บทที่ 16

มุมมองของโรซาลี

สำนักงานช่วยเหลือทางกฎหมายตั้งอยู่บนชั้นสี่ของอาคารที่มีกลิ่นพรมเก่าๆ อบอวล ผสมกับกลิ่นกาแฟที่ถูกต้มค้างไว้บนเตานานเกินไป ห้องพักรอตกแต่งด้วยเก้าอี้พลาสติกสีที่ครั้งหนึ่งอาจจะเคยเป็นสีเขียว พร้อมกับชั้นวางแผ่นพับเกี่ยวกับสิทธิของผู้เช่า บริการช่วยเหลือผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว และวิธีขอคุ้มครองสิทธิกรณีฉุกเฉิน

ฉันนัดหมายไว้ตั้งแต่เช้าวันอังคาร และมีกำหนดการเข้ามาพบในวันพุธหลังเลิกเรียน ฉันบอกป้าวิลโลว์ว่ามีธุระต้องไปทำและจะกลับมาถึงประมาณหกโมงเย็น แกพยักหน้ารับโดยไม่ถามอะไรสักคำ ซึ่งนั่นเป็นหนึ่งในหลายๆ เหตุผลที่ฉันรู้สึกซาบซึ้งในตัวแกมาก

ทนายความมีชื่อว่า ดานา ฟลอเรส ดูแล้วน่าจะมีอายุประมาณยี่สิบแปดปี... เด็กกว่าที่ฉันคาดหวังไว้ แต่การจับมือของเธอหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว เธอไล่อ่านเอกสารที่ฉันนำมาด้วยด้วยสีหน้ามุ่งมั่นของคนที่ผ่านการอ่านเอกสารแบบนี้มาแล้วนับไม่ถ้วน และมีมุมมองอันคมคายตลอดเส้นทางสายนี้ เธอไม่ได้ชวนคุยเรื่องไร้สาระ ซึ่งฉันรู้สึกขอบคุณในข้อนี้จริงๆ

เธอใช้เวลาอ่านประมาณสิบนาที ในขณะที่ฉันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวเล็กของเธอ สายตาจ้องมองปริญญาบัตรทางกฎหมายใส่กรอบที่แขวนอยู่บนผนังด้านหลังเธอ และพยายามคุมลมหายใจของตัวเองให้คงที่

จากนั้นเธอก็วางเอกสารลงแล้วมองหน้าฉัน

"เอาละค่ะ" เธอเอ่ย "ฉันจะบอกความจริงกับคุณ เพราะตอนนี้มันมีประโยชน์มากกว่าสิ่งอื่นใดที่ฉันจะทำเพื่อคุณได้"

"เชิญเลยค่ะ"

"เขามีสิทธิ์ค่ะ" เธอพูดตรงๆ โดยไม่มีการประดิดประดอยคำพูดให้ดูสวยหรู

"ในฐานะพ่อตามสายเลือด ทันทีที่พิสูจน์ความเป็นพ่อทางกฎหมายเรียบร้อยแล้ว—ซึ่งจากที่คุณเล่าให้ฉันฟัง มันก็เป็นเพียงขั้นตอนตามพิธีการเท่านั้น—เขามีสิทธิ์ที่จะยื่นขอเข้าเยี่ยมเยียน และอาจจะรวมถึงสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรร่วมด้วย ในรัฐนี้ ศาลครอบครัวจะให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมของทั้งพ่อและแม่ เว้นแต่จะมีเหตุผลอันสมควรทางกฎหมายที่จะจำกัดการเข้าถึง แม้จะขาดการติดต่อไปนาน ก็ยังไม่เพียงพอที่จะปฏิเสธไม่ให้คนเป็นพ่อหรือแม่เข้าถึงลูกของตัวเองได้ หากพวกเขายินยอมและมีความพร้อมที่จะเข้ามามีส่วนร่วม"

ฉันรู้อยู่แล้วว่าคำตอบนี้จะต้องมาถึง... รู้อยู่แก่ใจตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเขาในห้องประชุมนั้น แต่การรู้อยู่แก่ใจ กับการได้ยินทนายความพูดออกมาดังๆ ในอาคารที่มีกลิ่นพรมเก่าๆ มันเป็นคนละเรื่องกันเลย

"แล้วเรื่องที่เขาไม่เคยรู้ล่ะคะ?" ฉันถาม "ฉันไม่เคยบอกเขาเลย นั่นจะช่วยเปลี่ยนให้อะไรดีขึ้นไหมคะ?"

ดานามองฉันอย่างถี่ถ้วน

"มันอาจจะส่งผลต่อวิธีที่ผู้พิพากษามองเรื่องในอดีตค่ะ แต่จะไม่ได้ทำให้สิทธิ์ของเขาในอนาคตหมดไป สิ่งที่ผู้พิพากษาให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกคือ ผลประโยชน์สูงสุดของเด็กในปัจจุบัน ไม่ใช่การตัดสินใจที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน"

"แม้ว่าการตัดสินใจเหล่านั้นจะเกิดขึ้นเพราะเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วตอนที่เราอยู่ด้วยกันงั้นเหรอคะ?"

"แม้กระทั่งเรื่องนั้นก็ด้วยค่ะ" เธอเว้นจังหวะ "ฉันเข้าใจนะคะว่าทำไมคุณถึงเลือกทำแบบนั้น ผู้พิพากษาก็คงจะเข้าใจบริบทพวกนี้เหมือนกัน แต่การเข้าใจบริบท กับการตัดสินให้คุณเป็นฝ่ายชนะ... มันไม่ใช่เรื่องเดียวกันค่ะ"

เธอประสานมือลงบนโต๊ะ

"ความเป็นจริงก็คือ เขามีทรัพยากรทางการเงินมหาศาล หากเรื่องนี้ต้องไปจบลงที่ชั้นศาล เขาจะสามารถจ้างทนายความที่มีฝีมือไกลเกินกว่าที่สำนักงานช่วยเหลือทางกฎหมายจะมอบให้คุณได้ กระบวนการนี้อาจใช้เวลาเป็นปีหรือนานกว่านั้น และมันจะแลกมาด้วยสิ่งที่มีมูลค่ามากกว่าเงินทอง... ทั้งความเครียด ทั้งเวลา และลูกสาวของคุณก็จะต้องเข้าร่วมการประเมินและการสัมภาษณ์ด้วย"

เธอปล่อยให้คำพูดเหล่านั้นค่อยๆ ซึมลึกเข้ามาในความคิดของฉัน

"พูดตรงๆ นะคะ จุดยืนที่แข็งแกร่งที่สุดของคุณไม่ได้อยู่ในชั้นศาลหรอกค่ะ จุดยืนที่แข็งแกร่งที่สุดของคุณคือบน โต๊ะเจรจาต่างหาก ที่ที่คุณยังคงมีอิทธิพลในการกำหนดผลลัพธ์ได้อยู่"

"การเจรจางั้นเหรอคะ?" ฉันถาม "นั่นหมายความว่ายังไงกันแน่คะ?"

"เริ่มต้นด้วย การเข้าเยี่ยมเยียนภายใต้การดูแลค่ะ คุณยังคงถือสิทธิ์ในการเป็นผู้เลี้ยงดูหลัก ลูซี่ยังคงอาศัยอยู่กับคุณ การตัดสินใจเกี่ยวกับการศึกษาและการดูแลสุขภาพของแกยังคงเป็นของคุณเป็นหลัก และวิถีชีวิตประจำวันของแกก็จะยังคงเหมือนเดิม เขาจะได้สิทธิ์เข้าเยี่ยม แต่ต้องอยู่ในกรอบโครงสร้างที่กำหนดไว้ ครั้งละไม่กี่ชั่วโมง ในสถานที่ที่คุณยินยอม และมีบุคคลที่สามร่วมอยู่ด้วยหากนั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ"

เธอเอนหลังลงเล็กน้อย

"หากทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ข้อตกลงนั้นก็สามารถค่อยๆ ขยายขอบเขตออกไปได้ แต่มันจะเกิดขึ้นตามกำหนดการและอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่คุณมีส่วนร่วมในการจัดตั้งขึ้น"

เธอมองสบตาฉันไม่คลาดสายตา

"คุณจะไม่ได้ทุกอย่างที่คุณต้องการหรอกนะคะ คุณจะไม่สามารถตัดเขาออกไปจากชีวิตของแกได้อย่างสิ้นเชิง และฉันก็อยากจะจริงใจกับคุณ หากคุณพยายามจะทำแบบนั้น มันก็อาจจะส่งผลร้ายต่อตัวคุณเองในชั้นศาลได้ แต่คุณสามารถกำหนดบทบาทที่เขาจะมีในชีวิตของแกได้... นั่นคือสิ่งที่เป็นไปได้อย่างแน่นอนค่ะ"

ฉันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดถึงสิ่งเหล่านั้น

การเยี่ยมเยียนภายใต้การดูแล สิทธิ์การเลี้ยงดูหลัก ข้อตกลงการเลี้ยงดูลูกที่เป็นระบบระเบียบ...

มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ หรอก สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ คืออยากให้สัปดาห์ที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้นเลย อยากให้เอเดนอยู่ที่ซานดิเอโก หรือออกไปปฏิบัติการที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกลจากเมืองนี้

แต่นี่ก็ถือว่าเป็นบางอย่างแล้ว... ฉันจะมีสิทธิ์มีเสียง ฉันสามารถช่วยกำหนดกฎเกณฑ์ได้ แทนที่จะถูกยื่นคำสั่งมาจากผู้พิพากษาที่ไม่รู้จักลูซี ไม่รู้จักฉัน และไม่รู้เลยว่าชีวิตจริงของเราสองคนแม่ลูกเป็นอย่างไร

"ถ้าฉันเลือกเส้นทางนั้น" ฉันเอ่ย "ข้อตกลงที่ผ่านการเจรจาแล้ว... ฉันจะมีการคุ้มครองอะไรบ้างคะ?"

"ทุกอย่างจะถูกบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรค่ะ ทุกข้อกำหนดจะมีผลบังคับใช้ตามกฎหมาย หากเขาฝ่าฝืนส่วนใดส่วนหนึ่งของข้อตกลง ก็จะมีมาตรการแก้ไขที่ระบุไว้ชัดเจน และมีบันทึกหลักฐานการฝ่าฝืนนั้นอย่างเป็นทางการ"

เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากตั้งเอกสารที่ทนายของเอเดนส่งมา

"จดหมายฉบับนี้เขียนขึ้นด้วยความจริงใจจริงๆ ค่ะ ฉันเคยเห็นเอกสารมากมายที่เป็นแค่กลอุบายกดดันที่แฝงมาในคราบของข้อเสนอ แต่นี่ไม่ใช่แบบนั้น ใครก็ตามที่ร่างเอกสารฉบับนี้ขึ้นมา เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ และมันถูกจัดโครงสร้างในแบบที่เปิดโอกาสให้คุณมีพื้นที่ในการเจรจาได้อย่างแท้จริง"

เธอวางกระดาษแผ่นนั้นลงตามเดิม

"นั่นไม่ได้แปลว่าคุณควรจะเชื่อใจเขานะคะ แต่มันหมายความว่า คุณควรใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เขากำลังหยิบยื่นให้ และทำให้แน่ใจว่าข้อตกลงนั้นจะปกป้องทั้งตัวคุณและลูกสาวของคุณอย่างถึงที่สุดค่ะ"