15 ซูเม่ย

15 ซูเม่ย

เจี้ยงปินกับเจี้ยงไฉสบตากันเมื่อเจี้ยงหลงเอ่ยขึ้นหลังอาหารเช้าจบลง นายแม่เหลือบมองฟางเหนียงที่ใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตารื้นราวกับหยาดน้ำตาจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ

“แต่ว่าอาหลง… เฟิ่งหวงเป็นเด็กรับใช้ของอาหงส์หยก อีกสามเดือนอาหงส์หยกก็จะมาเป็นนายหญิงของบ้าน มันดูไม่ดีต่ออาหงส์หยกนะลูก”

เจี้ยงหลงเพียงยกถ้วยน้ำชาที่ชงอ่อนจางขึ้นดื่มกลั้วปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ถ้าอย่างนั้นนายแม่ก็ให้ฟางเหนียงกลับกวางตุ้งเสีย หงส์หยกจะได้ไม่เจ็บช้ำน้ำใจเมื่อมาถึง”

มือใหญ่ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างสม่ำเสมอวางถ้วยน้ำชาลงอย่างแผ่วเบา เงยหน้ามองนายแม่ที่สีหน้าพลันซีดเผือด

“ไม่ได้นะอาหลง อาฟางเหนียงอยู่บ้านหลังนี้มาหลายปี จะให้กลับไปแล้วจะไปอยู่กับใคร”

“ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามที่ลูกบอก อีกสามวันให้เฟิ่งหวงยกน้ำชา”

“ตะ… แต่ว่าตอนอาฟางเหนียงก็ไม่ได้ยกน้ำชา อีกอย่างทำแบบนี้มันผิดประเพณีนะลูก เฟิ่งหวงไม่ได้เป็นภรรยาเอก จะให้ยกน้ำชาไม่ได้”

“ลูกเพียงแค่บอก หวังว่านายแม่จะทำตาม อีกอย่างเรือนไป๋หลานไม่เหมาะกับเฟิ่งหวง รบกวนจัดเรื่องเรือนนอนใหม่ให้เธอด้วย”

เจี้ยงปินได้แต่มองตามแผ่นหลังลูกชายที่เดินออกไปอย่างสง่างามเหมือนเช่นทุกครั้ง ตั้งแต่เด็กจนโต เธอแทบไม่มีโอกาสได้เลี้ยงดูเขา นอกจากช่วงปีแรก หลังจากนั้นทวดเจี้ยงหมิงก็รับไปอบรมสั่งสอน เตรียมให้รับช่วงตำแหน่งผู้นำตระกูล

สายตาสูงวัยเห็นฟางเหนียงยกมือปาดน้ำตา ก่อนจะยอบกายแล้วเดินตามเจี้ยงหลงออกไป เธอได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ

“เฮ้อ… ไม่คิดเลยว่าการมาของเฟิ่งหวงจะทำให้ทุกอย่างในบ้านเปลี่ยนไปขนาดนี้”

นายพ่อที่เงียบฟังมาตลอดจึงเอ่ยขึ้น เขาถูกสอนให้เชื่อฟังประมุขของบ้าน ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นลูกชายตนเองก็ตาม ธรรมเนียมบางอย่างฝังรากลึกในตระกูลเจี้ยงจนยากจะเปลี่ยน

“คนอย่างอาหลงคงคิดพิจารณามาดีแล้วจึงตัดสินใจ นายแม่อย่าได้คิดมากไป”

นายแม่ได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไป ตั้งแต่เจี้ยงหลงรับช่วงดูแลตระกูล บ้านนี้เจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน ลูกชายไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยแสดงความเหน็ดเหนื่อย

หากเขาต้องการหญิงสาวสักคนไว้ใกล้ตัว ทั้งที่เป็นเรื่องซึ่งแทบไม่เคยร้องขอ เธอก็ยากจะปฏิเสธ

“จินเยว่ ไปตามอาเฟิ่งหวงมา”

“ค่ะ”

จินเยว่ที่ยังยืนอึ้งอยู่ในห้องอาหารรีบวิ่งออกไปทันที มุ่งหน้าไปยังเรือนไป๋หลาน ระหว่างทางเห็นฟางเหนียงเดินลับเข้าเรือนของตนเอง

“เจ่เจ๊! เจ่เจ๊!”

“อะไรจินเยว่ เรียกซะเสียงดังเชียว” หงส์หยกเดินลงบันไดเรือนไป๋หลาน เห็นจินเยว่สีหน้าร้อนรน

“รีบไปเถอะอาเจ่ นายแม่ให้มาตาม”

หงส์หยกเลิกคิ้วซ้ายขึ้นเล็กน้อย เร็วเสียจริง เธอเดินตามจินเยว่กลับไปยังเรือนหลัก

หงส์หยกยอบกายทำความเคารพนายแม่และนายพ่อ ทั้งสองสีหน้าไม่สู้ดีนัก นายแม่มองสาวรับใช้ของว่าที่ลูกสะใภ้อย่างพิจารณา ใบหน้าสะสวย ผ่องกระจ่าง ยิ่งไม่สวมวิกผมก็ยิ่งเด่นสง่า

“อาหลงพูดกับเธอแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ นายแม่”

หงส์หยกกุมมือประสานไว้หน้าท้อง ก้มหน้าตอบอย่างสุภาพ

“ฉันไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในเมื่อเป็นความประสงค์ของนายใหญ่ ฉันก็จะทำตาม วันนี้ให้ย้ายขึ้นมานอนเรือนหลักชั้นสอง มีห้องว่างอยู่หนึ่งห้องติดกับห้องของอาเหม่ย ลูกสาวคนเล็กของฉัน เดี๋ยวเธอกลับมาจากต่างประเทศก็คงได้เจอกัน”

หงส์หยกยังยืนสงบ ฟังต่อโดยไม่เอ่ยแทรก

“อีกสามวันจะมีพิธียกน้ำชา ฉันจะเตรียมชุดให้แบบเรียบ ๆ ไม่ต้องดูฤกษ์อะไรทั้งนั้น ไปได้แล้ว ไปเตรียมย้ายของมา”

“ค่ะ นายแม่”

หงส์หยกยอบกายแล้วถอยออกจากห้องอาหาร ใจยังครุ่นคิดถึงท่าทีของนายแม่ เธอเป็นเพียงสาวรับใช้ แต่กลับต้องยกน้ำชา ซึ่งผิดธรรมเนียมชัดเจน

แต่เธอไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้นนัก

ในเมื่อยังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นรออยู่บ่ายนี้… เธอต้องไปตึกเฟยหลงให้ได้ และต้องหา “ของสิ่งนั้น” ให้เจอเสียที.

“นายใหญ่”

เจี้ยงหลงเงยหน้าขึ้นจากเอกสารกองใหญ่ที่เขาไม่ได้แตะต้องมาหลายวัน เห็นลี่จิ่นเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มภาพถ่ายใบใหญ่

เขารับมาดูทีละใบ

ในภาพเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดถังจวงสีขาว เกล้าผมขึ้นสูง มีเพียงปิ่นไม้ปักประดับอย่างเรียบง่าย

ภาพถูกถ่ายจากหลายมุมห้องทำงาน ห้องโถง ห้องนอน อิริยาบถต่าง ๆ ล้วนบอกชัดว่าเธอกำลัง “ค้นหา” บางสิ่ง

สิ่งที่เขารู้ดีว่าคืออะไร

“นายใหญ่ จะให้ผมจัดการอะไรไหมครับ” ลี่จิ่นถาม

เจี้ยงหลงส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ต้อง ปล่อยให้เธอหาไป”

“ครับ”

ลี่จิ่นออกจากห้องไปแล้ว แต่เจี้ยงหลงยังนั่งมองภาพในมือ ภาพถ่ายคมชัดจนเห็นทุกเส้นผม ทุกอิริยาบถ

แต่ถึงอย่างนั้น… ก็ยังไม่สวยเท่าตัวจริง

มุมปากเขาเผลอยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงจูบเมื่อคืนก่อน

อีกไม่กี่วัน… หญิงสาวที่หยิ่งและดื้อรั้นคนนั้นจะต้องอยู่ใต้ร่างเขาอย่างไม่มีทางเลี่ยง

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

เขาเก็บภาพทั้งหมดลงลิ้นชักก่อนเงยหน้าขึ้น ซูเม่ยก้าวเข้ามาในชุดกี่เพ้าสีแดงสด รูปร่างอวบอัดพอดีส่วน ริมฝีปากแต้มสีแดงจัดจ้าน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาก่อนตัว

เธอยอบกายเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามานั่งบนพนักแขนเก้าอี้ตามความเคยชิน แขนเรียวพาดหลังคอเขา อีกมือลูบไล้แผงอกแน่น

“นายใหญ่ไม่มาเสียหลายวัน ซูเม่ยคิดถึงจนทนไม่ไหวเลย”

เจี้ยงหลงเบือนหน้าหนี ดึงมือเธอออกจากลำคอ “ต่อไปไม่ต้องมาหาฉันที่นี่อีก”

ซูเม่ยชะงัก

“มีอะไรฉันจะเรียกเอง”

“แต่ว่า… นายใหญ่ ซูเม่ยคิดถึงนายใหญ่”

ร่างเล็กเอนเข้าหา ความต้องการในดวงตาไม่ปิดบัง เธอไม่ได้เจอเขาหลายวัน ร่างกายยังโหยหา

“ซูเม่ย” เสียงเขาเรียบจนเย็น “ต่อไปฉันจะไม่เรียกใช้เธออีก” มือใหญ่จับข้อมือเธอที่กำลังเลื่อนต่ำลง “ต้องการอะไรให้แจ้งลี่จิ่น เขาจะจัดการให้”

ซูเม่ยมองเขานิ่ง ใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนสี “…หมายความว่าอะไรคะ”

เจี้ยงหลงลุกขึ้นยืน “ฉันขอบใจที่อยู่รับใช้มาทั้งหมด แต่จากนี้ไป เธอไม่ต้องมาหาฉันอีกแล้ว”

“ทำไมคะนายใหญ่ ซูเม่ยทำอะไรผิด?” เธอถลาเกาะแขนเขาไว้แน่น เสียงเริ่มสั่น

“ซูเม่ยรักนายใหญ่ ให้ซูเม่ยอยู่ต่อเถอะนะคะ”

“ลี่จิ่น” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างเด็ดขาด

ลี่จิ่นเข้ามาทันที เห็นภาพหญิงสาวน้ำตาคลอเกาะแขนนายใหญ่ไม่ยอมปล่อย

“ซูเม่ย” เจี้ยงหลงพูดโดยไม่หันมอง “เธอยังร้องเพลงที่นี่ได้เหมือนเดิม คอนโดหลังนั้นฉันยกให้ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มแจ้งลี่จิ่น”

เขาพยักหน้าให้องครักษ์ ลี่จิ่นเข้ามาดึงซูเม่ยออกจากแขนเขาอย่างสุภาพแต่แน่นหนา ซูเม่ยถูกพาออกไปทั้งน้ำตา ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

จนกระทั่งประตูห้องปิดลง ซูเม่ยจึงเริ่ม “เข้าใจ”

หรือเพราะผู้หญิงคนนั้น… ว่าที่คู่หมั้นจากเมืองไทย

กำลังจะมาแทนที่เธอ