ก้าวแรก

ภายในอาณาเขตของจวนตระกูลลู่ในค่ำคืนอันเงียบสงัด แสงเทียนริบหรี่สะท้อนเงาร่างของ "ลู่หยวนฮวา" หญิงสาวผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา นางยืนอยู่ในชุดอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายดอกเหมยกุ้ย ดวงตาสีนิลคู่งามของนางจับจ้องไปยังม่านอาคมสีม่วงที่ปกคลุมจวนมานาน ซึ่งขณะนี้กำลังแสดงสัญญาณการปริแตก

ผนึกนี้เคยเป็นเกราะป้องกันที่มารดาของนางสร้างขึ้น แต่บัดนี้ มันกลับกลายเป็นพันธนาการที่กักขังนางไว้ไม่ให้ออกจากจวน

ลู่หยวนฮวาเดินเข้าไปใกล้ผนึก ความดื้อรั้นที่เป็นลักษณะเด่นของนางตั้งแต่เด็กทำให้นางไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไป หัวใจของนางเต้นแรงขึ้น นางสัมผัสได้ว่าผนึกที่เคยแน่นหนากำลังจะพังทลายลง ซึ่งนั่นหมายความว่านางอาจจะสามารถออกจากจวนนี้ไปตามหาพี่ชาย "ลู่หยาง" ที่หายสาบสูญไปได้

"ผนึกของท่านแม่กำลังอ่อนลงแล้ว..." ลู่หยวนฮวาพึมพำ น้ำเสียงของนางสะท้อนถึงความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยม นัยน์ตาสีนิลของหญิงสาวทอประกายด้วยความดื้อรั้นและความแน่วแน่

ในขณะที่หญิงสาวยื่นมือสัมผัสผนึกนั้น สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ภาพนิมิตที่หายไปนานกลับพุ่งเข้ามาในสมองของนาง นิมิตนั้นชัดเจนเกินกว่าความฝัน มันเหมือนกับว่าพลังวิเศษที่นางสืบทอดมาจากตระกูลกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง

ในนิมิต นางเห็นลู่หยางยืนอยู่ท่ามกลางทะเลหมอกในแคว้นเสียนหู่ แคว้นศัตรูที่อยู่ไกลโพ้น สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยความหนาวเย็นและลมพัดแรง ชุดของลู่หยางเก่าและขาด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ระทมและความเหนื่อยล้า เขานั่งอยู่บนโขดหินกลางจวนแห่งหนึ่ง ใบหน้าของลู่หยางหม่นหมองและสายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งเกินบรรยาย

"พี่ใหญ่!" ลู่หยวนฮวาตะโกนเสียงดังในนิมิต นางพยายามยื่นมือออกไปหาเขา แต่มันเหมือนกับว่าระยะทางที่เคยใกล้กลับกลายเป็นห่างไกล ลู่หยางไม่ตอบสนองใดๆ ไม่แม้แต่จะขยับตัว นางตะโกนเรียกเขาอีกครั้ง "ข้าจะช่วยท่านเอง ข้าจะหาท่านให้พบ!"

แต่แล้ว นิมิตกลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหมอกที่ถูกลมพัดกระจาย...

ลูหยวนฮวาสะดุ้งตื่นจากนิมิต เหงื่อเย็นชื้นไหลรินจากหน้าผาก หัวใจของนางเต้นแรงด้วยความตกใจและความกังวล

ลู่หยวนฮวารู้ดีว่าภาพที่นางเห็นไม่ใช่แค่ฝัน นี่คือนิมิตที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าพี่ชายของนางยังมีชีวิตอยู่ และเขาต้องการความช่วยเหลือ

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของป้าหลี่ ผู้ดูแลที่ซื่อสัตย์ของตระกูลลู่ก็รีบเร่งเข้ามาในห้อง นางวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนรน ใบหน้าแสดงถึงความกังวล "คุณหนู! อย่าเพิ่งคิดการใหญ่นะเจ้าคะ ผนึกของคุณท่านแตกแล้ว และมันอันตรายมาก คุณหนูจะต้องกลับเข้าห้องทันที!"

ลู่หยวนฮวาหันไปมองป้าหลี่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความดื้อรั้น "ข้ารู้ว่ามันอันตราย แต่ข้าก็ไม่อาจทนอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป ข้าต้องไปตามหาพี่ใหญ่ ข้าเห็นนิมิตชัดเจน ในภาพนั้น...เขายังมีชีวิตอยู่!"

ป้าหลี่ตกใจ นางรู้ดีว่าคุณหนูของนางเป็นคนดื้อรั้น ตั้งแต่เด็ก ลู่หยวนฮวาไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กที่เด็กสาวคนหนึ่งจะตัดสินใจไปคนเดียวได้

"แต่คุณหนู! ท่านลู่ฉิงหลิงฝากฝังไว้ก่อนสิ้นลม ว่าคุณหนูจะต้องไม่ออกไปจากจวนนี้ นี่คือคำสั่งเสียสุดท้ายของท่าน ข้าไม่อาจปล่อยให้คุณหนูทำผิดคำสั่งของท่านหญิงได้เจ้าค่ะ!" ป้าหลี่พยายามห้ามนาง

"ท่านแม่อาจห้ามข้าไว้ แต่ท่านแม่ก็คงไม่อยากให้ข้าติดอยู่ที่นี่ชั่วชีวิตโดยไม่ได้ทำอะไรเลย!" ลู่หยวนฮวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงดื้อดึง นางยืนหยัดไม่ยอมให้ใครขวางทาง หัวใจของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะตามหาพี่ชาย นางจะไม่ยอมให้ใครห้ามปรามได้

เสี่ยวหมิง บ่าวรับใช้ที่เติบโตมาพร้อมกับลู่หยวนฮวา เข้ามาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "คุณหนู ถ้าเช่นนั้น ข้ากับป้าหลี่จะไปกับท่าน เราจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องเดินทางไปเผชิญอันตรายเพียงลำพังขอรับ"

ลู่หยวนฮวาส่ายหัว "ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหวังดี แต่ข้าต้องไปด้วยตัวเอง ได้โปรดอย่าห้ามข้าอีกเลย"

ป้าหลี่มีสีหน้าลำบากใจ นางมองคุณหนูด้วยความเป็นห่วง "แต่คุณหนู...ท่านจะไปเผชิญอะไรบ้างข้างนอกนั้น ข้าไม่อาจรู้ได้"

"ข้าต้องทำในสิ่งที่ข้าคิดว่ามันถูกต้อง ข้าจะไม่ทิ้งพี่ใหญ่เด็ดขาด ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาต้องทนทุกข์เพียงลำพังอีกต่อไป!" ลู่หยวนฮวาตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว

แม้จะพยายามห้ามปรามปานใด แต่ทั้งป้าหลี่และเสี่ยวหมิงก็ไม่อาจต้านทานความดื้อรั้นของคุณหนูคนสุดท้ายของตระกูลได้ ในที่สุด ป้าหลี่ก็ยอมจำนนต่อเหตุผลของนาง

"ถ้าเช่นนั้น ข้ากับเสี่ยวหมิงจะดูแลจวนนี้แทนคุณหนูเอง... ท่านรีบกลับมาพร้อมกับนายน้อยลู่หยางนะเจ้าคะ" ป้าหลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่น้ำตาคลอเบ้า

ลู่หยวนฮวามองป้าหลี่และเสี่ยวหมิง นางรู้สึกถึงความรักและความเป็นห่วงของทั้งสอง นางก้มศีรษะลง "ข้าฝากจวนนี้ไว้กับท่าน และข้าสัญญาว่าจะกลับมาพร้อมกับพี่หยาง"

วันรุ่งขึ้น หลังจากลู่หยวนฮวาก้าวข้ามประตูจวนออกมา ความรู้สึกเหมือนน้ำหนักที่กดทับจิตใจนางมาตลอดหลายปีถูกยกออกจากบ่า ผนึกที่เคยพันธนาการนางไว้ไม่ให้ออกจากจวนได้พังทลายลงแล้วอย่างสิ้นเชิง นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่นางได้ก้าวออกมาสู่โลกภายนอก โลกที่นางไม่เคยได้สัมผัสหลังจากที่โศกนาฏกรรมครั้งนั้นเกิดขึ้น

ยามเช้าตรู่แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้า แสงแรกของดวงอาทิตย์ย้อมท้องฟ้าเป็นสีทองอ่อน แสงสีส้มอบอุ่นตกกระทบกับใบหน้าของลู่หยวนฮวา สายลมอ่อนๆ พัดผ่านเส้นผมของนาง ปล่อยให้มันพลิ้วไหวเบาๆ ไปตามจังหวะของลม กลิ่นอายของดินที่ชุ่มน้ำค้างในยามเช้า ผสมกับกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ปลูกอยู่ในสวนเล็กๆ นอกจวน ทำให้นางรู้สึกถึงความสดชื่นที่นางไม่ได้สัมผัสมานาน

ท้องฟ้าเปิดโล่งกว้างกว่าที่นางจำได้ ท่ามกลางหมอกบางๆ ที่คลี่ตัวอยู่เหนือพื้นดิน ต้นไม้ใบหญ้าต่างชุ่มฉ่ำด้วยน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามใบไม้ นกน้อยส่งเสียงขับขานท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบราวกับโลกนี้มีเพียงนางและเสียงธรรมชาติเหล่านั้น

ลู่หยวนฮวายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าจวนครู่หนึ่ง นางหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ถูกปิดกั้นจากนอกโลกมาเนิ่นนาน หัวใจของนางรู้สึกทั้งโล่งใจและตื่นเต้นไปพร้อมกัน ภาพความทรงจำจากครั้งที่นางยังเป็นอิสระค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัว แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นความฝันที่ไกลออกไปจนแทบเอื้อมไม่ถึง