บทที่ 1

“เรื่องงานแต่งเธอไม่ต้องกังวลนะ เราจะเตรียมการให้เอง เธอแค่กลับมาให้ตรงเวลาก็พอ คนที่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ด้วยคราวนี้ ฉันกับพ่อแม่คัดสรรมาอย่างดี ทั้งชาติตระกูล นิสัย หน้าตา ดีงามไปหมด รับรองว่าต้องถูกใจเธอแน่นอน”

“จริงสิ กลับมาแต่งงานคราวนี้ เธออย่าลืมชวนคนคนหนึ่งมาให้ฉันด้วยนะ ต้วนชิงเหย่ที่เมื่อก่อนเป็นเพื่อนรักของฉันน่ะ ก่อนหน้านี้ตอนเธอหนีไปเรียนมหาลัยที่จิงเป่ยก็เคยไปพักอยู่บ้านเขาระยะหนึ่งไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นเธอได้รับความช่วยเหลือจากเขาตั้งเยอะ คราวนี้อย่าลืมชวนเขามางานแต่งด้วยนะ”

เจียงอวี่เฟยไม่รู้ว่าจะตอบรับประโยคนี้อย่างไรดี

เธอเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตอบกลับเสียงแผ่วเบา

“เขาไปไม่ได้หรอกค่ะ”

สิ้นเสียง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

เจียงอวี่เฟยรีบชิงตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้าขึ้นมองต้วนชิงเหย่ที่เพิ่งกลับมาพอดี

เขาเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูร้ายกาจและดื้อรั้นเผยรอยยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย

“ฉันไปไม่ได้เหรอ ไปไหนไม่ได้ล่ะ”

งานแต่งของฉันไง

เจียงอวี่เฟยตอบในใจ

แต่สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย น้ำเสียงก็ราบเรียบ “ไม่มีอะไรค่ะ”

ต้วนชิงเหย่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกอย่างไม่ยี่หระ “เมื่อกี้คุยโทรศัพท์กับพี่ชายเธอเหรอ”

เจียงอวี่เฟยขานรับในลำคอ ลุกขึ้นเตรียมจะกลับเข้าห้องนอน ทว่ากลับถูกเขาคว้ามือดึงเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน

ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างหูเธอ บรรยากาศคลุมเครือชวนวาบหวามแผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนทั้งสอง

“แล้วเธอได้บอกเขาไหมว่าเราเป็นอะไรกัน”

เจียงอวี่เฟยยิ้มบาง ทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา “พี่ไม่อยากให้เขารู้ไม่ใช่เหรอคะ”

“ไม่ใช่ไม่อยาก แต่บอกไม่ได้ต่างหาก ด้วยนิสัยพี่ชายเธอ ถ้ารู้ว่าเพื่อนรักที่สุดดันมาคบกับน้องสาวสุดที่รัก เขาคงบินข้ามคืนมาจิงเป่ย ซ้อมฉันจนลุกไม่ขึ้นแน่ ๆ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงล้อเล่นของเขา ขนตาของเจียงอวี่เฟยก็สั่นไหวเล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง “เพราะงั้นในใจพี่...ฉันเป็นแฟนพี่หรือเปล่า”

พอได้ยินว่าจู่ ๆ เธอถามคำถามแบบนี้ออกมา ต้วนชิงเหย่ก็เลิกคิ้ว “ถ้าไม่ใช่แฟน ฉันจะอยู่กับเธอมาตั้งหกปีเหรอ ถ้าไม่ใช่แฟน ฉันกลับมาปุ๊บจะกอดเธอเลยไหม ถ้าไม่ใช่แฟน ฉันจะทำเรื่องแบบนี้กับเธอหรือเปล่า”

พูดพลางริมฝีปากอุ่นร้อนก็แนบชิดไปตามลำคอ ร่างของเจียงอวี่เฟยพลันแข็งเกร็ง เธอรีบเบือนหน้าหนีการจุมพิตนั้น “ฉัน...วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ”

ต้วนชิงเหย่นึกว่าเธอเขิน จึงอดขำไม่ได้ “แฟนเด็กของฉัน คบกันมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังอายอยู่อีก”

พูดจบเขาก็ขยี้ผมเธอเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องน้ำ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป เจียงอวี่เฟยถึงได้พึมพำทวนคำพูดของเขาอีกครั้ง

แฟนงั้นเหรอ

ไม่ใช่ว่า...เป็นแค่ตัวแทนหรอกเหรอ

เจียงอวี่เฟยเจอต้วนชิงเหย่ครั้งแรกเมื่อแปดปีก่อน

เขากับเจียงซืออวี้เป็นรูมเมตสมัยมหาวิทยาลัย เพราะสนิทกันมาก เจียงซืออวี้จึงมักจะพาเขามาเล่นเกมที่บ้านอยู่บ่อย ๆ

ในวัยแรกรุ่นที่เพิ่งรู้จักความรัก แทบจะตั้งแต่แรกเห็น เธอก็ตกหลุมรักพี่ชายที่ดูเย็นชา เกียจคร้าน แต่กลับหล่อเหลาจนทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะคนนี้เข้าอย่างจัง

ต่อมาเมื่อเธอเรียนจบมัธยมปลาย ต้วนชิงเหย่ก็เรียนจบและกลับบ้านเกิดที่จิงเป่ยเช่นกัน ด้วยความที่คิดถึงเขา เธอจึงยอมขัดใจครอบครัว แอบสมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองที่เขาอยู่

เนื่องจากเธอเป็นคนหน้าตาดี สมัยมัธยมปลายจึงมักมีพวกอันธพาลมาคอยก่อกวน เจียงซืออวี้ไม่วางใจที่จะปล่อยให้เธอไปอยู่ต่างถิ่นคนเดียว เลยฝากฝังเธอไว้กับเพื่อนรักอย่างต้วนชิงเหย่ แถมยังให้เธอไปพักอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ของเขาด้วย

ช่วงแรก ทั้งสองคนแทบไม่ได้ข้องแวะกันเลย เธอวุ่นอยู่กับการเรียน ส่วนต้วนชิงเหย่ก็เอาแต่แข่งรถและวุ่นวายอยู่กับเรื่องความรัก เขาเปลี่ยนแฟนแทบจะทุกสามวัน

กระทั่งช่วงเทอมสองของปีหนึ่ง ต้วนชิงเหย่กลับมาในสภาพเมามายไม่ได้สติ เธอจึงต้องคอยดูแลเขาอย่างทุลักทุเล

ดึกดื่นค่อนคืน เธอมองคนที่หลับสนิทอยู่บนโซฟา จู่ ๆ ก็เหมือนถูกผีผลักให้เอื้อมมือออกไป หมายจะคลึงหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาให้คลายออก

วินาทีที่ผิวสัมผัสกัน เปลือกตาที่ปิดสนิทคู่นั้นก็พลันเบิกโพลงขึ้น

ต้วนชิงเหย่ปรือตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า “ชอบฉันเหรอ”

เมื่อถูกจับความรู้สึกได้ เจียงอวี่เฟยก็ผุดลุกขึ้น “มะ...ไม่ใช่นะคะ”

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ชอบแล้วทำไมทุกครั้งที่เจอพี่ ถึงหน้าแดงขนาดนี้ล่ะ”

เจียงอวี่เฟยไม่คิดเลยว่าการแอบมองเขาทุกครั้งจะถูกจับได้หมด ในขณะที่เธอกำลังทำตัวไม่ถูก ชายหนุ่มกลับยิ้มพลางรั้งท้ายทอยเธอลงมา แล้วประทับจูบแผ่วเบา

เธอจมดิ่งลงในจุมพิตอันแสนอ่อนโยนนั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น

หลังจากค่ำคืนอันลึกซึ้งผ่านพ้นไป ชีวิตอันแสนสงบสุขของเจียงอวี่เฟยก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ต้วนชิงเหย่ที่ราวกับเพลย์บอยเหมือนจะยอมหยุดหัวใจไว้ที่เธอ และคบหากับเธออย่างจริงจัง

เธอเองก็ปฏิเสธคำขอร้องของพ่อแม่และพี่ชายที่อยากให้กลับไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อยู่หลายครั้ง ดึงดันที่จะอยู่ในจิงเป่ย เพื่อเคียงข้างเขา

ทุกครั้งที่พี่ชายถามเธอว่าที่จิงเป่ยมีใครอยู่กันแน่ ถึงทำให้เธอเถลไถลอยู่ที่นั่นตั้งหกปีไม่ยอมกลับมา

เธออยากจะสารภาพเรื่องความสัมพันธ์กับต้วนชิงเหย่ให้ทุกคนรับรู้มาตลอด อยากบอกทุกคนว่าเธอคบกับเพื่อนสนิทที่สุดของพี่ชายอยู่

ทว่าต้วนชิงเหย่กลับคอยห้ามอยู่เสมอ เธอไม่เคยรู้เหตุผลเลย จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนต้วนชิงเหย่ดื่มหนักในงานปาร์ตี้ เธอไปรับเขา แล้วมีเพื่อนคนหนึ่งที่เมามากชี้หน้าเธอพลางเอ่ยอย่างเสียดายว่า

“ทำไมผู้หญิงสวย ๆ แบบนี้ ถึงต้องมาถูกเหล่าต้วนทำร้ายด้วยนะ”

“ฉันว่านะน้องสาว เธออย่าไปตกหลุมรักเหล่าต้วนเด็ดขาดเลยนะ หมอนี่น่ะคนไม่มีหัวใจ ทั้งเธอ แล้วก็แฟนเก่าของเขา หรือแม้แต่แฟนเก่าก่อนหน้านั้นก็เป็นได้แค่ตัวแทนของชิงเหยากันทั้งนั้น”

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงอวี่เฟยได้ยินชื่อหลินชิงเหยา และหลังจากนั้นเธอก็ไม่อาจลบชื่อนี้ออกไปได้อีกเลย

เมื่อลองสืบถามดูหลายหน เธอถึงได้รู้ความจริง

ต้วนชิงเหย่และหลินชิงเหยาต่างก็เป็นรักแรกของกันและกัน ในปีที่เขารักเธอสุดหัวใจ หลินชิงเหยากลับขอเลิกและตัดสินใจบินไปต่างประเทศอย่างเด็ดเดี่ยว

เขาจมปลักอยู่กับอดีตจนมูฟออนไม่ได้ เลยปล่อยเนื้อปล่อยตัวกลายเป็นเสือผู้หญิง และคบหาผู้หญิงไปเรื่อย ๆ

ซึ่งแฟนสาวแต่ละคน ต่างก็มีเงาของหลินชิงเหยาซ้อนทับอยู่ไม่มากก็น้อย

แน่นอนว่าเรื่องนี้...ก็รวมถึงเธอด้วย

หลังเรียนจบเขาไม่ยอมสืบทอดธุรกิจของครอบครัว ดึงดันที่จะเป็นนักแข่งรถให้ได้ก็เพราะคำพูดเดียวของหลินชิงเหยาสมัยวัยรุ่นที่ว่า “ผู้ชายที่แข่งรถนี่หล่อจังเลยนะ สามีในอนาคตของฉันจะต้องเป็นนักแข่งรถแน่ ๆ”

วัยหนุ่มสาวและความจริงใจตลอดหกปีที่ผ่านมา กลายเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาอย่างนั้นเหรอ

วินาทีนั้นเอง เจียงอวี่เฟยก็ตัดสินใจจะกลับบ้านไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์

เธอไม่ต้องการต้วนชิงเหย่อีกแล้ว และ...จะไม่ชอบเขาอีกต่อไป