บทที่ 3.1 แบกชายหล่อขึ้นหลัง

ลั่นวาจาไว้เช่นนั้น แต่ด้วยหัวใจของปีศาจหมูอ่อนได้ง่าย ๆ เพราะความเมตตาที่ไม่อาจเห็นใครมาตายต่อหน้าได้ นางเพียงแค่ไม่อยากให้เหมือนเมื่อครั้งที่ต้องเสียพ่อกับแม่ไปก็เท่านั้น

จูซินจึงยอมแบกร่างคนเจ็บขึ้นหลัง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังถิ่นฐานลับของนาง ที่ซึ่งไม่เคยมีผู้ใดเข้าไปในดินแดนของปีศาจได้ ชายผู้นี้นับว่าเป็นคนแรกที่นางได้พาเข้าไป หากวันข้างหน้าเขาคิดย้อนกลับมาทำร้ายและฆ่านางชายผู้นี้คงเป็นคนไร้ซึ่งคุณธรรมน่าดู

“เห็นว่าท่านตาบอดมองไม่เห็นหรอกนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่พาท่านมารักษาตัวที่บ้านข้า”

จูซินพูดไปบ่นไป ปีศาจหมูเช่นนางมีความสามารถในการปรุงยาและมีพลังลมปราณสามารถสมานแผลได้ ความลับนี้ไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ เพราะท่านแม่ได้กำชับไว้ให้ใช้ช่วยคนที่ไม่คิดร้ายต่อเผ่าปีศาจเท่านั้น แล้วจะมีผู้ใดกันที่ไม่คิดจะฆ่าหมูอย่างนาง

สองเท้ามั่นคงที่กะเผลกข้างหนึ่งกำลังเหยียบย่ำกองหิมะ บนตัวเริ่มมีหิมะตกลงมาใส่ราวกับเป็นสายฝนโปรยปราย นั่นทำให้จูซินรู้ว่าได้เข้ามายังเขตแคว้นเป่ยเฉียนที่อยู่ห่างไกล ใกล้หุบเขาที่มีหิมะปลุกคลุมทั้งปีที่นางใช้หลบซ่อนตัวจากผู้คนแล้ว

นางเดินผ่านต้นไม้ใหญ่เข้าไปยังปากทางเข้าถ้ำ มือเปล่าปัดหิมะเย็นออกไปให้เห็นประตูมิติของดินแดนปีศาจ ก่อนหายเข้าไปในนั้นเพียงพริบตาเดียวโลกภายนอกที่มีหิมะปกคลุม กายเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี สองข้างทางของดินแดงเป็นแปลงผักที่ปีศาจหมูได้ปลูกไว้ นางไม่กินเนื้อสัตว์ใด ๆ นี่จึงเป็นแหล่งอาหารเดียวของนาง

จูซินแบกคนเจ็บมาถึงบ้าน ซึ่งเป็นเพียงบ้านไม้สองชั้นธรรมดา หย่อนชายที่ไร้สติบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนรีบไปต้มน้ำอุ่นมาเช็ดแผลให้

โชคดีที่ยังมีเสื้อผ้าของท่านพ่อติดบ้านไว้ จูซินจึงนำมาให้ชายไร้นามเปลี่ยน ร่างสองร้อยชั่งหย่อนก้นลงบนเตียง พลางมองใบหน้าซีดด้วยความเวทนา

“ท่านไปโดนอะไรมา เนื้อตัวท่านมีแต่บาดแผลเต็มไปหมด”

พูดไปพร้อมบิดผ้าชุ่มน้ำอุ่น ค่อย ๆ เช็ดแผลเหล่านั้นอย่างเบามือ แม้จะรู้ดีว่าชายคนนี้มีแผลที่ตาทั้งสอง นางนั้นไม่ยอมถอดผ้าคลุมออก เพราะรู้ดีว่าหากชะโงกหน้าไปที่ผิวน้ำในอ่าง หน้าตาของนางก็ยังเป็นหมูแสนอัปลักษณ์

“ข้าขอล่วงเกินท่าน หากข้าไม่ถอดเสื้อผ้าที่มีแต่หนองและคราบเลือด ข้าจะทำแผลให้ไม่ได้”

มือค่อย ๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวสอบของชายไร้นาม ใจของหญิงแรกแย้มไม่เคยใกล้ชิดชายฉกรรจ์จึงสั่นหวั่นไหว

สายผ้าที่ถูกมัดเป็นปมกำลังหลุดออก ทว่าต้องหยุดชะงักเพราะมือใหญ่ที่ขาวซีดนั้นมากุมมือนางไว้ คนที่เหมือนไร้สติยังรู้สติ ไม่ยอมให้ถอดเสื้อผ้าออกโดยง่ายเหมือนกำลังหวงเนื้อหวงตัวไม่ถูกเวลา

เพียะ!

จูซินตีมือนั้นพร้อมพูดด้วยความโมโห

“ข้าสามารถปรุงยาได้ รักษาท่านได้ หากท่านยังดื้อด้านอยู่เช่นนี้ ท่านจะขอร้องให้ข้าแบกท่านกลับมาทำไม”

“ข้าไม่คิดจะทำอะไรท่านหรอก ข้าก็เป็นหญิงนะมียางอายไม่น้อยไปกว่าท่าน ชายเปลือยข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว หุ่นของท่านไม่ได้ทำให้ข้าหวั่นไหวง่าย ๆ หรอก” จูซินพูดไปอย่างนั้นทั้งที่นางยังมือสั่น

มือที่กุมไว้ ค่อย ๆ คลายออก กังเปาที่รอดพ้นจากความตายต้องการเอ่ยขอบคุณก็เท่านั้น แต่มันไม่มีแรงพูด จึงทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดไปเสียได้ จึงยอมนอนนิ่งให้นางถอด

ดวงตาที่โดนเหลี่ยมหินแหลมคมบาดในตอนที่ตกลงเหว ไม่สามารถมองเห็นผู้มีพระคุณได้เลย เขารู้แต่เพียงว่ามือของนางนุ่มและมีเนื้อมากไม่ได้เรียวยาวเหมือนผู้หญิงคนไหน กายที่แบกเขาขึ้นหลังแข็งแรงกว่าเขาเสียอีก

‘นางเป็นใครกันแน่’