บทที่ 2

บทที่ 2

ลมหนาวช่วงเช้ามืดพัดบาดผิวจนแสบสะท้าน ซูเหมยก้าวขึ้นรถม้ารับจ้างที่จอดรอตรงมุมถนนลับตาอย่างรวดเร็ว ภายในนั้นมี ‘ชิงชิง’ สาวใช้คนสนิทนั่งชะเง้อรอด้วยสีหน้ากระวนกระวาย

“คุณหนู! ท่านกลับมาแล้ว” ชิงชิงถลาเข้ามารับเสื้อคลุมจากร่างบาง น้ำเสียงสั่นเครือระคนโล่งอก

“เรารีบกลับกันเถิดเจ้าค่ะ หากอี๋เหนียงตื่นมาไม่พบท่าน คงตกใจจนอาการทรุดลงอีกแน่”

ซูเหมยพยักหน้ารับเงียบๆ รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามตรอกเปลี่ยว มือเรียวลูบคลำถุงเงินหนักอึ้งแนบอก... เงินจำนวนนี้แลกมาด้วยศักดิ์ศรีและความเจ็บปวด แต่มันก็มากพอจะซื้อหยูกยายื้อชีวิตมารดาไปได้อีกหลายเดือน

“ชิงชิง... ต่อไปนี้พวกเราไม่ต้องแอบไปที่จวนนั้นอีกแล้ว”

สาวใช้เบิกตากว้าง “เหตุใดหรือเจ้าคะ? หรือว่าท่านอ๋อง...”

“ท่านอ๋องกำลังจะแต่งพระชายา” น้ำเสียงของซูเหมยแผ่วเบาแต่หนักอึ้ง

“หน้าที่ของข้า... จบสิ้นลงแล้ว”

รถม้าหยุดลงตรงซอยเปลี่ยวท้ายจวนเสนาบดีตระกูลหลิน สองนายบ่าวแอบลัดเลาะผ่านรอยแยกกำแพงผุพังกลับเข้าสู่เรือนท้ายจวนอย่างเงียบเชียบ เรือนหลังนี้ทรุดโทรมจนไม่มีบ่าวไพร่กล้าเฉียดกรายเข้ามา เพราะข่าวลือเรื่องผีสางที่ซูเหมยจงใจปล่อยออกไป ความรกร้างนี้เองที่เป็นเกราะกำบังให้ลูกอนุไร้ค่าและมารดาผู้ป่วยหนักได้มีที่ซุกหัวนอน

ซูเหมยรีบต้มยาแล้วประคองมารดาขึ้นมาป้อน ร่างกายของอี๋เหนียงผอมแห้งจนแทบเหลือแต่กระดูก ลมหายใจแผ่วเบาจนน่าใจหาย ปลายนิ้วอันสั่นเทาของมารดาเอื้อมมาแตะหลังมือนางเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเวทนาและรู้สึกผิด ซูเหมยได้แต่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้พลางกุมมือนั้นไว้แน่น สาบานกับตัวเองว่าจะต้องยื้อชีวิตนี้ไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด

ทว่าความสงบสุขกลับแสนสั้น

พอถึงช่วงสาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนรับใช้จากเรือนใหญ่ก็บุกรุกเข้ามา เสื้อผ้าผ้าไหมสีชมพูสดฉูดฉาดตัวหนึ่งถูกโยนกระแทกลงแทบเท้านาง

“เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามไปที่ห้องโถงเดี๋ยวนี้! ฮูหยินใหญ่สั่งให้คุณหนูทุกคนไปยืนตั้งแถวต้อนรับแขกสูงศักดิ์... ชินอ๋อง จ้าวเฟยหลง กำลังจะมาสู่ขอคุณหนูสาม!”

ซูเหมยตกใจจนสติแทบหลุด หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยืนนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก

ผู้ชายที่เพิ่งโยนถุงเงินตัดขาดนางเมื่อเช้ามืด... คือว่าที่สามีของ ‘หลินอวี้เหยา’ น้องสาวต่างมารดาอย่างนั้นหรือ!

ซูเหมยไม่มีเวลาแม้แต่จะทำใจ จำต้องสวมชุดสีจัดจ้านตามคำสั่ง ฮูหยินใหญ่จงใจโยนเสื้อผ้าไร้รสนิยมนี้มาให้พวกนางสวมใส่ เพียงเพื่อใช้ลูกอนุเป็นฉากหลัง ขับเน้นให้อวี้เหยาที่สวมชุดขาวบริสุทธิ์ดูโดดเด่นงดงามอยู่เพียงผู้เดียว

มือบางดึงคอเสื้อขึ้นสูงเพื่อปิดรอยรักสีแดงช้ำที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงลาดไหล่ หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเสียใจถูกแทนที่ด้วยความหวาดผวา หากมีใครสังเกตเห็นร่องรอยนี้ หรือหากเขากล่าวทักนางขึ้นมา... โทษของการแอบเป็นหญิงอุ่นเตียงนอกสมรส คือการถูกเฆี่ยนจนตายหรือจับถ่วงน้ำสถานเดียว!

ณ ห้องโถงรับรองใหญ่ตระกูลหลิน

ซูเหมยยืนก้มหน้าเจียมตัวอยู่แถวหลังสุด บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันทีเมื่อร่างสูงสง่าในชุดคลุมหรูหราก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา รัศมีอำนาจและความน่าเกรงขามแผ่กดดันไปทั่วบริเวณ

เสนาบดี ‘หลินเจิ้ง’ และ ‘หวังฮูหยิน’ รีบก้มลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมที่สุด ข้างกายพวกเขาคือ ‘หลินอวี้เหยา’ สตรีผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของจวน นางงดงาม อ่อนหวาน กิริยาเอียงอายยามย่อตัวคารวะช่างดูน่าทะนุถนอมจับตา

จ้าวเฟยหลงพยักหน้ารับ มุมปากยกยิ้มบางเบายามมองว่าที่เจ้าสาว รอยยิ้มที่เขาไม่เคยแม้แต่มอบให้ซูเหมยตลอดสามปีที่ผ่านมา

สายตาคมกริบกวาดผ่านกลุ่มลูกอนุ ซูเหมยที่กำลังก้มหน้าตัวสั่นกลับเผลอสบตาเข้ากับดวงตาคู่นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

ลมหายใจของนางสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก

สายตาดุดันของจ้าวเฟยหลงชะงักที่นางเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นเรียบเฉย แล้วเบือนมองผ่านไปราวกับตรงนั้นมีเพียงความว่างเปล่า

เขาจำนางได้... แต่จงใจเหยียบย่ำการมีตัวตนของนางด้วยความเย็นชา

ความเฉยชาเหมือนมองเศษดินไร้ราคานั้นเจ็บลึกยิ่งกว่าการถูกประจาน มันตอกย้ำให้รู้ซึ้งว่า สตรีที่เขาเคยร่วมหลับนอนด้วยตลอดสามปี ไม่ได้มีค่าพอให้เขาลดตัวลงมาทักทายหรือชายตามองแม้แต่น้อย

ภาพของชินอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ยืนเคียงคู่กับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ท่ามกลางเสียงหัวเราะชื่นมื่นของคนทั้งจวน ช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

ซูเหมยก้มหน้าลงต่ำ กลืนหยาดน้ำตาและความขมขื่นลงคอ ปล่อยให้ความจริงตอกลึกลงในใจ... นางเป็นเพียงสิ่งสกปรกที่เปรอะเปื้อนชายเสื้อของเขา และนับจากนี้ไป นางจะต้องพาตัวเองและมารดาหนีไปให้พ้น เพื่อเอาชีวิตรอดจากนรกแห่งนี้