14 สั่งยกน้ำชา

14 สั่งยกน้ำชา

จนค่อนบ่าย หงส์หยกยังไม่ยอมไปตึกเฟยหลง ภาพที่เจี้ยงหลงคีบผัดซีอิ๊วเนื้อเข้าปากยังติดตา เธอจึงนั่งใต้ต้นไม้ฆ่าเวลา รอให้ตะวันคล้อยต่ำ

“เจ่เจ๊อยู่ที่นี่เอง นายใหญ่ให้มาตาม”

หงส์หยกหันไปเห็นจินเยว่เดินกะเผลกเข้ามา “อ้าว เดินได้แล้วเหรอ เมื่อเช้ายังดูไม่ดีเลย”

เธอรีบประคองจินเยว่ให้นั่งที่เก้าอี้ใต้ต้นอิงฮวา

“ก็อยากพักอยู่หรอก แต่นายใหญ่ให้คนมาตามอาเจ่ตั้งนานแล้ว ตอนนี้ข้างบนวุ่นวายกันมาก”

คิ้วซ้ายหงส์หยกกระตุกถี่ “งั้นเจ่เจ๊ไปก่อนนะ จินเยว่เดินกลับเองได้ใช่ไหม”

“ได้ อาเจ่รีบไปเถอะ เดี๋ยวนายใหญ่จะพาลโกรธ”

โกรธหรือ… คนอย่างเขาน่าจะเย็นชาเกินกว่าจะอาละวาด

ครืน ! ท้องฟ้าที่เมื่อเช้ายังสดใส กลับกลายเป็นพายุโหม ฝนเม็ดใหญ่กระหน่ำลงทันที หงส์หยกเร่งฝีเท้าแต่ไม่ทัน ร่างเปียกโชกไปทั้งตัว

เธอวิ่งฝ่าเข้าประตูตึกเฟยหลง สะบัดน้ำฝนออกจากเสื้อผ้า

“เฟิ่งหวง” เสียงทุ้มดังใกล้ด้านหลังจนเธอสะดุ้ง รีบถอยออกห่าง

ดวงตาสีเทาหม่นของเขาดุดันราวพายุ “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” มือใหญ่จับข้อมือเธอดึงขึ้นชั้นสอง แม้เธอพยายามขืนก็ไม่สำเร็จ

“ให้เฟิ่งหวงกลับไปเปลี่ยนที่เรือนก็ได้ค่ะ”

เขาไม่ตอบ พาเธอเข้าห้องนอน ดันให้เดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่นใส่อ่างไม้กลม

“อาบน้ำ เดี๋ยวเป็นหวัด ผ้าคลุมอยู่ในตู้”

เขาหันหลังออกไป เสียงทุ้มสั่งทิ้งท้ายก่อนปิดประตู

“ถอดวิกออกด้วย ผมจะได้แห้ง”

หงส์หยกเหลียวมองร่างสูงที่ปิดประตูห้องน้ำตามหลัง เมื่อกำชับทุกอย่างเสร็จ มือเรียวยกแตะทรงผมด้วยความฉงน เหตุใดเจี้ยงหลงถึงรู้ว่าเธอสวมวิก หรือว่ามันเอียง

ร่างบางหันกลับมองกระจกบานใหญ่ สำรวจใบหน้าซีดเซียวจากความหนาวเย็น วิกยังคงอยู่ดี ไม่คลาดเคลื่อน

น้ำในอ่างไม้สูงขึ้น หงส์หยกถอดชุดแขวนราว แล้วหย่อนร่างลงในน้ำอุ่นร้อน ร่างกายผ่อนคลายจากความเย็นเยียบของฝน ใบหน้าค่อยมีเลือดฝาดระเรื่อสีชมพู

มือหยิบแชมพูของนายใหญ่ ในเมื่ออนุญาต ลูกน้องก็ไม่เกรงใจ สระผมในอ่างน้ำอุ่นดั่งสวรรค์น้อย ๆ เธอใช้เวลานาน โดยไม่ดูเวลา

เมื่อน้ำเริ่มเย็น หงส์หยกลุกขึ้น เปิดน้ำทิ้ง หยิบเสื้อคลุมขนหนูสีขาวจากตู้ และผ้าเช็ดตัวผืนเล็กสำหรับผม ยืนมองตัวเองในกระจก ผูกผ้าคาดเอวแน่น ใช้ผ้าเช็ดตัวพันโพกศีรษะ แล้วเดินออกมา

“นายใหญ่ พอจะมีเสื้อผ้าให้เฟิ่งหวงเปลี่ยนไหมคะ”

เจี้ยงหลงยังยืนริมหน้าต่าง หันกลับเต็มตัว มองหญิงสาวในเสื้อคลุมขนหนูตัวยาวของเขา ศีรษะโพกผ้าเช็ดตัว ใบหน้างามระเรื่อ ริมฝีปากเย้ายวนมีสีสัน

“มานั่งตรงนี้สิ”

หงส์หยกเดินนั่งเก้าอี้หัวโล้นทรงกลมที่เขาชี้ริมหน้าต่าง เจี้ยงหลงลากเก้าอี้อีกตัวซ้อนด้านหลัง เธอรับรังสีความร้อนจากอกแกร่ง ชายหนุ่มมีกลิ่นกำยานผสมกลิ่นกายชาย มือใหญ่อุ่นร้อนปลดผ้าโพกศีรษะลง

“นายใหญ่คะ! ไม่ต้อง เดี๋ยวก็แห้งเอง”

แต่คำทักท้วงไร้ผล มืออุ่นดึงผ้าลง นำมาซับเส้นผมเปียกชื้น จากปลายขึ้นบน หงส์หยกร้อนวูบวาบขณะมือค่อยซับน้ำทีละน้อย เวลาผ่านเชื่องช้า นิ้วสัมผัสเส้นผมพร้อมผ้า ลมหายใจเป่ารดท้ายทอยจนเธอสั่นสะท้าน กว่าผมจะหมาด ร่างกายสาวปั่นป่วน ชีพจรเต้นโครมคราม กดข่มหายใจไม่ให้เร็ว กลัวเขารับรู้ความประหม่าและขัดเขิน

เขาพาดผ้าไว้ขอบหน้าต่าง หยิบหวีที่เตรียม หวีผมทีละน้อย จากปลายขึ้นบน

“นายใหญ่คะ”

หงส์หยกเอี้ยวตัวกลับ มือเล็กยั้งมือใหญ่ เจี้ยงหลงสลับมือ ทาบมือใหญ่ลงบนมือเธอ ดึงร่างโปร่งเข้าหาตัวช้า ๆ นัยน์ตาเทาหม่นดั่งฟ้าพิโรธจ้องแน่วแน่ ล้ำลึกจนเธอคาดคะเนไม่ได้

เธอมองริมฝีปากหนาหนักแน่นดั่งขุนเขาที่คล้อยต่ำ ลมหายใจอุ่นเป่ารด มีเสียงพึมพำแผ่วที่เธอไม่เข้าใจ ลอดจากลำคอยามเขาดึงเธอเข้าหา พลิกร่างลงเตียงใหญ่ ร่างแกร่งตามติด แทรกกลางระหว่างขา

“นาย...”

เสียงหงส์หยกถูกกลืนหายกับจูบเร่าร้อนที่เขาไม่ปิดบัง ดันร่างให้แก่นกายแนบเนินเนื้อ สาบเสื้อคลุมเปิดออก คนร่างเล็กใต้ร่างเผยอปากร้องห้าม แต่ลิ้นช่ำชองเกี่ยวพันหยอกล้อกึ่งบังคับให้ตอบสนอง เสียงร้องกลายเป็นครางหวานใส

เขาดูดดึงปากเย้ายวน กดครอบครองปากช่างเจรจาจนเจ็บ มือเรียวทุบบ่าแกร่งเบา ๆ ปากหนาเบาแรงแปรเป็นส่งลิ้นสากกวาดไล้ทั่วโพรงปาก มือร้อนดึงเชือกด้านหน้า ผลักสาบเสื้อออก เห็นร่างขาวโพลนเปล่งประกาย

มือลูบลงเอว กางออกทาบจับเอวดึงรั้งให้แอ่นขึ้นแนบลำตัวเร่าร้อน ลูบเลยแผ่นหลังเนียน จับเธอพลิกขึ้นด้านบน โดยไม่ผละริมฝีปากจากจูบแผดเผา

“นะ นายใหญ่ อย่าคะ เดี๋ยวก่อน อื้อ”

มือใหญ่เร่งดึงคอเสื้อคลุมลงจากลาดไหล่ทั้งสอง เปิดความนวลเนียน ผิวขาวเปล่งประกายจนเขาตาพร่า ยกศีรษะพรมจูบลาดไหล่มนไปลำคอระหง มือเรียวหงส์หยกยันร่างข้างล่าง ความอุ่นร้อนใต้ฝ่ามือบอกว่าเขากำลังเผาไหม้เช่นกัน

เขาพรมจูบลงมา ไถลลากลิ้นร้อนสู่ยอดถันเล็กสีชมพูระเรื่อ ครอบปากลงทั้งหมด ดูดดึง ลิ้นสากตวัดเลียปลายถันเป็นจังหวะ

“อื้อ นายใหญ่คะ ไม่ได้”

เสียงหงส์หยกร้องห้ามแม้สติเลอะเลือนจากไฟรัก เจี้ยงหลงตวัดร่างงามพลิกอีก ให้ลงมาอยู่ใต้กายใหญ่โน้มด้านบน ตระหง่านดั่งขุนเขา

มือดันต้นขาให้เปิด แทรกแก่นกายตั้งชันตรงกลางความเปียกชื้น ดันช้าๆ ให้เธอรับรู้ความพร้อม สีหน้าหงส์หยกหวาดหวั่น จ้องใบหน้าคมเข้ม ความปรารถนาฉายชัดในดวงตาเทาหม่นอมฟ้า

เขาวกมือลูบลงเนินเนื้อ ผ่านไรขนอ่อนนุ่มสู่ความสาวที่มีน้ำหวานเอ่อ ปลายนิ้วเปิดกลีบบาง เฝ้าดูสีหน้าเธอ แก้มเนียนแดงซ่านทีละน้อย จนแดงชาดถึงลำคอ หงส์หยกเม้มปากแน่น กลั้นคราง

เขาแทรกนิ้วเข้าความฉ่ำชื้น รับรู้ความคับแคบและเล็ก จนสัมผัสปราการบ่งบอกความสาวบริสุทธิ์ จึงละมือออก ประคองหน้างามด้วยมือเปื้อนน้ำหวาน กลิ่นอิสตรีโรยรินจนเขาอยากกลืนกินเชยชม

“ฉันจะไม่อยู่สามวัน ระหว่างนั้นให้เธอมาอยู่ตึกเฟยหลง อ่านหนังสือในห้อง หลังฉันกลับมา เราจะยกน้ำชากัน”

“ยกน้ำชา ?”

น้ำเสียงหวานหวั่นใจปนสงสัย ดวงตาอัลมอนด์ไหวระริกจ้องเขา เจี้ยงหลงปิดปากเธอด้วยจูบเร่าร้อน เขากำลังมอดไหม้ ถ้าไม่หยุดตอนนี้ หงส์หยกอาจต้องยกน้ำชาคืนนี้

เขาครอบครองปากอวบอิ่มกว้างเย้ายวน กวาดไล้ทั่วโพรงปาก หยอกเอิน เล็มริมฝีปากอย่างหลงใหล แค่จูบยังหวานล้ำ ถ้าร่วมรักจริง เขาอาจขาดใจ

เจี้ยงหลงผละจากร่างงาม ปล่อยหงส์หยกที่ยังมึนงงลุกขึ้น ดึงสาบเสื้อเข้าหากัน หน้าคมเรียวครุ่นคิดบางอย่าง อาจไม่ดีนัก เขาเฝ้าสังเกตขณะเธอลุกจากเตียง ขอเสื้อผ้าเพื่อสวมกลับเรือน

เขาหยิบชุดที่ไม่เคยใส่ กางเกงขาสั้นและเสื้อยืดธรรมดาให้เธอ เธอนิ่งสงบรับไปเปลี่ยนในห้องน้ำแล้วกอบชุดเปียกออกมา

“ฉันจะแจ้งนายแม่เอง เธอแค่เตรียมตัว”

เท้าบางชะงักก่อนออกห้อง หันมองเต็มตัว เอ่ยด้วยเสียงเย็นเยียบ

“ถ้าเช่นนั้น นายใหญ่คิดไว้หรือยังว่าจะให้เฟิ่งหวงนอนเรือนใด ในเมื่อกำลังให้ขึ้นเป็นไหน่ไนอีกคน มันคงดูไม่งามถ้ายังให้นอนเรือนไป๋หลาน ซึ่งเป็นเรือนคนใช้ นอกเสียจากนายใหญ่ให้เฟิ่งหวงเป็นแค่สาวใช้อุ่นเตียงตามธรรมเนียมโบราณ”

ใบหน้าคมเข้มขบกรามแน่น นัยน์ตาเทาวาวโรจน์สู้ตาอัลมอนด์ที่นิ่งสงบ

“ฉันจะจัดการเอง”

หงส์หยกยอบกาย หันหลังเดินออกจากห้องนอน เท้าน้อยย่ำแผ่นไม้เย็นเฉียบดั่งฝนสาดซัดช่วงบ่าย เธอมีเวลาสามวันในบ้านและเรือนหลัก เพื่อค้นหาแหวนหยก ถ้าโชคดีเจอก่อนพิธียกน้ำชา เธอจะกลับเมืองไทย แต่ถ้ายังไม่เจอ เธอจะยินยอมเป็นภรรยาเก็บของเจี้ยงหลงหรือไม่ มีเวลาเหลือเพียงสามวัน