บทที่ 2.1 หนีการตามล่า

อู๊ด...อู๊ด

เสียงร้องตกใจของหญิงรูปร่างอวบอ้วน มีน้ำหนักถึงหนึ่งสองร้อยชั่ง ใบหน้าถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้หน้ากากผ้าที่ปิดไปถึงครึ่งหน้า เห็นเพียงดวงตากลมสองข้าง บนศีรษะยังมีผ้าคลุมปิดไว้มิดชิด ใบหน้าอัปลักษณ์อย่างคนครึ่งปีศาจหมูจึงไม่สามารถเปิดเผยให้ผู้ใดเห็นได้ นางคือ จูซิน ปีศาจหมูที่คนทั่วแดนต่างอยากฆ่าควักหัวใจ

บนหลังบ่ามีห่อเสื้อผ้าแบกไว้ สองขาพลันเร่งรีบวิ่งไปตามพื้นขรุขระในพงไพรยามราตรี หนีการไล่ล่าจากพวกชายชุดเกราะที่มีทั้งอาวุธและม้าศึกมาหลายวันแล้ว

ร่างอวบอ้วนวิ่งหลบแนวกอไผ่ได้อย่างคล่องแคล่ว ปีศาจหมูแม้จะเป็นหญิงแต่ก็ยังมีวิทยายุทธ์พอที่จะต่อสู้กับคนที่หื่นกระหายในการฆ่าปีศาจเช่นนาง

“ปีศาจหมู มันอยู่ที่นั่น รีบไปเร็ว” เสียงทหารแว่วมา

ดวงตากลมของปีศาจหมูหันไปมองตามแสงของคบเพลิงที่เห็นมาแต่ไกล นางจึงรีบวิ่งและใช้วิชาตัวเบาหลีกหนี ทว่านางซึ่งเป็นปีศาจหมูเพียงตนเดียวในใต้หล้า ย่อมเป็นที่ต้องการของพวกคนชั่วที่กรูกันมาล้อมนางไว้ทุกทิศทาง

“เจ้าหนีพวกข้าไม่พ้นหรอก นางปีศาจหมู!” ทหารชุดเกราะสีดำทมิฬลั่นวาจา ปลายดาบชี้มายังนาง

จูซินมองพวกมันอย่างหยั่งเชิง ลมหายใจหอบและอ่อนล้าเต็มที โกรธแค้นพวกมนุษย์ที่คิดจะฆ่านางเหมือนกับพ่อแม่ที่ตายจากฝีมือของพวกมัน นางไม่เคยระรานผู้ใดอาศัยหลบอยู่ตามป่าเขา เหตุไฉนถึงต่างคนต่างอยู่ไม่ได้

เมื่อฝีเท้าของฝ่ายศัตรูขยับเข้ามาหวังทึ้งร่างนาง จูซินพลันกระทืบเท้าแตะลงธรณีใบไม้แห้งที่ร่วงอยู่ตรงนั้นกระเพื่อมขึ้นกระจายแตกเป็นวง เปลี่ยนใบไม้แห้งให้กลายเป็นใบมีดแหลมคมโจมตีพวกมันในพริบตา

เสียงร้องโหยหวน และร่างที่พลัดตกหลังม้าตามมาติด ๆ ปลายลูกศรของธนูเพลิงพุ่งเข้าใส่ปีศาจหมูรอบทิศทางด้วยเช่นกัน

ร่างหนักสองร้อยชั่งหมุนเป็นเกลียว ผ้าที่สวมกลายเป็นใบพัดปัดธนูพวกนั้นออกไปให้พ้น ใช้วิชาตัวเบาอย่างปีศาจกระโดดออกจากวงล้อม ก่อนวิ่งหนีไปอีกหน

“ตามมันไป!”

ทหารที่มีมากถูกกำจัดไปเพียงเท่านั้น วิ่งตามกันมาเหมือนเป็นดอกเห็ด ไม่อาจทำให้พวกกระหายอยากในพลังวิเศษในตัวปีศาจหมูลดลงไปได้

‘จูซินเจ้าต้องรักษาตัวให้ดี อย่าให้ใครมาทำร้ายเจ้าได้ รีบหนีไปซะ!’

“ฮือ ท่านแม่”

จูซินนึกถึงคำสั่งเสียของผู้เป็นแม่เมื่อหลายปีก่อน ในครานั้นนางยังเยาว์วัยอยู่มาก พ่อแม่ของนางถูกพวกคนทรามจับตัวไป มีเพียงนางเท่านั้นที่รอดพ้นจากการไล่ล่านี้ ปีศาจหมูตัวเล็กนิดเดียวต้องวิ่งไปทั้งน้ำตา พร้อมทั้งได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากทั้งสอง อยากคิดกลับหลังหันไปสู้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่นางก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อรักษาเผ่าพันธุ์ของปีศาจหมูไว้ให้คงอยู่

นางปาดน้ำตาวิ่งหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ยิ่งนางโตถึงวัยเจริญพันธุ์พลังก็ยิ่งมีอนุภาคมากขึ้น คนที่กระหายอยากได้พลังวิเศษเปรียบเท่าเทพ จึงไม่ยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ

ฉึบ!

เสียงลูกธนูพุ่งผ่านช่องอากาศด้วยความเร็วสูงนับสิบกำลังมุ่งเป้ามาที่นาง จูซินฝืนกำลังหลบหลายครั้งหลายหน แต่มันก็ยังมีพลาดโดนที่ต้นขา

“อึก!”