บทที่ 2.2 หนีการตามล่า

“ปีศาจหมูถูกยิงแล้ว!” เสียงร้องเฮเหมือนได้ชัย กับฝีเท้าที่วิ่งเข้ามา

“หยุดนะเจ้าปีศาจหมู”

“ใครจะยอมตายง่าย ๆ ข้าไม่มีวันให้พวกเจ้าเอาหัวใจข้าไปได้หรอก”

เข่าที่ทรุดลงดินจากความเจ็บฉับพลัน ต้องฝืนลุกขึ้นพร้อมทั้งกัดฟันดึงธนูที่ฝังในเนื้อออกไป เลือดพุ่งกระฉูดโดยพลันอาบผ้าจนชุ่ม จูซินไม่มีเวลามาเจ็บปวดหรือห้ามเลือดใด ๆ นางเอาแต่วิ่งหนีเหล่าชายฉกรรจ์พวกนั้นอย่างสุดกำลัง

วิ่งมาจนถึงเส้นขอบแนวสันเขา จูซินต้องชะงักเท้าไม่ให้ร่วงลงไปในเหว หันหน้าไปมองกลุ่มทหารที่จวนเข้าใกล้มาทุกที

“เจ้าไม่มีทางหนีแล้วเจ้าปีศาจ”

หากเบื้องหน้าหมายถึงความตายที่มาเยือน แล้วมันจะต่างอะไรหากนางหันหลังลงเหวไป อย่างไรเสียหัวใจที่มีค่าของนางไม่ควรตกอยู่ในมือคนชั่วเช่นนั้น

“หึ ใครว่าล่ะ”

จูซินยกยิ้มใต้หน้ากากผ้า ก่อนหงายหลังลงสู่เหวที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุด นั่นคือเหวนรกชันนั่นเอง

“เฮ้ย! นางกระโดดลงไป” แม่ทัพซีซวนรีบวิ่งไปคว้าปีศาจหมู แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว

“เจ็บใจนัก” หยางโฮวที่ตามมาติด ๆ เจ็บในที่เกือบจะได้หัวใจปีศาจหมูเสียแล้ว

“เอาอย่างไรดีขอรับท่าน” ทหารนายหนึ่งพูดขึ้น

“รีบตามลงไปดู เราจะปล่อยให้นางหนีไปไม่ได้” ผู้นำแคว้นตงฉีพูด

“แต่ว่าที่เหวนั่นยังไม่เคยมีผู้ใดเข้าไปได้เลยนะขอรับ ว่ากันว่าพื้นดินตรงนั้นเป็นเหมือนเศษแก้วใครเหยียบเข้าไปก็จะถูกบาดจนเข้าลึกถึงกระดูก หากตกจากที่สูงร่างทั้งร่างจะถูกทึ้งเหมือนโดนฉีกเนื้อเป็นชิ้น ๆ ปีศาจหมูนางจะรอดจริงหรือท่าน” แม่ทัพแห่งซีซวนพูดขึ้น

“ข้าไม่ได้หวังให้มันรอด ข้าเพียงแค่ต้องได้หัวใจของปีศาจหมู ต่อให้ร่างเน่าเปื่อยหัวใจที่เป็นเหมือนทับทิมนั่นไม่มีเสื่อมสลาย หากไม่ร่ายมนตร์ใด ๆ ไม่ว่ายังไงข้าก็จะหาวิธีตามล่ามันมาให้ได้ พวกท่านก็ทำตัวให้มีประโยชน์ได้แล้ว อย่าให้ข้าต้องเหนื่อยอยู่ผู้เดียว”

หยางโฮวพูด ดวงตาเหี้ยมเต็มไปด้วยความเจ็บใจ ก่อนหันหลังให้แล้วกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างสง่างาม เขาต้องหาวิธีนั้นมาให้ได้เพื่อพลังและอำนาจของเขา

ทุกสายตามองผู้นำแห่งแคว้นหนานโฮวผู้ซึ่งมีหัวใจปีศาจหมูไว้ครอบครองเพียงเสี้ยวเดียว นั่นก็นับว่ามากแล้วแต่ก็ยังไม่พอกับคนมักใหญ่อยู่ดี

“หึ อย่าให้ข้ามีเหมือนท่านบ้างแล้วกัน” ผู้นำแคว้นตงฉีพูดอย่างหมั่นไส้ที่เขาเหมือนเป็นรอง หากไม่ใช่เพราะผลประโยชน์คงไม่ฟังคำไม่รื่นหูนี้

ร่างหนักสองร้อยชั่งร่วงลงสู่เหวนรกชัน คิดว่าตัวเองคงกลายเป็นหมูถูกเสียบไม้อย่างหมูหัน จึงปลงกับชีวิตและยินดีที่จะตายจากไป

ทว่าลมใต้ร่างคอยประคองไว้ให้กายของปีศาจหมูตกลงสู่เหวช้าลง เปลือกตาที่ปิดอยู่พลันลืมขึ้นเมื่อแผ่นหลังกระแทกเข้ากับร่างของใครบางคนที่ติดอยู่กับสันของแนวหินที่เป็นเหลี่ยมแหลมดั่งหอก เกี่ยวร่างนั้นไว้ด้วยเสื้อเกราะที่กำลังหลุดออก หากไม่มีร่างนี้แผ่นหลังของนางก็คงถูกเสียบไปแล้ว

จูซินรีบหมุนตัวคว้าเกาะร่างของชายผู้นั้นในอากาศ ไม่ยอมให้ตัวเองตกไปสู่เหวนรกชัน เกิดไม่อยากตายขึ้นเสียดื้อ ๆ พร้อมมองไปยังร่างที่เหมือนคนตายจากบาดแผลที่มีอยู่ทั่วตัว ใบหน้าซีดเซียวที่ถูกแสงยามแรกอรุณสาด ทำให้จูซินเห็นใบหน้าของชายผู้นี้ที่มีแผลบาดลึกที่ดวงตาทั้งสองคู่นั้นอย่างน่ากลัว

“กายของท่านยังอุ่น!”

ดวงตากลมเบิกโพลงขึ้นทันทีคิดว่าชายผู้นี้คือศพที่ตกลงจากหน้าผากเช่นกัน นางรู้มาว่าที่แห่งนี้ไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตกลับไปได้ คนที่รอดพ้นคงมีแต่ผู้มีบุญญาธิการ ชายผู้นี้คงเป็นผู้มีบุญมาก

พรึ่บ!

ขณะที่กำลังพินิจในเวลาเส้นแบ่งความตาย เสื้อเกราะที่เกี่ยวร่างของชายผู้นี้ได้หลุดออก ทำให้ทั้งสองตกสู่เบื้องล่างอีกครั้ง ปีศาจหมูตัวใหญ่กว่ารีบอุ้มชายผู้นี้ไว้ พร้อมใช้วิชาที่ได้ร่ำเรียนสืบทอดมาเอาตัวรอดในเหวที่เหมือนนรกนี้ ร่างอวบอ้วนกระโดดแตะสันเขาไปมาจนในที่สุดก็ลงสู่พื้นดิน ด้วยปลายเท้าที่แตะแผ่วเบาราวกับเป็นแมลงปอบนผิวน้ำ

“ข้าคงช่วยท่านได้เพียงเท่านี้ ไปสู่สุคติเถิด”

แม้กายจะอุ่นแต่ลมหายใจผะแผ่วเกินกว่าจะยื้อได้ ปีศาจหมูที่เพิ่งถูกไล่ล่ามาไม่อาจรู้ได้ว่าชายผู้นี้เป็นพวกเดียวกับคนพวกนั้นหรือไม่ นางจึงต้องยอมใจร้ายเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด

“ชะ...ช่วยข้า ชะ...ช่วย ขะ...ข้าด้วย”

ริมฝีปากซีดแห้งกร้านขยับเพียงเล็กน้อย แม้จะเป็นลมหายใจสุดท้ายเขาก็ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ไม่รู้ว่าเสียงหวานที่ได้ยินนั้นเป็นเทพองค์ใดหรือไม่ เขาก็อยากเอ่ยขอออกไปทั้งที่ไม่มีแม้แต่แรงหายใจ

จูซินเงียบครู่หนึ่ง นางมองใบหน้าซีดที่มีแต่บาดแผล ปีศาจหมูเช่นนางควรชั่วช้าไม่คิดปรานีผู้ใด คนทั่วทั้งใต้หล้าก็ชิงชังและหมายเอาชีวิตนาง ไยต้องทำดีให้กับคนใกล้ตายผู้นี้ด้วย

“ข้าไม่ใช่คนดี ท่านไม่มีสิทธิ์มาร้องขอชีวิตกับข้า”