บทที่ 15

มุมมองของโรซาลี

ภายในกล่องกระดาษ วางอยู่บนกระดาษไขแผ่นเล็กๆ คือบัตรเครดิตแบบเติมเงิน ชนิดที่หาซื้อได้ตามร้านขายยาหรือเติมเงินเข้าบัตรได้ที่ธนาคาร และมีจดหมายที่เขียนด้วยลายมือพับซุกอยู่ใต้บัตรนั้น

ฉันจำลายมือของเขาได้ในทันที แม้ว่าจะไม่ได้เห็นมันมานานถึงเจ็ดปีแล้วก็ตาม เขาเคยเขียนอวยพรลงในการ์ดวันเกิดตอนฉันอายุสิบเจ็ด ฉันเก็บการ์ดใบนั้นไว้นานถึงสองปี ก่อนจะฝืนใจทิ้งมันไปในที่สุด แต่ถึงอย่างนั้น จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังคงจำลายมือของเขาได้แม่นยำ

นี่ไม่ใช่เงินทำบุญ และไม่ใช่เงินยัดไส้ติดสไลด์ แต่มันคือสิ่งที่ลูซีสมควรได้รับ ได้โปรดใช้มันเถอะ

ไม่มีลายเซ็นลงท้าย เพราะเขาไม่จำเป็นต้องใช้มัน

ฉันวางโน้ตใบนั้นลงแล้วหยิบบัตรขึ้นมา ใต้บัตรมีใบเสร็จรับเงินพิมพ์ออกมาจากบริการที่เติมเงินเข้าบัตรใบนี้ ยอดเงินคงเหลือที่พิมพ์อยู่ด้านบนสุดคือหนึ่งแสนหกหมื่นห้าพันบาท

ฉันวางบัตรลงบนโต๊ะ แล้วก็หยิบมันกลับขึ้นมาใหม่

มันคือเงินหนึ่งแสนหกหมื่นห้าพันบาท

ฉันนึกถึงหนังสือแจ้งเตือนขับไล่ฉบับที่สองที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ในครัว นึกถึงเงินเจ็ดพันหกสิบสองบาทที่เหลืออยู่ในบัญชีออมทรัพย์ นึกถึงรองเท้าผ้าใบของลูซีที่พื้นรองเท้าข้างซ้ายเริ่มขาดเผยอออก... รอยขาดที่ฉันแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นมานานสามสัปดาห์แล้ว เพราะรองเท้าคู่ใหม่ราคาตั้งหนึ่งพันสามร้อยยี่สิบบาท และเงินหนึ่งพันสามร้อยยี่สิบบาทก็ไม่ใช่จำนวนที่ฉันจะตัดใจจ่ายออกไปได้ง่ายๆ

ฉันจำความรู้สึกอันคุ้นเคยยามเช็กยอดเงินคงเหลือที่ตู้เอทีเอ็ม แล้วต้องยืนคิดคำนวณตัวเลขในหัวในขณะที่คนที่ยืนต่อคิวข้างหลังกำลังรอคอยได้ดี

เงินหนึ่งแสนหกหมื่นห้าพันบาท... นั่นคือค่าเช่าบ้านตั้งสี่เดือน คือรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ คือค่าอาหารและของใช้สำหรับสองเดือน คือค่าบริการร่วมจ่าย สำหรับการพาเสร็จลูซีไปพบหมอฟันที่ฉันต้องเลื่อนแล้วเลื่อนอีก มันคือความโล่งอก... ความรู้สึกปลดเปลื้องที่ฉันไม่ได้สัมผัสมานานเสียจนลืมไปแล้วว่ามันเป็นอย่างไร

ฉันอยากจะเขวี้ยงมันทิ้งลงถังขยะเหลือเกิน

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นนานสามนาทีเต็มๆ สู้กับความปรารถนาอันล้นพ้นที่จะทำแบบนั้นจริงๆ

แต่สุดท้าย ฉันกลับสอดมันเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคาร์ดิแกน แล้วหยิบซองเอกสารขึ้นมาแทน

จดหมายด้านในเป็นเอกสารหนาหน้าที่เขียนด้วยภาษาทางกฎหมายอย่างเป็นทางการ ฉันไม่ใช่ทนายความ แต่ฉันก็ใช้เวลาหลายปีอ่านเอกสารราชการมามากพอที่จะเข้าใจโครงสร้างของมัน หน้าแรกเป็นจดหมายแนะนำตัวจากสำนักงานกฎหมาย หน้าที่สองเป็นคำร้องขอการรับรองบุตรตามกฎหมายโดยสมัครใจอย่างเป็นทางการ รวมถึงการตรวจดีเอ็นเอที่จะจัดขึ้น ณ ห้องปฏิบัติการที่ทั้งสองฝ่ายเห็นพองต้องกัน โดยจะมอบผลการตรวจให้แก่ทั้งสองฝ่าย ส่วนหน้าที่สามคือหน้าที่ฉันอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสามรอบ

มันไม่ใช่การยื่นฟ้องต่อศาล... แต่มันคือคำเชื้อเชิญ

ทนายความของเอเดนกำลังเสนอให้ทั้งสองฝ่ายร่วมมือกันเพื่อจัดทำข้อตกลงการเลี้ยงดูบุตรเลร่วมกันนอกชั้นศาล ข้อตกลงโดยสมัครใจที่อาจรวมถึงการประนีประนอมยอมความ โดยเงื่อนไขต่างๆ จะได้รับการเจรจาด้วยความจริงใจจากทั้งสองฝ่าย

เขากำลังมอบทางเลือกให้ฉัน... ทางเลือกที่แท้จริง เราจะเลือกทำแบบยากๆ ผ่านกระบวนการศาล ทนายความ และผู้พิพากษาที่จะมาคอยจับผิดเราทั้งคู่ แล้วทำหน้าที่ตัดสินชีวิตลูกสาวของเรา หรือเราจะเลือกทำวิธีนี้... มีเพียงเราสองคน พร้อมด้วยมาตรการคุ้มครองทางกฎหมายและข้อระเบียบการอย่างเป็นทางการ แต่ปราศจากสงครามฟ้องร้อง

ฉันอ่านมันเป็นครั้งที่สาม เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไป

ฉันไม่ได้เข้าใจผิดจริงๆ

เขากำลังยื่นทางออกให้ฉัน... หรืออย่างน้อยก็เปิดโอกาสให้เราได้พูดคุยกันก่อนที่สงครามจะเริ่มขึ้น

ขณะนั่งอยู่ในห้องพักครูพร้อมกับจดหมายในมือ ฉันพยายามใช้ความคิดอย่างรอบคอบ เขาอาจจะมีเจตนาแอบแฝงอยู่ก็ได้ บางทีนี่อาจเป็นกับดัก เป็นกลอุบายที่ทำให้ฉันยอมตกลงในบางอย่างก่อนที่จะทันได้คุยกับทนายความด้วยซ้ำ หรืออาจเป็นวิธีทำให้ตัวเองดูดีหากสุดท้ายเรื่องต้องไปจบลงที่ชั้นศาล เขามีทรัพยากรและเม็ดเงินที่ฉันไม่มี และจดหมายที่สุภาพฉบับนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงข้อนั้นไปได้เลย

แต่ฉันก็นึกถึงค่าใช้จ่ายในการสู้ความทางกฎหมายจริงๆ ด้วยเช่นกัน ทั้งค่าธรรมเนียมทนายความอันหนักหน่วง การฟ้องร้องที่กินเวลานานหลายเดือน และลูซีที่ต้องมาตกอยู่ตรงกลาง... เพราะเด็กๆ มักจะกลายเป็นศูนย์กลางของสถานการณ์เหล่านี้เสมอ ไม่ว่าผู้ใหญ่จะพยายามปกป้องพวกแกมากแค่ไหนก็ตาม

เสียงกริ่งดังขึ้น

ฉันต้องกลับเข้าห้องเรียนแล้ว

ฉันพับจดหมายแล้วสอดมันเก็บเข้ากระเป๋าข้างๆ ซองเอกสาร ผ่านเนื้อผ้าของเสื้อคาร์ดิแกน ปลายนิ้วของฉันสัมผัสโดนบัตรเครดิตที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ

ฉันไม่ได้เชื่อใจเขาเลยสักนิด...

แต่ฉันก็ไม่อาจเสแสร้งทำเป็นว่าเงินหนึ่งแสนหกหมื่นห้าพันบาทนั้นไม่มีความหมาย ยามที่ลูกสาวของฉันต้องการรองเท้าคู่ใหม่ และฉันก็หวาดกลัวเกินกว่าจะซื้อให้แกได้

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องเรียน และใช้เวลาช่วงบ่ายสอนเด็กๆ ว่าการรวมสองสิ่งเข้าด้วยกันในสัดส่วนที่ถูกต้อง สามารถสร้างสิ่งใหม่เอี่ยมอ่องขึ้นมาได้อย่างไร... และฉันก็พยายามที่จะไม่นึกถึงว่า บทเรียนนั้นจะสามารถนำมาปรับใช้กับเรื่องอื่นในชีวิตได้ด้วยหรือไม่