บทที่3

บทที่3

Good:Say

ณ ร้านเหล้าปั่นหลังมหาวิทยาลัย

“รอนานป่าววะกู๊ด? พอดีกูติดส่งงานกับอาจารย์เลยมาช้าไปหน่อย” ไอ้นายรีบอธิบายทันทีที่มาถึง เพราะมันเห็นว่าผมนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“ไม่เป็นไร ไอ้นอร์ทกับจีนก็ยังไม่มากันเลย” ผมบอกออกไป ผมมานั่งที่นี่ตั้งแต่ก่อนเวลานัดกับพวกมันตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว เพราะไม่รู้จะไปไหนไอ้นอร์ทมันก็ไปขลุกอยู่กับจีนที่คณะ ผมเลยมานั่งเล่นเรื่อยเปื่อยที่ร้าน

ผมกับเพื่อนๆ ที่ประกอบไปด้วย ไอ้นอร์ท จีน และก็ไอ้นาย จะสนิทกับพี่เจ้าของร้านนี้มาก เพราะมาที่ร้านกันอยู่บ่อยๆ อีกอย่าง พี่เขาก็เป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยด้วย

“วันนี้ว่างเหรอวะถึงได้นัดกันมา” ไอ้นายถามขึ้น ซึ่งส่วนมากพวกเราจะนัดมาเจอกันเฉพาะเวลาที่พวกเราว่างๆ หรือเลิกเรียนแล้วไม่ได้ไปไหนกันเท่านั้น และวันนี้ผมกับไอ้นอร์ทก็ไม่มีงานต้องทำแล้วด้วย

ซึ่งไม่เกี่ยวกับงานที่ไอ้นอร์ทมันต้องไปช่วยสุดที่รักของมันหรอกนะ อันนั้นถือเป็นหน้าที่ซึ่งมันต้องรับผิดชอบโดยตรงในฐานะแฟนที่ดี ดังนั้นวันนี้พวกเราก็เลยนัดกันมาที่นี่

“เออ เบื่อๆ ด้วยว่ะไม่รู้จะไปไหน” ผมตอบไปแบบเซ็งๆ

“เบื่ออะไรวะ? คนที่มีแต่สาวๆ รุมล้อมอย่างมึงยังจะต้องมีเรื่องให้เบื่อด้วยเหรอวะ” ไอ้นายมันว่าแดก แต่มันก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอก เราสนิทกันจนเริ่มจะชินกับคำพูดคำจาแบบนี้ไปเสียแล้ว

“ทำอย่างกับว่ามึงไม่มีงั้นแหละ”

จริงๆ แล้วไอ้นายมันก็ฮอตในหมู่สาวๆ เหมือนกันนั่นแหละ เผลอๆ ความเจ้าชู้ของมันจะแซงหน้าผมเสียด้วยซ้ำ แต่อย่างผมจะเรียกว่าเจ้าชู้ก็คงจะไม่ถูกนัก เพราะผมจะคุยทีละคนเท่านั้น ถ้าไปกันไม่ได้ก็จบ และผมก็ไม่เคยให้ความหวังหรือให้ความสำคัญกับใครเป็นพิเศษด้วย

ผมกับไอ้นายนั่งคุยกันระหว่างรอไอ้นอร์ทกับจีน เลยสั่งอะไรเย็นๆ มาดื่มแก้ร้อน แต่ก็แค่ไม่นานไอ้คู่รักหวานเว่อร์ก็พากันเดินเข้ามาในร้าน

ไอ้นอร์ทมันหอบข้าวของพะลุงพะลังเต็มสองมือ อันนี้ผมชินตาแล้วเพราะเห็นภาพแบบนี้มาสามปีเต็ม แต่เผื่อพวกคุณจะยังไม่ชินผมจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดอีกทีก็แล้วกัน

นอกเหนือจากเป้ของมันที่สะพายอยู่ที่ไหล่ด้านขวาแล้ว ไหล่ด้านซ้ายของมันก็ยังมีเป้อีใบสะพายอยู่ด้วย ซึ่งมันเป็นกระเป๋าของสุดที่รักของมันนั่นแหละ ส่วนในมือทั้งสองข้างของมันก็มีแฟ้มเอกสารอีกประมาณสามแฟ้มเห็นจะได้ที่หอบมาด้วย ซึ่งแฟ้มเหล่านั้นไม่ใช่ของไอ้นอร์ทมันแน่นอน

เลยทำให้ขาสั้นๆ ของมันเดินเข้ามาภายในร้านอย่างทุลักทุเล ในขณะที่จีนมันเดินตัวปลิวโดยที่ไม่มีสัมภาระใดๆ ทั้งสิ้นติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

เห็นแล้วอนาถใจ! มันรักกันมากจริงๆ

ส่วนเรื่องที่ผมว่ามันขาสั้น ก็ไม่ได้แปลว่ามันเตี้ยหรอกครับ มันก็สูงตามมาตรฐานนั่นแหละ เพราะไอ้นอร์ทมันสูง 180 เซ็น เพียงแต่ว่าผมกับไอ้นายสูง 185 เซ็น ไอ้นอร์ทมันเลยดูเตี้ยที่สุดในกลุ่มเท่านั้นเอง

“รอนานหรือเปล่ามึง” จีนเอ่ยถาม พร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะอีกฝั่งที่ผมกับไอ้นายนั่ง ในขณะที่ไอ้นอร์ทมันเพิ่งเดินมาถึง

สภาพมึงดูเหนื่อยมากอ่ะนอร์ท

“ไม่หรอก งานยุ่งเหรอวะจีนไม่ค่อยได้เจอกันเลยช่วงนี้” เป็นไอ้นายที่ตอบ และชวนคุย

“ยุ่งมาก ยิ่งใกล้ถึงช่วงงานแสดงของคณะก็ยิ่งยุ่ง มีประชุมกับแทบทุกวัน” จีนมันบ่นขึ้นมาทันที

“พูดถึงเรื่องนี้ ละครเวทีปีนี้ทางคณะเขาว่าจะจัดให้มันยิ่งใหญ่กว่าทุกปี เพราะเป็นช่วงครบรอบวันก่อตั้งของมหาวิทยาลัยด้วย กูเลยอยากให้มึงช่วยอ่ะกู๊ด” จีนหันมาที่ผมทันที

“จะให้กูช่วยอะไร?” ผมเอ่ยถาม

“มาเป็นพระเอกละครให้หน่อยสิ”

หา!!!

พระเอกละครเวทีเนี่ยนะ?

“ช่วยหน่อยนะกู๊ดขอร้องล่ะ พวกกูประชุมและก็เห็นตรงกันว่าอยากได้มึงมาเป็นพระเอกละครให้” จีนมองผมอย่างขอร้อง แววตามันอ้อนมาก

นี่ถ้าเป็นไอ้นอร์ทเห็นตาอ้อนๆ แบบนี้คงยอมตายถวายหัวไปแล้ว เพราะจีนมันใช้มุขนี้กับไอ้นอร์ทได้ผล แต่ผมไม่ใช่ไอ้นอร์ทไง ไม่มีใจอ่อนหรอก

“กูว่ามึงไปหาคนอื่นเถอะจีน อย่างกูคงเป็นพระเอกให้มึงไม่ได้แน่”

อย่างผมเนี่ยนะจะเป็นพระเอกละครเวที

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ ตอนอยู่ปีหนึ่งมึงยังเคยเป็นพระเอกมาแล้วเลย ตอนนั้นมึงก็ยังไม่ฮอตเท่าตอนนี้ด้วยซ้ำ แต่ถ้าครั้งนี้มึงมาเป็นพระเอกให้ กูรับรองมีแต่คนสนใจแน่ๆ ใครๆ เขาก็อยากดูเดือนมหาลัยแสดงละครกันทั้งนั้นแหละ” จีนมันร่ายยาวเลย หว่านล้อมผมเต็มที่

            “กูแค่อดีตเดือนไหมล่ะ”