บทที่ 10.2 เพื่อดวงตาของท่าน

“ที่นี่เป็นเขตแดนข้า ถ้าข้าไม่อนุญาตผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์เอามันออกไป” เสียงทุ้มแข็งกระด้างด้วยความโกรธเกรี้ยว ดึงรั้งแขนปีศาจหมูไว้อย่างถือดี

“ท่านจะให้ข้าสู้กับท่านอย่างนั้นรึ”

“ข้า...ข้าไม่ได้อยากสู้กับเจ้า ข้าต้องการเพียงตัวเจ้า”

“ทุเรศสิ้นดี หูลี่จิงท่านก็รู้ว่าข้ามีสามีแล้ว ท่านก็ยังคิดอัปมงคลกับข้า ท่านไม่คิดถึงจิตใจฮูหยินของท่านกับอนุอีกนับร้อยเลยรึ”

“ข้าไม่ได้รักนางพวกนั้น นางพวกนั้นยอมเป็นเมียข้าเอง คนที่ข้ารักก็คือเจ้าผู้เดียว จูซิน”

ดวงตาดุวูบไหวมองนางจากความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในใจ นับจากได้นั่งจำศีลสงบสติอารมณ์ หูลี่จิงก็รู้ตัวว่าตนรักปีศาจหมูมากเพียงใด รักมากถึงยอมให้นางได้มีความสุขอยู่กับมนุษย์ชั้นต่ำนั่นนานนับปี ทั้งที่เขาเฝ้ารอวันรักกับนางมานานหลายปี เหตุใดจูซินถึงไม่เห็นถึงจิตใจเขา

“มันเป็นไปไม่ได้หูลี่จิง เราต่างมีคนในครอบครองอยู่แล้ว ท่านจะตระบัดสัตย์ต่อคู่ครองได้อย่างไร”

“ข้าเป็นจอมปีศาจกฎบ้าบอของพวกมนุษย์นั่นข้าไม่สน ข้าสนแต่เพียงเจ้า” มือใหญ่ถือวิสาสะจับมือนาง ก่อนยกขึ้นให้ใกล้จมูก

“เจ้าปีศาจจิ้งจอก เจ้าจะคิดทำอะไร” จูซินไหวตัวทัน ไม่ยอมให้หูลี่จิงล่วงเกินได้อีก นางจึงใช้กำลังภายในหลบการกระทำที่จวบจ้วงนี้เสีย

กายปีศาจหมูหมุนด้วยความเร็วลม ผ้าสะบัดพลิ้วไหวตั้งท่าเตรียมต่อสู้หากอีกฝ่ายยังคิดจะล่วงเกินกันอีก ดวงตาสบประสานปีศาจจิ้งจอกที่ยังหน้านิ่งเอาแต่ขำในลำคอ

“เจ้าจะหวงตัวกับข้าไปไย ริมฝีปากของเจ้าข้าก็จูบมาแล้ว”

พูดจบก็เคลื่อนตัวด้วยความเร็วแสง คว้าเอวของปีศาจหมูไว้ กระชับวงแขนเข้ามาให้ใบหน้าแทบชิดติดกัน จมูกจิ้งจอกแอบดอมดมกลิ่นหอมที่คิดถึง ผ้าคลุมที่เก็บไว้ได้ซีดจนกลิ่นจางไปเสียแล้ว

“ท่าน เจ้า! ปล่อยข้านะ” นางพยายามดิ้น

“เจ้าจะเรียกข้าว่ากระไรกันแน่ เรียกข้าว่าท่านพี่ไม่ดีกว่าหรือ” เลิกคิ้วพร้อมยกยิ้มมุมปาก

“เจ้านี่มันหน้าด้านสิ้นดี!” กัดฟันกรอดด้วยความโมโห

“ฮ่า ๆ ข้าชอบนักยามเมื่อเจ้าพยศ เหมือนหมูกำลังจะถูกเชือดดี ๆ นี่เอง”

“ปล่อยข้านะ”

“ข้าไม่ปล่อย เจ้าอยากได้สมุนไพรไปช่วยไอ้มนุษย์หน้าโง่นั่นไม่ใช่รึ อย่างนั้นเจ้า...” จับเชยคางนาง “มาอุ่นเตียงให้ข้าสักครั้งสิ”

“ไม่! ข้าไม่ยอมตกเป็นของเจ้า ปล่อยข้านะหูลี่จิง!”

“หึ อย่าหวังเลยว่าเจ้าจะได้ซือฮวากลับไป” ปีศาจจิ้งจอกผลักนางให้ล้มหงายด้วยแรงที่มากพอจนทำให้ไถลไปตามพื้นดิน

“โอ๊ย! เจ้านี่มันเป็นหมาบ้าดี ๆ นี่เอง”

ดวงตาเฉี่ยวกดต่ำ “ในเมื่อเจ้าไม่ยอมสยบต่อข้า ไยข้าต้องปรานีเจ้าด้วย ที่แห่งนี้คือเขตของข้า ข้าย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะมอบไมตรีต่อผู้บุกรุกรึไม่”

“ข้าไม่มีทางอื่นให้เจ้าเลือก หากเจ้าไม่ร่วมสวาทกับข้าก็จงกลับไปซะ!”

“เจ้านี่ไร้คุณธรรมสิ้นดี”

“หึ ก็ข้าเป็นจอมมารนี่” ยักไหล่เล็กน้อย “ข้าไม่เชือดเจ้าเอามาทำหมูหันก็ดีเท่าไหร่แล้วจูซิน ข้าเมตตาเจ้ามากเลยนะ”

“ข้าไม่ต้องการความเมตตาจากเจ้า” จูซินจ้องเขม็ง

“เช่นนั้นก็ออกไปจากดินแดนของข้า แล้วจงจำไว้หากเจ้าคิดเข้ามาอีกหนข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปอีกครั้งแน่” หูลี่จิงพูดด้วยความคับแค้นใจ จ้องนัยน์ตาของนางที่เต็มเปี่ยมด้วยความชิงชังต่อเขา

ปีศาจหมูไม่มีทางเลือก นางกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ อีกนิดเดียวจะได้สมุนไพรที่ตามหาแล้วแท้ ๆ นางไม่คิดตกเป็นของผู้ใด ด้วยความซื่อสัตย์ที่มีต่อสามีจึงยอมหันหลังกลับด้วยมือเปล่า เท้าก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าวหน้าพลันมืดวิงเวียนคล้ายเป็นลม โอนเอนเล็กน้อยก่อนกายทรุดลงและสลบลงไปต่อหน้าต่อตาหูลี่จิง

“จูซิน!”

ปีศาจจิ้งจอกรีบปรี่เข้าไปรับร่างนาง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน เขาไม่ได้ทำรุนแรงกับนางมากเกินไปเหตุใดถึงได้สลบเช่นนี้

“จูซิน เจ้าเป็นกระไร” ความลนลานทำให้หูลี่จิงตัดสินใจอุ้มกายหนักสองร้อยชั่งกลับไปที่เคหะโอ่อ่าของเขา