บทที่ 3.2 แบกชายหล่อขึ้นหลัง

หุ่นกำยำของชายเต็มไปด้วยบาดแผล จูซินมองท่อนบนเปลือยด้วยใบหน้าร้อนผ่าว กลืนคำพูดที่เคยบอกว่าไม่หวั่นไหวง่าย ๆ ลงคอ ก่อนหันไปบิดผ้าชุ่มน้ำ

คำถามที่อยู่ในหัวถูกทำให้หายไปเมื่อผิวกายได้รับสัมผัสจากผ้าอุ่นที่กำลังเช็ดแผลให้ ตามด้วยยาสมุนไพรที่แสบลึกเข้ากระดูก ใบหน้าซีดจึงเหยเกและร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

“ทนเอาหน่อย หากท่านเจ็บมากก็จับมือข้าไว้”

จูซินกุมมือใหญ่ไว้มั่น ส่วนมืออีกข้างค่อย ๆ ทายาต่อไป มือที่ประสานกันอยู่นั้น ปีศาจหมูก็ได้ถ่ายทอดพลังลมปราณขจัดพิษบาดแผลจากภายในให้ด้วย

“อั่ก!”

คนเจ็บกระอักเลือดสีดำออกมา เขารู้สึกถึงลมร้อนสลับเย็นที่ปั่นป่วนอยู่ทั่วร่าง ความสงสัยในตัวนางจึงยิ่งมีมากขึ้น แต่ความสงสัยนั้นยังตอนนี้แม้แต่ภาพจำของตัวเองช่างเลือนรางเหลือเกิน

‘ขะ...ข้า ทำไมถึงจำตัวเองไม่ได้’

“ตาของท่านต้องใช้เวลารักษาอยู่นานพอควร ข้าจะรักษาให้ท่านจนกว่าจะหายก็แล้วกัน เมื่อท่านหายท่านก็กลับไปเสีย”

จูซินพูดสายตายังมองบาดแผลนั้น ก่อนขยับมือไปดึงขอบกางเกงของชายผู้นี้ออก โดยที่หันใบหน้าไปทางอื่น

“อื้ม!”

ชายผู้ที่มีสติแต่ไม่มีแรงขัดขืนพลันสะดุ้งตกใจ เมื่อผ้าท่อนล่างของเขาถูกถอดออกจากหญิงที่แปลกหน้า ลมเย็นพัดผ่านทำให้ใจหวิบ เกร็งกับสัมผัสของผ้าชุ่มน้ำที่ค่อย ๆ ลูบไปตามหน้าขา

“ท่านเจ็บรึ”

จูซินได้ยินเสียงจึงต้องหันไปมองมือตัวเอง ท่อนขาขาวของเขาไร้รอยบาดแผลจึงรู้ว่าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ สายตาเจ้ากรรมพลันเหลือบไปมองส่วนกลางกายของชายเข้าให้

“เฮือก!”

ใบหน้าของปีศาจหมูยิ่งแดงระเรื่อ เพราะนางได้เห็นแท่งสวรรค์กับตา ชายผู้นี้เป็นผู้มีบุญมากไม่ว่าส่วนไหนล้วนแต่มีมากเกินคนธรรมดาทั่วไป

“ข้าไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินท่านนะ แต่ว่าข้าจำเป็นต้องเช็ดตัวให้ท่าน” พูดทั้งเสียงสั่น

หันใบหน้าหนีอีกหนมือพัลวันรีบเช็ดตัวคนเจ็บ ถึงจะเหนียมอายที่ต้องเห็นชายเปลือยทุกซอกทุกมุม ด้วยใจที่ต้องการอยากรักษาให้หายจึงต้องสงบใจเอาไว้ จนในที่สุดจูซินก็สวมชุดใหม่ให้กับชายผู้นี้จนเสร็จ

“เฮ้อ...เสร็จสักที ข้าจะไปทำอาหารให้ท่านนะ ท่านนอนพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อนเถิด”

เขานอนอยู่บนเตียงไม่ตอบโต้ใด ๆ จูซินจึงเข้าใจว่าชายผู้นี้คงเพลียจากการรักษาของนาง จึงไม่ได้รบกวนและยังไม่ได้ถามไถ่ว่าเขาคือใคร

มือหยิบอ่างน้ำออกไปพร้อมปิดประตูให้แน่นหนาก่อนเดินลงมายังอ่างล้างมือที่อยู่ข้างบ้าน

“ใจข้าเต้นแรงไม่หยุดเลย”

จูซินหน้าร้อนผ่าว รีบล้างมือและล้างหน้าให้ภาพที่ติดตานั้นหายไป ก่อนยืนเท้าเอวพ่นลมหายใจแรงเพื่อให้ใจสงบลง

“ชายผู้นั้น หล่อเหลาใช้ได้เลย”

ใบหน้าแหงนขึ้นมองหน้าต่างที่ห้องนั้น ปีศาจหมูไม่เคยพบชายใดที่มีหน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้มาก่อน นางไม่อาจคิดไปถึงขั้นใดเพราะรู้ดีกว่าใครว่าไม่คู่ควรกับผู้ใดทั้งนั้น

ใบหน้าอย่างหมู มีจมูกบานเป็นวงคล้ายก้นถ้วย พวงแก้มกลมอย่างกับยัดซาลาเปาเอาไว้สองลูก คิ้วบาง และหูกางใหญ่ที่ตกลงมา ตัวหนามีพุงใหญ่ แขนขาสั้นเป็นปล้องราวกับหมูตัวเมีย ดูอย่างไรก็อัปลักษณ์ยิ่งนัก

“อย่าได้คิดโดยเด็ดขาดนะจูซิน ชายผู้นั้นคงไม่ต่างอะไรกับคนที่คิดจะฆ่าข้า”

เสียงพูดเบาลง พร้อมเดินไปหยิบตะกร้าสานใบใหญ่มาแบกไว้ที่หลัง และคว้าเอาจอบด้ามยาวติดมือมาด้วย นางกำลังมุ่งหน้าไปยังแปลงผักเพื่อนำมาทำอาหารให้ชายรูปหล่อคนนั้นได้มีพละกำลังมากขึ้น พลางบ่นกับตัวเองไปตลอดทาง

“ไยข้าต้องมาเหนื่อยเพื่อท่านด้วย แบกท่านมาหลายลี้ เช็ดตัวทำแผลให้ แล้วข้ายังต้องมาหาข้าวให้ท่านกินอีก อย่าได้ไปเที่ยวบอกใครเขาเลยนะว่าข้าผู้นี้ทำเพื่อผู้ชายรูปงาม ท่านพ่อท่านแม่ข้าคงได้ผิดหวังกับข้าน่าดู”