ตอนที่ 9 ไอ้เด็กนั่นมาหาถึงบ้าน

"มาแล้วครับ"

"ได้อะไรมาคะ ไปซื้ออะไรมาบ้าง"

"ซื้อน้ำแล้วก็ของกินไปแช่ไว้ตู้เย็นครับพอดีตู้เย็นโล่งมากแล้ว"

"แล้วมีอะไรอีกคะ"

"แค่นี้ครับ"

อ้าว! ไม่มีถุง...เหรอ ที่ฉันคิดไว้คือไม่มีเหรอ

"อ๋อ...ค่ะ" ไม่มีก็ไม่มี ไม่มีก็ได้

"อ๋อแล้วก็นี่ครับ"

เห้ยอะไรอ่ะ อย่าบอกนะว่าถุง...

"ขนมหวานให้คุณพราวครับ เผื่อคุณพราวอยากเติมหวาน"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ฉันยื่นมือไปรับจากเขา

อยากเติมหวานก็จริงแต่ไม่ใช่หวานแบบนี้ ฉันอยากเติมหวานจากเขาต่างหากล่ะ รู้บ้างไหม

ใจเย็นๆ พราว แกต้องใจเย็นๆ เขาอาจจะมือถุงยางอนามัยที่ห้องเขาแล้ว ก็เลยไม่ซื้อไง

ก็จริงเรายังมีหวังอีกหนึ่งว่าเขาจะพาเราแวะห้องเขาก่อน

แต่พอฉันดูตามถนนแล้วคือมันทางกลับบ้านฉันชัดๆ แบบนี้ก็แสดงว่า โห! ไม่ได้สินะเรา

"ถึงแล้วครับ"

"ค่ะ"

"เป็นไรหรือเปล่าครับทำไมคุณพราวสีหน้าดูไม่ค่อยโอเค" เขาจับสังเกตสีหน้าฉันได้ว่าฉันไม่โอเค แต่ฉันไม่มีทางบอกหรอกนะว่าฉันไม่โอเคตรงไหน ให้ไปคิดเอง

"เปล่าค่ะ พราวโอเคดีพราวไม่ได้เป็นอะไร"

"โอเคก็ดีแล้วครับ ขอบคุณคุณพราวมากนะครับวันนี้ที่ยอมออกไปข้างนอกกับผม"

"ค่ะ"

"ไว้วันหลังไปด้วยกันอีกนะครับ"

"ได้ค่ะ งั้นพราวเข้าบ้านก่อนนะคะ"

"ค่ะ เอ้ยครับ ครับๆ"

"เจอกันค่ะ"

"ครับ แล้วเจอกันครับ"

สรุปสุดท้ายวันนี้ฉันก็ไม่ได้เสียวกับพี่สุดหล่อเลยว่ะ หลอกให้อมค*ยให้แต่ไม่เย*ฉันสักที

ฉันมาถึงบ้านก็มืดพอดีเลย เวลานี้พ่อกับแม่ก็น่าจะออกไปใช้ชีวิตกันสองต่อสองข้างนอกยังไม่กลับเพราะเขาก็คิดว่าฉันก็น่าจะยังไม่กลับ เพราะเมื่อก่อนฉันไปกับเพื่อนๆคือกลับค่ำๆ ประมาณ 3-4 ทุ่มตลอดเลย

หลังจากที่ฉันอาบน้ำทำอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลงมาหาอะไรกินที่ห้องครัวต่อ นั่งกินข้าวไปสักพักก็มีสายโทรเข้ามา

กริ๊งๆๆๆ~

"ค่ะ สวัสดีค่ะ"

"พี่พราว บีทเองครับ"

"อ๋อบีท ว่าไง"

"ผมอยู่หน้าบ้านพี่ครับออกมาผมหน่อย"

"ห๊ะ!"

"เอ็งมาทำอะไรเวลานี้ เดี๋ยวแม่ฉันก็จับได้หรอก"

"เพราะผมรู้ว่าเจ๊กับเสี่ยไม่กลับบ้านง่ายไงครับคืนนี้ผมถึงกล้ามาหา"

"เอ็งรู้ได้ไง"

"ผมเจอเสี่ยกับเจ๊อยู่งานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหญ่ของคุณกรที่เป็นเพื่อนกับเสี่ยเขาครับ แล้วตอนนี้เสี่ยกับเจ๊ก็กำลังดื่มๆกันอยู่ที่งาน ผมเลยคิดว่าน่าจะอยู่ยัดเช้าไม่ก็กลับดึกๆ"

"นี่เอ็งข้อมูลแน่นจังเลยนะ"

"นิดนึงครับ"

"งั้นเอ็งก็เข้ามาอย่าให้ฉันเดินออกไปหาเพราะฉันอยู่ในชุดนอนแล้ว"

"ครับ"

พอวางสายปุ๊บ สักพักไอ้เด็กบีทมันก็เดินเข้ามาในบ้านฉัน ฉันกลืนข้าวคำสุดท้ายก่นดื่มน้ำตามลงไปแล้วลุกเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าเด็กนั่น

"เอ็งแน่ใจนะว่าพ่อกับแม่ฉันอยู่งานอะไรนั่นจริงๆ"

"จริงครับ ผมมั่นใจเพราะผมไปเห็นมากับตา"

"แล้วเอ็งไปบ้านนั้นได้ไง"

"ก็พ่อให้ไปส่งน้ำแข็งให้บ้านนั้น เป็นอาชีพเสริมผมกับพ่อเองครับส่งน้ำแข็ง"

"อ๋อ โอเค แล้วมาหาฉันมีอะไร" เธอถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สายตายังจับจ้องเขาไม่วาง

"พี่ไม่รู้จริงๆเหรอครับ" เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย เหมือนจงใจหยอก

"อยากเอากับฉันอีกว่างั้น" เธอตอบตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อม

"พี่นี่ก็เป็นคนตรงๆดีนะครับ" เขาหัวเราะเบาๆ อย่างพอใจ

"แล้วใช่ไหม" เธอเลิกคิ้วถามกลับ

"ครับ" เขาตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น

"เมื่อวานเอากันไปตั้งหลายรอบไม่เบื่อแล้วเหรอ" เธอพูดพลางกอดอก มองเขาอย่างท้าทาย

"ไม่นะครับ ยังอยากเอาอีกเรื่อยๆ" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้

"เหรอ!"

"และเหมือนว่าเมื่อวานนี้มีคนติดมากกว่าผมอีกนะครับ ถึงขนาดไม่ยอมให้ผมกลับไปทำงานเลย" บีทพูดพลางโอบเอวเธอ ดึงเข้ามาแนบชิดตัวเขา

"ก็ตอนนั้นมัน..." เธอชะงักไปเล็กน้อย เหมือนกำลังหาคำอธิบาย

"เรามาพูดถึงตอนนี้กันดีกว่า" เขาตัดบทเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อยากเอาสักกี่รอบดีครับ"

"วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ ฉันเหนื่อย" เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเบือนหน้าหนี

"เหนื่อย ไปทำอะไรมาถึงเหนื่อยครับ" เขาถามเสียงนุ่มลง แต่ยังคงมองเธอไม่ละสายตา

"ไปเที่ยวเล่นข้างนอกมาทั้งวันอ่ะดิ" เธอตอบแบบไม่คิดมาก

"ไปกับใครครับ" น้ำเสียงเขาเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย

"เอ็งจะรู้ไปทำไม" เธอสวนกลับทันที

"แล้วทำไมบอกไม่ได้ละครับ"

"เออ ฉันไปกับเพื่อนฉันนี่แหละ" เธอพูดปัดๆ

"ครับ ก็แค่นั้น ไม่เห็นต้องปิดบังเลย ในเมื่อแค่ไปกับเพื่อน" เขาพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่แววตายังแฝงบางอย่างที่อ่านไม่ออก

"ว่าไงครับ เอากันเลยไหม" เขาถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เหมือนมั่นใจในคำตอบอยู่แล้ว

"ขอเวลาฉันอีกหน่อยแล้วกัน ตอนนี้ฉันขอพักเหนื่อยก่อน" เธอตอบพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง

"ได้ แต่อย่านานจนพ่อแม่ของพี่กลับบ้านมาก่อนนะครับ" เขาเอ่ยเตือนเสียงเบา แต่แฝงความหมายบางอย่าง

"ก็ถ้าเอ็งบอกว่าเขากำลังดื่มๆกันอยู่ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาก็น่าจะกลับหลังเที่ยงคืนนู้นแหละ ตามปกติแล้วอ่ะนะ" เธอพูดไปพลางกดรีโมททีวีเปิดเลื่อนๆดูช่องต่างๆไปมาเหมือนไม่ได้ใส่ใจมากนัก

"ครับ"

"อีกอย่าง ตอนนี้เพิ่งจะ 3 ทุ่มเอง ยังมีเวลา"

"ครับบบบ" เขาลากเสียงยาวเหมือนคนกำลังรออะไรบางอย่าง "แต่ยังไงก็อย่าเล่นตัวนานนะครับ ความอดทนต่อสิ่งนี้ของผมมีน้อยมาก" เขาพูดพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ

"ได้สิคะ" เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบางๆ เพียงแค่พูดให้เขาพอใจไปก่อนเท่านั้น สายตาที่มองเขากลับไม่ได้เร่งรีบอย่างคำพูดเลยแม้แต่นิดเดียว

"เอ็งว่าซีรีส์เรื่องนี้มันจะเอากันอีพีไหน" เธอถามขึ้นพลางหันไปมองหน้าจอทีวี แต่แววตากลับแอบเหลือบมองเขา

"ถ้าในซีรีส์ผมไม่รู้ครับ ผมไม่ค่อยดูซีรีส์" เขายักไหล่นิดๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก

"แต่ถ้าชีวิตจริง ผมว่า...ก็น่าจะเอากันตั้งแต่ช่วงเจอกันแรกๆเลยป่ะ หรือไม่ก็ช่วงกลางๆเรื่องแล้ว"

"ชีวิตจริงที่ว่านี่หมายถึงใคร" เธอหรี่ตามอง เหมือนรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็ยังอยากให้เขาพูด

"ผมกับพี่ไง" เขาตอบทันทีโดยไม่ลังเล พร้อมจ้องตาเธอตรงๆ "เอากันตั้งแต่วันแรกที่เจอ"

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาเบาๆ เหมือนทั้งขำทั้งไม่รู้จะเถียงยังไง