บทที่ 3 คืนพายุเข้า

          ปิดเทอมคราวนี้เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา จากแต่ก่อนที่อคินมักจะหนีหน้าหาข้ออ้างไปค้างที่อื่น เอาเข้าจริงวราลีกลับรู้สึกว่าอคินก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำสักเท่าไหร่ หรืออาจเป็นเพราะว่าเขาโตขึ้นแล้ว ไม่ได้มีทีท่ารังเกียจเดียดฉันท์เธอเหมือนตอนเด็กๆ

          เมื่อคืนนี้อคินก็อยู่ซักผ้าคนเดียวจนถึงตีสอง โดยที่วราลีผล็อยหลับไปตั้งแต่สี่ทุ่ม ชายหนุ่มก็ไม่ได้ปลุก ทั้งยังเป็นคนอุ้มเธอขึ้นมานอนบนโซฟาอีก เรียกได้ว่าเขาดูมีความเห็นอกเห็นใจเธอมากขึ้น

          สะอิ้งเห็นว่าเด็กทั้งสองคนโตขึ้นมากแล้ว โดยเฉพาะอคินที่เริ่มแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ ดังนั้นปัญหาที่กลัวว่าทั้งคู่จะอยู่ร่วมชายคาเดียวกันไม่ได้จึงถูกตัดออก นางอยู่ที่นี่ก็คอยโทรรายงานความประพฤติของอคินกับอาคมเสมอ พอรู้ว่าเด็กสองคนดูสนิทสนมกันมากขึ้นก็เบาใจ

          แต่สะอิ้งไม่รู้ว่าในความสนิทสนมนี้ได้มาจากการที่วราลีกุมความลับหลายอย่างของอคินไว้ และจนถึงป่านนี้ อคินก็ยังไม่เลิกนิสัยขี้แกล้งขี้กวนประสาท

          วันหนึ่งเขาใช้คนเป็นน้องออกไปซื้อของหน้าปากซอย ทั้งที่คนสวนก็อยู่ มอเตอร์ไซค์ก็มีแต่ไม่ใช้ จงใจหลอกให้วราลีเดินไปกลับร่วมสามกิโลเมตรเพื่อซื้อขนมแล้วจะให้ยืมแท็บเล็ตเล่นเกม มีอยู่ครั้งหนึ่งที่วราลีกลับมาในสภาพร้องห่มร้องไห้ อคินซักจนรู้ว่าเธอมักถูกพวกวัยรุ่นกลางซอยแซวและขี่มอเตอร์ไซค์ไล่ตาม จนครั้งนี้ทำท่าเหมือนจะฉุดเธอขึ้นรถ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยบอกใคร แต่ครั้งนี้ตกใจมาก พออคินซักถึงได้ยอมปริปากเล่าให้ฟัง วราลีเห็นอคินทำหน้าตาขึงขัง คว้ามอเตอร์ไซค์คันใหญ่ที่ลานจอดรถขี่ออกไปข้างนอกและหายไปร่วมสองชั่วโมง กลับมาอีกทีในสภาพหัวแตกเลือดกบปาก ตามเนื้อตัวมีแต่ฝุ่นและรอยฟกช้ำ

          ในตอนนั้นเด็กหญิงเห็นสภาพของคนโตกว่าแล้วใจเสีย ช่วยทำแผลไปด้วยร้องไห้ไปด้วยจนอคินต้องเอ็ดว่าร้องทำไม เขายังไม่ตายเสียหน่อย เธอสลดที่ถูกดุแต่ก็รู้สึกขอบคุณเขามากเช่นเดียวกัน ตั้งแต่นั้นก็เริ่มเกิดเป็นความซาบซึ้งและประทับใจ วราลีไว้เนื้อเชื่อใจและรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีอคินอยู่ด้วย

          แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมรู้ถึงหูของอาคม แต่คู่กรณีไม่ติดใจเอาความ เมื่อต่างฝ่ายต่างมองว่าเป็นเรื่องชกต่อยกันธรรมดาในกลุ่มวัยรุ่นจึงเลิกแล้วต่อกัน ครั้งนี้อคินจึงรอดตัวไป แต่ก็ถูกคนเป็นพ่อต่อสายตรงโทรมาด่าจนหูชาร่วมครึ่งชั่วโมง ซ้ำยังถูกหักเงินค่าขนมอีกต่างหาก

          เมื่อเวลาผ่านไป ความประทับใจของเด็กหญิงวัยแรกรุ่นที่มีต่อคนพี่ก็ค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้น แม้กระทั่งครั้งแรกที่วราลีมีประจำเดือน คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็คืออคิน คนที่อุ้มเธอและช่วยปลอบเธอว่าไม่เป็นไรก็คือเขา เวลานั้นต่างคนต่างไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

          ในขณะที่อคินกำลังสอนเลขให้วราลี จู่ๆ ที่หว่างขาเด็กหญิงก็มีเลือดไหลออกมาจนน่าตกใจ อารามตื่นตระหนกด้วยกันทั้งคู่ ชายหนุ่มมีสติกว่าจึงช้อนร่างของวราลีวิ่งออกไปตามหาสะอิ้งถึงที่บ้านหลังเล็ก พอรู้ว่าเป็นเรื่องธรรมชาติของผู้หญิงก็ค่อยเบาใจ มันเป็นแค่สิ่งที่บ่งบอกให้รู้ว่าเด็กหญิงกำลังจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์แล้ว และก็เป็นเขาอีกนั่นเองที่ขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปซื้อผ้าอนามัยให้วราลีเพราะวงแหวนไม่อยู่บ้าน

          อีกหนึ่งสัปดาห์โรงเรียนจะเปิดเทอมแล้ว ถึงเวลานั้นวราลีก็ต้องไปกินนอนที่โรงเรียนประจำ ส่วนอคินเองก็ต้องไปเรียนและใช้ชีวิตในวัยรุ่นของตัวเอง สะอิ้งรายงานเรื่องที่วราลีเข้าสู่วัยสาวให้อาคมรับทราบ รายนั้นอดเป็นห่วงไม่ได้และกำชับสะอิ้งให้คอยดูแลเด็กสองคนนี้ให้ดี วราลีอยู่ในช่วงโตเป็นสาว ส่วนอคินก็กำลังเป็นหนุ่มฉกรรจ์เต็มตัว การปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันลำพังในบ้านเกรงจะเกิดเรื่องไม่ดีไม่งามขึ้น

          ...ซึ่งสิ่งที่อาคมและสะอิ้งกลัวนั้นมันก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้น

          คืนนั้นเป็นคืนที่ฝนตกฟ้าคะนอง สะอิ้งออกไปทำธุระข้างนอกและติดพายุตอนขากลับทำให้การเดินทางชะงัก เช่นเดียวกับสาวใช้ที่ลาไปช่วยพี่สาวขนของหนีน้ำท่วม จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับเข้ามา วราลีอยู่คนเดียวในห้องนอน จู่ๆ ไฟที่บ้านหลังเล็กเกิดดับพรึ่บลงจนมืดตึ๊ดตื๋อ ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องดังเปรี้ยงปร้าง เวลานั้นเด็กสาวกลัวมาก แต่ก็รวบรวมความกล้าเดินออกมาจากห้อง ที่บ้านหลังใหญ่ไฟฟ้ายังส่องสว่าง เพราะแบบนี้คนตัวเล็กถึงตัดสินใจวิ่งฝ่าสายฝนมาขอความช่วยเหลือจากอคิน

          คนตัวเปียกเดินขึ้นไปถึงชั้นสองของบ้านหลังใหญ่ เคาะเรียกรัวๆ จนร่างสูงที่อยู่ด้านในต้องรีบวิ่งมาเปิดประตู

          “มีอะไร แล้วทำไมถึงเปียกขนาดนี้?” อคินกำลังจะอาบน้ำ เขาได้ยินเสียงทุบประตูปังๆ ประหนึ่งว่ามีใครตายจึงได้รีบคว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นพันกายแล้ววิ่งออกมา ปรากฏว่าเป็นวราลี เด็กสาวยืนตัวสั่นในสภาพที่เปียกโซกตั้งแต่หัวจรดเท้า

          “หวากลัวค่ะ ที่ห้องไฟดับหมด ป้าอิ้งยังไม่กลับ พี่แหวนก็ไม่อยู่”

          “งั้นเข้ามาข้างในก่อน เดี๋ยวหยิบผ้าขนหนูให้” เขาพยักหน้าเรียกให้คนตัวเล็กเดินตามเข้าไปนั่งด้านใน เปิดตู้หยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่หอมฟุ้งพร้อมกับเสื้อยืดสีขาวส่งให้เธอ “เอ้านี่ ใส่ไปก่อน เดี๋ยวได้เป็นหวัด”

          ในห้องของอคินปิดมิดชิดด้วยผ้าม่านสีทึบและค่อนข้างจะเก็บเสียง ทำให้ฝนฟ้าที่กระหึ่มอยู่ตอนนี้ดูไม่น่ากลัวเท่ากับตอนที่อยู่ด้านนอก

          วราลีรับเสื้อยืดสีขาวแล้วเดินไปเปลี่ยนในห้องน้ำ โดยที่ร่างสูงก็ยืนรออยู่เช่นนั้นในสภาพเปลือยท่อนบน กระทั่งเด็กสาวเดินออกมาด้วยเสื้อผ้าตัวหลวมโคก เจ้าของเสื้อเห็นแล้วก็ยิ้มขำนิดๆ

          “ไม่รู้ว่าป้าอิ้งกับพี่แหวนจะกลับมาเมื่อไหร่ นี่ก็ดึกแล้ว เธอนั่งเล่นรออยู่ที่นี่ก็ได้ ถ้าง่วงก็นอนไปก่อน เดี๋ยวฝนซากว่านี้แล้วจะไปดูให้ว่าไฟมีปัญหาตรงไหนรึเปล่า”

          “ค่ะ” วราลีนั่งลงที่โซฟาสีน้ำเงินอย่างว่าง่าย

          ก่อนเข้าห้องน้ำอคินเดินมาหยิบรีโมทสมาร์ททีวีเปิดหน้ารายการซีรีส์ต่างประเทศไว้ให้เธอเลือกดู จากนั้นค่อยเข้าไปอาบน้ำต่อ โดยไม่คิดว่าการที่เขาเชื่อมต่อทีวีกับคอมพิวเตอร์ไว้จะทำให้คนอยากรู้อยากเห็นกดเปลี่ยนช่องทางไปเจอดีเข้าจนได้

          เสียงอื๊ออ๊าดังแว่วเข้ามาจนเขาต้องปิดฝักบัวตั้งใจฟัง มันดังมาจากด้านนอกอย่างไม่ต้องสงสัย อคินรีบล้างฟองสบู่แล้วเช็ดตัวพันผ้าขนหนูแง้มประตูออกมามอง เห็นวราลีนั่งนิ่งตาค้างจ้องหน้าจอทีวีตาไม่กะพริบ เสียงครางกระเส่าสอดแทรกด้วยเสียงเนื้อกระทบกันดังพั่บๆ แบบนี้แทบไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอกำลังดูอะไรอยู่

          “เวรแล้วไง” อคินก้าวฉับไปที่โซฟา แต่ว่าหารีโมทไม่เจอ

          ท่ามกลางลีลาชวนสยิวและเสียงร้องสุดเสียวซ่านเช่นนี้ วราลีกลับหันมาแล้วถามเขาว่านักแสดงพวกนี้กำลังทำอะไรกัน

          อคินไม่ตอบ เอื้อมตัวไปควานหารีโมทด้านหลังโซฟา ทำให้ลำตัวเปลือยเปล่าลอยเฉียดผ่านหน้าของวราลีไปอย่างไม่ตั้งใจ เด็กสาวเห็นว่าคนในจอก็เปลือยเปล่าเช่นนี้ แต่ของจริงกลับดูน่าสัมผัสกว่าจึงได้ลองยื่นมือไปแตะที่กล้ามหน้าท้องอันแน่นล่ำ

          “ทะทำอะไร?” คนถูกจับใจหายวาบ หัวใจเต้นตึกผิดจังหวะ

          “คุณคินหุ่นดีจังค่ะ ดีกว่าคนในจอนั่นอีก” วราลีวางฝ่ามือลงกลางลำตัวและลูบขึ้นลูบลงเลียนแบบในหนังที่เธอเห็นเมื่อครู่

          อคินตาลุกวาว ความร้อนวูบวาบบังเกิดขึ้นมาทีละน้อยกระทั่งปรี่ไปทั้งตัว หนังที่ฉายก็ดำเนินลีลาเร่าร้อนต่อไปเรื่อยๆ ตอนเขามัวแต่หารีโมท

          จังหวะที่นักแสดงชายหญิงคู่นี้กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มและตะบันท่อนล่างใส่กันไม่ยั้ง ชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายเอือก วาบหวิวท้องน้อย การสัมผัสของวราลีเมื่อครู่นี้กระตุ้นแรงขับเคลื่อนในกายเขา จนบัดนี้แก่นกายที่แน่นคัดมันชูชันขึ้น ทำให้รอยทบของผ้าเช็ดตัวปูดนูนเผยอออก

          “นี่อะไรคะ?”

          “อย่าจับ!”

          เสียงห้ามของอคินช้ากว่าความไวของเด็กสาวที่อยากรู้อยากเห็น วราลีคว้าหมับเอาท่อนเอ็นร้อนผ่าวภายใต้ผ้าขนหนูสีขาวกำไว้มั่น ยิ่งเขาดันตัวออกห่าง สัมผัสที่เกิดจากการเสียดสีของมือน้อยที่กุมแน่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มถึงกับต้องกลั้นเสียงร้องอันเกิดจากความสะท้าน

          วราลีเห็นสีหน้าของอคินเริ่มบิดเบี้ยว เขาซี้ดปากราวกับไปกินของเผ็ดร้อนมาอย่างนั้น

          “ปะปล่อยเถอะ” เสียงกระเส่าเริ่มตะกุกตะกัก จังหวะที่วราลีขยับตัวลุกขึ้นถึงได้เห็นว่ารีโมทตกอยู่ระหว่างซอกหมอนอิงด้านหลังเธอ ชายหนุ่มรีบโผเข้าไปคว้าเพื่อปิดทีวี ตอนนั้นมือของวราลีคลายออกจากแก่นกายแล้ว ทว่าผ้าขนหนูที่พันตัวอยู่เกิดหลุดตามไปด้วย

          เด็กสาวตลึงตาค้างเมื่อท่อนเอ็นแข็งค้างลำใหญ่ชี้พุ่งเป้ามาที่ใบหน้า นี่มันเหมือนกับที่เธอเห็นในจอเมื่อครู่นี้ไม่มีผิด แต่ของอคินดูใหญ่โตและยาวกว่านั้นอีก วราลีใจเต้นตึกตัก รู้สึกตื่นเต้นระคนวูบวาบในกายบอกไม่ถูก อดไม่ได้ที่จะเอามือแตะดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

          “นี่คือ...” เธอก็เพิ่งเคยเห็นกับตาตัวเองครั้งแรก แหงนหน้ามองร่างสูงที่โค้งตัวงออยู่เหนือศีรษะ แผงอกเขากระเพื่อมขึ้นลงถี่ๆ ลมหายใจก็รัวขึ้นราวกับคนเพิ่งออกกำลังกาย

          “อยากจับมากใช่มั้ย งั้นก็มาสิ” ชายหนุ่มคว้ามือเล็กขึ้นมากอบกุมลำกายอุ่นที่แข็งค้างอีกครั้ง ก่อนซ้อนมือและจับรูดขึ้นรูดลงอย่างช้าๆ พลันเสียงครางที่กักเก็บไว้ก็ถูกระบายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

          คนตัวใหญ่กว่าเอนกายนั่งคุกเข่าลงบนโซฟา อดไม่ได้ที่จะมองหน้าของเด็กสาวตอนที่ตัวเองกำลังเสียวซ่าน วราลีไม่รู้ว่าอาการนี้เรียกว่าอะไร เห็นชายหนุ่มเปล่งเสียงครางถี่กระชั้นจึงได้เอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

          “เจ็บเหรอคะ?”

          “เปล่า มันเสียว...กำแน่นกว่านี้หน่อยได้ไหมยี่หวา” เขาเรียกร้อง ความต้องการมันพลุ่งพล่านจนแทบจะอดใจไม่ไหว อยากจะจับเธอฟัดเสียให้จมเขี้ยว ยิ่งเห็นแววตาสดใสเป็นประกายที่ดูสงสัยใคร่รู้คู่นี้ มือไม้ก็เผลอบีบเฟ้นหัวไหล่มนอย่างอดไม่ได้

          “อ๊า จะแตกแล้ว...เร็วขึ้นอีกหน่อย ชักแรงอีกนิดยี่หวา”

          “ค่ะคุณคิน” มือเล็กจับท่อนเอ็นร้อนรูดขึ้นลงจากโคนจนถึงปลายลำ สังเกตว่าที่หัวมนงอนนั้นเต่งตึงแดงระเรื่อมีน้ำฉ่ำเยิ้มปริ่มออกมา กายหนาแอ่นอกยืดตัวขึ้นด้วยความกระสันเสียว เสียงครางของอคินทำให้เธอปั่นป่วนมวนท้องยิ่งนัก อาการเช่นนี้เรียกว่าอย่างไรหนอ

          จังหวะที่เขาพูดว่าจะแตก มือใหญ่เผลอบีบปลายคางน้อยของเด็กสาวแล้วดูดกลืนริมฝีปากบางจิ้มลิ้มอย่างอดใจไม่อยู่

          วราลีเบิกตากว้าง จังหวะที่เขาถอนริมฝีปากออกเป็นจังหวะเดียวกับที่ท่อนเนื้อในมือนั้นพ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนกระเซ็นเลอะท่อนแขนของเธอ

          อคินห่อปากด้วยความเสียวสะท้านระคนผ่อนคลาย เด็กสาวทำให้เขาสำเร็จความใคร่ในที่สุด ลำตัวที่แอ่นเอนเมื่อครู่ผ่อนฮวบลงอย่างหมดพลัง กายแกร่งเอนพิงไปกับพนักของโซฟาครู่หนึ่งก่อนจะดันตัวขึ้น

          เขาเห็นวราลีหยิบทิชชูมาซับน้ำกามที่เปรอะต้นแขนและโซฟา ความรู้สึกผิดปริ่มขึ้นมาในใจชายหนุ่มทันที มองหน้าเด็กสาวที่ก้มหน้าก้มตาเช็ดทำความสะอาดอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

          เธอบริสุทธิ์เกินไป และไม่น่ามาเจอผู้ชายระยำอย่างเขาเลยจริงๆ

          อคินคว้าแขนของวราลีให้เด็กสาวหยุดการกระทำแล้วหันหน้ามา เขาคว้าศีรษะเล็กเข้ามาประกบกับหน้าผากของตนเองแล้วเอ่ยด้วยความเสียใจ

          “ขอโทษนะ”

          “ขอโทษทำไมคะ แล้วคุณคินดีขึ้นแล้วเหรอ เมื่อครู่เจ็บมากไหม?”

          ยิ่งเห็นท่าทางไร้เดียงสาเช่นนี้ก็ยิ่งอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด ความงุ่นง่านมันน่ากลัวตรงที่มันควบคุมความต้องการได้ยากเหลือเกิน ขนาดระวังแล้วก็ยังไม่วายผิดพลาดจนได้ นี่เขาต้องเลวขนาดไหนถึงได้ทำเรื่องต่ำช้ากับวราลีเช่นนี้

          ‘ไอ้คิน ไอ้ระยำ!’ ถ้อยคำนี้ผุดขึ้นในหัวเขาตลอดเวลา

          และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่วราลีได้เห็นหน้าอคิน หลังจากนั้นเขาเพียรหลบหน้าเธอตลอด สองวันหลังจากนั้นเด็กสาวกลับมาอยู่ที่โรงเรียนประจำในช่วงเปิดเทอมและไม่ได้รับการติดต่อจากอคินอีกเลย ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างอะไรจากที่ผ่านมา ประโยคสุดท้ายที่อคินกำชับในคืนวันนั้นคือห้ามไม่ให้เธอพูดเรื่องนี้กับใคร เขาจ่ายเงินค่าปิดปากเธอหนึ่งพันบาท และบอกให้เธอลืมมันไปเสีย

          แต่ระหว่างที่ต่างก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองนั้น วราลียังนึกถึงช่วงเวลาดีๆ ที่อยู่ใกล้ชิดกับอคิน นึกถึงสีหน้ายียวนกวนประสาทของเขาและสิ่งดีๆ ที่เขาเคยทำให้เธอ ทั้งคอยช่วยเหลือและปกป้องคุ้มครอง มันเป็นความรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยสำหรับเด็กกำพร้าที่ขาดความอบอุ่นเช่นวราลี โดยไม่ได้ใส่ใจหรือฝังจำกับเรื่องในคืนวันพายุเข้านั้นเลย