บทที่4

( หลายวันต่อมา )

นลินดาเรียนทำขนมอย่างตั้งใจและเธอก็ทำมันได้ดีจนคุณวัลภาชมไม่ขาดปาก เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้ยินใครๆบอกว่าชอบขนมที่เธอทำ โดยเฉพาะเวลาที่ชินวุฒิบอกว่าอร่อยเธอก็ยิ่งรู้สึกดี

"แหมๆ...ทำไปยิ้มไปเนี่ยเป็นเคล็ดลับความอร่อยหรือเปล่านะ ทำด้วยกัน ครูก็คนเดียวกัน สูตรเดียวกัน แต่ทำไมของเธออร่อยกว่าฉันล่ะ"

"เธอก็พูดไปเรื่อย"

"แต่ฉันเห็นด้วยกับตาลนะ"

เพื่อนอีกคนในคลาสพูดเสริมแต่นลินดาเพียงแค่ยิ้มขบขันแล้วส่าหน้า ก่อนจะบรรจงบีบคุกกี้ลงบนถาดด้วยความตั้งใจ เธอเลือกที่จะบีบคุกกี้เป็นรูปหัวใจเพราะจะนำกลับไปให้ชินวุฒิกินคู่กับกาแฟ

พอถึงเวลาเลิกคลาสนลินดาก็หอบโหลคุกกี้ขึ้นรถที่ไปรอรับ ทุกวันนี้เธอมีชีวิตที่ไม่ต่างจากคุณหนูเลยสักนิด เพราะทุกคนล้วนใส่ใจเอ็นดูเธอ แต่ถึงอย่างนั้นนลินดาก็ไม่เคยลืมตัวหยิ่งผยอง เพราะเธอจำได้ดีว่าเธอมาจากตรงไหน

"ลุงคะ อันนี้ของลุงค่ะ"

นายก้านคนขับรถรับถุงกระดาษไปจากมือบางแล้วส่งยิ้ม

"ขอบใจนะหนูหมอกให้ขนมลุงทุกวันเลย"

"ก็ลุงอุตส่าห์มารอรับหนูทุกวันเลยนี่คะ"

"มันเป็นหน้าที่ครับ"

นลินดาเลือกนั่งเบาะหน้าเพราะไม่ต้องการที่จะแสดงตัวเป็นเจ้านายของใคร และความอ่อนน้อมถ่อมตนของเธอก็ทำให้นลินดากลายเป็นที่รักใคร่ของทุกคนในบ้าน

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบ้านนลินดาก็รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นรถของชินวุฒิจอดอยู่ เพราะตอนนี้เป็นเวลาสามโมงเย็นเท่านั้น

"ป้าไก่คะ..."

"อ้าว...กลับมาแล้วเหรอวันนี้เรียนทำอะไรล่ะหนูหมอก"

"คุกกี้ค่ะ แล้วนั่นป้าจะยกกาแฟไปไหนคะ"

"จะยกไปให้คุณท่านกับคุณชินน่ะ วันนี้กลับเร็วทั้งคู่ตอนนี้อยู่ในห้องทำงาน"

"งั้นเดี๋ยวค่ะ เอาคุกกี้ของหมอกใส่ไปด้วย"

"ได้ๆ"

"เดี๋ยวหมอกจัดแล้วยกไปเองค่ะ"

"ดีเลย ป้าจะได้ไปจ่ายตลาด"

นลินดาจัดการของว่างและกาแฟแล้วยกขึ้นไปที่ชั้นบน แต่เมื่อถึงหน้าห้องทำงานของคุณชาคริตเธอก็ไม่กล้ายกมือเคาะประตู เพราะได้ยินเสียงคล้ายคนกำลังทุ่มเถียงกันอยู่

"ทำไมคุณพ่อถึงอนุมัติโครงการของไอ้ชัชง่ายขนาดนั้นครับ ทั้งๆที่โคงการนนทบุรีเพิ่งจบไปไม่นาน ต่อไปมันควรเป็นโครงการของผมสิ!"

"แกก็เห็นนี่ว่าโครงการของน้องน่าสนใจ"

"แล้วโครงการของผมไม่น่าสนใจตรงไหนครับ คุณพ่อให้โอกาสมันทำผลงานถึงขนาดนี้ คงไม่ใช่เพราะจะยก Ck ให้มันหรอกนะครับ!"

"พ่อต้องยก Ck ให้แกอยู่แล้ว จะยกตำแหน่งประธานให้แกวันนี้พรุ่งนี้ก็ยังได้ บอกตรงๆว่าพ่อเหนื่อยอยากจะพักเต็มที"

"คุณพ่อก็วางมือสิครับ หรือยังไม่ไว้ใจผมว่าจะพาให้ Ck รุ่งเรืองได้"

"เปล่า...แกยังไม่พร้อม ก่อนแกจะเป็นประธานของ Ck แกต้องแต่งงานกับหนูเอมซะก่อน"

มือบางจับถาดแน่นในอกเจ็บแปล๊บขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุเมื่อได้ยินว่าชินวัตรต้องแต่งงาน

"มันเกี่ยวอะไรกันครับ"

"มันคือเงื่อนไขของพ่อไง อีกอย่างแกรู้ดีมาตลอดว่าหนูเอมจะต้องเป็นเจ้าสาวของแก มันไม่เห็นจะมีอะไรน่าตกใจเลย"

"พ่อเอา Ck มาบีบให้ผมแต่งงานเหรอครับ"

"เปล่าเลย เพราะยังไงแกก็ต้องแต่ง เพียงแต่แกแต่งเร็วเท่าไหร่ แกก็จะได้เป็นประธาน Ck เร็วขึ้นเท่านั้น"

"แสดงว่าถ้าผมไม่แต่งพ่อก็จะไม่ยก CK ให้ผมใช่ไหมครับ"

ชินวุฒิเอ่ยถามเสียงเครียดแฝงด้วยความไม่พอใจชัดเจน

"แกก็รู้ดีนะชินว่าอะไรเป็นอะไร แกจะปล่อยให้ทางบ้านหนูเองถอนหงอกพ่อกับแม่จนหมดหัวได้เหรอ"

"..."

"โตแล้วนะชิน อย่าทำให้พ่อกับแม่ต้องเสียผู้ใหญ่"

เมื่อเสียงในห้องเงียบลงนลินดารีบเดินกลับไปยังบันได รอจนประตูห้องทำงานเปิดออกจึงปรับสีหน้าแล้วก้าวขึ้นบันได ทำราวกับว่าเธอเพิ่งมาถึงตอนเขาเปิดประตูออกไปเจอ

"หมอก..."

ใบหน้าของชินวุฒิเครียดขรึมอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ถึงจะรู้สาเหตุนลินดาก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้

"พี่ชินจะไปไหนคะ หมอกกำลังจะเอากาแฟมาให้พอดี"

"พี่เพิ่งคุยธุระกับคุณพ่อเสร็จน่ะ"

"หน้าเครียดจังค่ะเป็นอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าครับ เรื่องงานก็เครียดแบบนี้แหละ"

"ยิ้มสู้สิคะ ยิ้มเข้าไว้อะไรก็จะดีเอง"

พูดแล้วนลินดาก็ฉีกยิ้มเป็นตัวอย่างจนชินวุฒิยิ้มตาม

"นั่นแน่ยิ้มแล้ว"

"ครับพี่ยิ้ม ก็หมอกอยากให้พี่ยิ้มไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ค่ะ หมอกชอบเห็นพี่ยิ้มมากกว่าทำหน้าบึ้ง"

"งั้นต่อไปพี่จะไม่ทำหน้าบึ้งแล้ว"

"ดีค่ะ"

"ยกกาแฟไปให้คุณพ่อเถอะ เดี๋ยวเราค่อยลงไปคุยกันข้างล่าง"

"งั้นเดี๋ยวหมอกตามลงไปนะคะ วันนี้มีคุกกี้มานำเสนอ"

"ได้เลย ลงไปเตรียมตัวชิมก่อน"

พอลับหลังชินวุฒิรอยยิ้มของเธอก็เจื่อนลง หัวใจที่เคยพองฟูมันเหี่ยวเฉาเมื่อรู้ว่าเขามีผู้หญิงที่ถูกวางตัวไว้เป็นเจ้าสาวอยู่แล้ว ความจริงนลินดารู้ดีว่าเธอไม่คู่ควรความจริงนรินดารู้ดีว่าเธอไม่คู่ควรกับชินวุฒิ แต่ความผูกพันและใกล้ชิดมันก็ทำให้เธออดที่จะคิดไปไกลไม่ได้