บทที่ 17

มุมมองของโรซาลี

ฉันขับรถกลับบ้านโดยเปิดกระจกลงสุด เพราะฉันต้องการอากาศหายใจ

หัวของฉันหนักอึ้งไปด้วยเรื่องราวจากการสนทนานั้น อัดแน่นไปด้วยคำพูดอย่าง สิทธิ์การเลี้ยงดูหลัก การเยี่ยมเยียนภายใต้การดูแล และ ข้อตกลงที่มีผลบังคับใช้ตามกฎหมาย อัดแน่นไปด้วยน้ำหนักของการได้ยินใครสักคนพูดออกมาดังๆ ว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง มันกำลังเกิดขึ้น และไม่มีชีวิตในบทต่อไปของฉันบทไหนเลยที่จะไม่มีเอเดน คิง เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในทางใดก็ทางหนึ่ง

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ทุกการตัดสินใจล้วนเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ทั้งเรื่องที่จะอาศัยอยู่ที่ไหน นามสกุลอะไรที่จะเลือกใช้ งานไหนที่จะทำ เรื่องอะไรที่จะเล่าให้ลูซีฟังเกี่ยวกับการหายตัวไปของพ่อแก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับฉันทั้งหมด ทุกตัวเลือกอันแสนยากลำบาก ทุกการตัดสินใจเล็กๆ น้อยๆ ถึงฉันไม่ได้เลือกถูกต้องไปเสียหมดทุกเรื่อง แต่มันก็เป็นสิทธิ์การตัดสินใจของฉันเอง

และตอนนี้มันได้สิ้นสุดลงแล้ว... หรืออย่างน้อยมันก็กำลังจะเปลี่ยนไป และฉันก็ไม่รู้เลยว่าจะรับมือกับมันอย่างไรโดยไม่รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังบีบรัดรอบอกช้าๆ

ฉันถอยรถเข้าซองจอดที่หน้าอาคารอพาร์ตเมนต์แล้วดับเครื่องยนต์

จากนั้นฉันก็นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น

แสงยามเย็นอาบทาบให้อาคารฝั่งตรงข้ามดูนุ่มนวลลง ลาบทับด้วยประกายอบอุ่น ซึ่งถ้าเป็นในอารมณ์อื่น ฉันคงอยากจะหยิบพู่กันขึ้นมาวาดรูปเก็บไว้ ฉันนั่งมองผู้ชายคนหนึ่งกำลังพาสุนัขเดินผ่านบันไดหน้าอาคาร มองเด็กคนหนึ่งขี่จักรยานผ่านไป มองเห็นเย็นวันอันแสนธรรมดาคลี่คลายลงต่อหน้าต่อตา ในขณะที่ฉันนั่งอยู่ในรถและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นนานสิบสองนาทีเต็มๆ ก่อนจะได้ยินเสียงหนึ่งที่ไม่สามารถมองข้ามได้... เสียงของลูซีลอยมาจากหน้าต่างชั้นหนึ่งของห้องป้าวิลโลว์ ซึ่งกำลังเล่าเรื่องอะไรสักอย่างด้วยระดับเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้แน่นอน

ฉันก้าวลงจากรถ

ประตูห้องของป้าวิลโลว์เปิดออกก่อนที่ฉันจะเดินไปถึงเสียอีก นั่นแปลว่าแกเห็นฉันเลี้ยวรถเข้ามา แปลว่าแกคงกำลังรอฉันอยู่ และแปลว่าแกรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้เอ่ยปากบอกอะไรสักคำ

นั่นแหละป้าวิลโลว์... แกสังเกตเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเสมอ

"มาแล้วเหรอจ๊ะ" ป้าวิลโลว์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พลางเบี่ยงตัวถอยให้ฉันเดินเข้าไปข้างใน

ลูซีวิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องครัว ซึ่งเป็นสปีดเดียวที่แกทำได้เวลาอยู่ในอาคาร ในมือของแกถือกระดาษไว้แผ่นหนึ่ง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและแววตามุ่งมั่นอย่างจริงจังในแบบที่แกมักจะเป็นเสมอ ยามที่ทำอะไรสักอย่างที่คิดว่าสำคัญได้สำเร็จ

"หม่ามี้ ดูนี่สิคะ!"

แกชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา

"หนูวาดที่โรงเรียนวันนี้ค่ะ ครูพาร์ริชปล่อยให้พวกเราวาดรูปอิสระหลังจากทำใบงานเสร็จแล้ว"

ฉันรับกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือแก

มันเป็นภาพวาดสีเทียนในสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของลูซีแบบไม่ต้องสืบ ตัวละครดูใหญ่โตยึดพื้นที่เกือบทั้งหน้ากระดาษ ลายเส้นและสีสันสดใสฉูดฉาด ทางซ้ายคือร่างเล็กๆ ที่มีผมยาวสีดำ

หม่ามี้

ลูซีเขียนคำนี้ไว้ใต้ภาพด้วยตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ตัวโตๆ อย่างประณีต

ตรงกลางคือร่างที่เล็กกว่า มีผมหยิกสีเข้ม

ลูซี

ส่วนทางขวาคือร่างสูงใหญ่... ใหญ่กว่าอีกสองคนอย่างเห็นได้ชัด มีดวงตาสีน้ำตาลกลมโตและผมสีดำ

ร่างสูงคนนั้นไม่ได้เขียนกำกับไว้

ฉันมองภาพวาดนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นก็เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ใครเป็นใครในรูปบ้างจ๊ะลูกรัก?"

"นั่นหม่ามี้ค่ะ" แกพูด พลางชี้นิ้วไปที่ร่างทางซ้าย "นั่นหนู แล้วก็นั่นคือครอบครัวของเรา"

ฉันชี้นิ้วไปที่ร่างสูงใหญ่คนนั้น

"แล้วคนนี้คือใครเหรอจ๊ะ?"

ลูซีมองดูภาพนั้นด้วยความมั่นใจใสซื่อในแบบที่แกมักใช้กับสิ่งที่คิดไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

"หนูยังไม่รู้จักชื่อเขาเลยค่ะ" แกตอบ "แต่หนูก็ชอบวาดรูปเขาอยู่เรื่อยๆ นะคะ... เพราะบางทีหนูก็คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน เรื่องการมีพ่อน่ะค่ะ"

แกเอียงคอเล็กน้อย

"เพื่อนๆ ของหนูมีพ่อกันทุกคนเลย ปรียามีพ่อตั้งสองคนเพราะพ่อแม่แกหย่ากัน มีสองคนดูเยอะไปหน่อยเนอะ แต่คนเดียวฟังดูสมบูรณ์แบบที่สุดเลยค่ะ"

เบื้องหลังของฉัน ป้าวิลโลว์ยืนเงียบกริบ

ฉันจ้องมองร่างสูงใหญ่สีเทียนที่มีดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น

ความสูงถูกต้องเลย...

แม้กระทั่งรูปร่างก็ยังถูกต้อง... ถึงแม้ฉันจะไม่ไดพูดประโยคนั้นออกมาดังๆ ก็ตาม

ลูซีไม่เคยพบหน้าเอเดนเลยสักครั้งในชีวิต แต่แกกลับสามารถวาดภาพผู้ชายตัวสูงที่มีดวงตาสีน้ำตาล และวางเขาไว้ตรงศูนย์กลางของภาพครอบครัวได้ เพราะแกใช้เวลาหลายปีในการจินตนาการถึงพื้นที่ที่เขาควรจะอยู่ โดยที่ไม่เคยรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตัวเขาเลยแม้แต่น้อย

"แม่คิดว่ามันก็ดูสมเหตุสมผลดีนะจ๊ะ" ฉันพูด น้ำเสียงราบเรียบและมั่นคง... ฉันรู้สึกภูมิใจในตัวเองเหลือเกิน

"มื้อเย็นนี้เรากินพาสต้ากันได้ไหมคะ?" ลูซีเอ่ยถาม เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นทันที

"ได้สิจ๊ะ" ฉันตอบ "ไปหยิบกระเป๋าเป้มาเร็ว"

แกวิ่งกลับไปทางห้องครัวของป้าวิลโลว์

ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิมตรงโถงทางเดินแคบๆ จ้องมองภาพวาดในมือต่ำลงไป

ป้าวิลโลว์แตะแขนฉันเบาๆ ครั้งหนึ่งโดยไม่พูดอะไรสักคำ... แกไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย

ฉันอดทนก้าวเดินไปจนถึงห้องน้ำก่อนที่ความเข้มแข็งจะพังทลายลง ฉันนั่งลงตรงขอบอ่างอาบน้ำ กอดภาพวาดใบนั้นไว้แน่นกับอก แล้วร้องไห้อยู่นานสิบนาที... ยาวนานเท่าที่พอจะเจียดเวลาได้ ก่อนที่ลูซีจะเริ่มสงสัยว่าฉันหายไปไหน

จากนั้นฉันก็ล้างหน้าและเช็ดให้แห้ง จ้องมองตัวเองในกระจกจนกระทั่งดูเหมือนคนที่สบายดี ถึงเวลาต้องไปทำพาสต้าให้ลูกสาวของฉันกินแล้ว