ตอนที่ 3 กู่เฟิงหลี่ (1)

โรงเรียนไท่หรงฮุ่ยเหวิน เป็นโรงเรียนประจำหญิงล้วนที่เปิดรับนักเรียนตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษาจนถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย

หลี่เหม่ยถิงนับว่าเป็นนักเรียนเก่าแก่คนหนึ่ง เธอถูกส่งเข้ามาเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 อยู่มา 10 ปีแทบจะหลับตาเดินได้ทั่วแคมปัส ถนนหนทาง ตรอกเล็ก ทางลัด ซอกซอยถูกจดจำได้อย่างแม่นยำกว่าบ้านตระกูลหลี่เสียอีก การพาคนบาดเจ็บแอบเข้าไปซ่อนจึงถือว่าเป็นเรื่องง่าย

‘ฉันก็ทำเท่าที่จะช่วยได้แล้ว หวังว่าคุณคงผ่านพ้นคืนนี้ไปได้นะ’

เธอมีความเสียใจปนเสียดายเล็กน้อย เราทั้งคู่ไม่มีการแนะนำตัวไม่มีการเรียกขานชื่อ เหมือนคนแปลกหน้าที่แค่เดินสวนทาง ใช้เวลาร่วมกันเพียงเสี้ยวนาทีหนึ่งจึงไม่ควรเก็บมาจดจำ

“มาแล้ว ๆ ปิดไฟด่วน”

“กรี๊ด! กู่เฟิงหลี่มาแล้ว”

“เก็บของซ่อนใต้ผ้าห่มเร็ว”

ขณะที่จมอยู่กับความคิดตัวเอง รู้ตัวอีกทีก็กำลังก้าวขึ้นบันไดหอพักนักเรียนตึกหนึ่ง มีเสียงโหวกเหวกวุ่นวายแบบไก่บินสุนัขกระโดด

“เจ้าพวกนี้ นี่ก็ปีที่ 3 แล้วยังไม่จำเป็นบทเรียนกันอีกหรือไง”

“ประธานหลี่ ถ้าจำกันได้คงไม่มีใครถูกลงโทษแล้วล่ะค่ะ วันนี้ใช้รูปแบบไหนดีคะ”

จ้าวลี่จู เลขาสภานักเรียน อันเหิงเย่ว หัวหน้าฝ่ายควบคุมระเบียบ และหงหลี่หมิน รองประธานสภา ที่ยืนคอยการมาถึงของประธานสภานักเรียนอย่างหลี่เหม่ยถิงตอบคำและถามหารูปแบบการทำงานในค่ำคืนนี้

“ตรวจหอวันแรกหลังปิดเทอม วันนี้เน้นความเร็วแล้วกัน”

“รับทราบค่ะ”

หลี่เหม่ยถิงเดินติดกระดุมเสื้อโปโลจนถึงคอ ดันแว่นขึ้นให้กระชับ จัดหน้าม้าผมเผ้าเรียบร้อยก็เดินถึงชั้นสองของหอพัก

“201 หัก 1 คะแนน”

“202 203 ผ่าน”

“204 หัก 1 คะแนน”

“กู่เฟิง…”

“201 หักเพิ่มอีก 1 คะแนน”

“ประธาน ประธานหลี่เมตตาด้วย”

เสียงใสราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ขัดกับเสียงทักท้วง เสียงร้องขอความเห็นใจ ห้องไหนมีปัญหาก็จะตามมาด้วยเสียงทะเลาะถกเถียงกันขึ้น

“จิงอี เธอเป็นบ้ารึไง ไปเรียกฉายานังมารกู่เฟิงต่อหน้าเจ้าตัว ดูสิห้องเราโดนตัด 2 แต้มตั้งแต่ยังไม่เปิดเทอมถ้าโดนอีกแต้มเราต้องถูกทำโทษนะ ฉันไม่อยากล้างห้องน้ำ”

“ฉันหลุดปากยังพูดไม่ทันจบเลย กำลังจะกลับคำก็โดนประธานหลี่ตัดแต้มแล้ว ฮืออออ ฉันขอโทษน้าทุกคน”

หลี่เหม่ยถิงไม่สนใจความวุ่นวาย ยังคงมุ่งทำภารกิจน่าเหนื่อยหน่ายของวันให้จบโดยไว

“ประธานหลี่คะ ทำไมห้อง 304 เราถึงโดนตัดแต้ม เราก็อยู่กันครบ เก็บห้องเรียบร้อยเตรียมตัวเข้านอนไม่มีของต้องห้ามใด ๆ”

“เฮ้อ! เหอจูอิ๋ง จุ๊ ๆ วันนี้ฉันอุตส่าห์ตรวจแบบเร็วไม่เข้มงวดให้พวกเธอแล้ว เธอมันรนหาที่เอง 304 ตัดเพิ่ม 2 คะแนน พรุ่งนี้ไปห้องสภาเตรียมรับบทลงโทษ”

“กรี๊ดดด! นังบ้านี่แกแกล้งฉันรึไง ฉันขอเหตุผลที่แกมาตัดแต้มห้องเราเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ยอมจบกับแกแน่!”

ร่างบางผอมเพรียวเอี้ยวหลบกรงเล็บยาวที่เหอจูอิ๋งกระโจนใส่หวังข่วนทำร้ายให้สาสมกับความโกรธ ขาขวายื่นออกไปขัดข้อเท้าแล้วรีบชักกลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คนโดนขัดขาขณะโถมตัวมีสภาพดูไม่จืด ตัวถลำหน้าทิ่มชนเข้ากับสันประตูห้องเต็มแรงจนเลือดกำเดาไหล

หลี่เหม่ยถิงกับอันเหิงเย่วเดินย้อนไปห้อง 304 ส่วนจ้าวลี่จูกับหงหลี่หมินล็อกตัวเหอจูอิ๋งไว้กันแผลงฤทธิ์

พรึ่บ!

มือขาวกระชากผ้าห่มบนเตียงด้านล่างฝั่งซ้าย

“แต้มที่ 1 คนห้องเธอหายไป 1 คน แต้มที่ 2 แอบพาคนนอกเข้ามาในหอพัก แต้มที่ 3 มีของต้องห้ามในห้องอย่างเหล้าและบุหรี่”

“ยัยอัปลักษณ์ ยัยแก่โรคจิต นังประธานบ้า แกเพ่งเล็งห้องนี้เพราะอิจฉาในความสวยของดอกไม้ของโรงเรียนแบบฉันใช่ไหม นี่พวกสุนัขรับใช้นังกู่เฟิงหลี่ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

อุุ๊บ ฮ่าฮ่าฮ่า

คนจากสภานักเรียนถึงกับระเบิดหัวเราะออกมาด้วยความตลกขบขัน รอยยิ้มสนุกสนานขยายกว้าง ดวงตามองเหอจูอิ๋งขึ้นลงแล้วพากันส่ายหน้า

“เหอจูอิ๋ง นี่เธอคิดว่าตัวเองมีอะไรที่เหนือกว่าประธานนักเรียนของพวกเราด้วยเหรอ” หงหลี่หมินถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ

เหอจูอิ๋งได้ยินก็ยืดตัวแอ่นหน้าอกคัพ D ที่สุดแสนจะภาคภูมิใจจนโดดเด่น แล้วเชิดคาง แสยะยิ้มท้าทายปรายตาผ่านหน้าอกกระจุ๋มกระจิ๋มของหลี่เหม่ยถิง

‘โอ้ อันนี้ประธานก็แพ้จริงเสียด้วย’

แม้ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่คำพูดเห็นด้วยก็แทบจะแปะให้เห็นกันชัด ๆ บนหน้าผาก ทุกคนหันมองประธานที่เคารพแล้วเบือนหน้าหนี

มุมปากหลี่เหม่ยถิงกระตุกหงึก อยากยกเท้าถีบคนเสียจริง ‘ไม่ได้ใจเย็นไว้เราเป็นคนมีคุณธรรม ต้องแก้ปัญหาโดยการใช้สมอง’

“เหอจูอิ๋งนับว่าเธอมีความกล้า ไม่มีใครเรียกฉันว่า กู่เฟิงหลี่ ต่อหน้าเต็มปากเต็มคำมานานมากแล้ว”

รอยยิ้มชวนขนหัวลุกสยายเต็มใบหน้าของหลี่เหม่ยถิง คางกดต่ำทำให้แว่นตากรอบหนาพิเศษส่องประกายแวววาวดุจเพชร

“ยัยเหอจูอิ๋งซวยแล้ว ประธานยิ้มแบบนี้ทีไร ต้องมีคนประสบเคราะห์กรรมทุกที” อันเหิงเย่วพูดจบก็ทำท่าขนลุกขนพอง

“รอยยิ้มนี้งดงามมากค่ะท่านประธานหลี่” หงหลี่หมิ่นส่งสายตาชื่นชมบูชาไปทางหลี่เหม่ยถิง แฟนคลับตัวน้อยของประธานหลี่อาการคลั่งไคล้กำเริบอีกแล้ว

“จ้าวลี่จู หยิบสิ่งนั้นออกมาให้ฉันหน่อยสิ เรามาจัดการเรื่องนี้กันอย่างเงียบ ๆ เถอะ เอาแค่เบาะ ๆ เป็นการเตือนพวก ม. 4 ที่เพิ่งเข้ามาเรียนใหม่ไปในตัวด้วย”

ออร่ารอบตัวของหลี่เหม่ยถิงตอนนี้ช่างแตกต่างกับยัยกระต่ายน้อยนุ่มฟูในห้องเก็บของก่อนหน้าลิบลับ ตอนนี้นอกจากจะไม่ใช่สัตว์กินพืชน่ารักนุ่มนิ่มขนฟูแล้ว ท่าทางที่แสดงออกอย่างกับสัตว์นักล่าที่กำลังกระหายเลือด

เธอไม่ได้โกหกหรือแสดงละครเสียหน่อย การแสดงออกต่อฝั่งตรงข้ามมันขึ้นกับตัวบุคคลต่างหากเล่า

“เอาล่ะเหอจูอิ๋ง มาดูกันสิว่าฉันจะจัดการเธอยังไงดี”

มือเรียวขาวยกขึ้นแบระดับบ่าหงายฝ่ามือไปด้านหลัง มีสมุดปกดำหนาเตอะเล่มหนึ่งวางแปะลงไปทันที

“เทพอำนวยพร ตายแล้ว นางมารเอามันออกมาแล้ว!”

“สมุดดำ สมุดดำออกโรงอีกแล้ว ทำไมมันดูหนากว่าเดิม”

“ไว้อาลัยให้เหอจูอิ๋งล่วงหน้า”

ฮือฮา

“สมุดดำคืออะไรเหรอคะรุ่นพี่” เสียงรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาเรียนปีแรกเอ่ยถาม

“ขอบใจมาก เลขาจ้าว” เสียงเรียบเฉยลากหางเสียงยาวยานอย่างต้องการยั่วยุโทสะคนที่ยืนตรงข้าม

ปุปุ

สมุดบันทึกปกหนังเล่มสีดำ ตีลงบนฝ่ามืออีกข้าง 2-3 ที ดูจากสายตาคงบรรจุข้อมูลไว้ไม่น้อย

“สมุดดำมันคือบันทึกข้อมูลลับของนักเรียนในโรงเรียนของเรา มันบันทึกไว้หมดทั้งข้อมูลส่วนตัว ครอบครัว เรื่องน่าอาย แม้แต่ความลับที่เจ้าตัวไม่อยากให้เปิดเผย” นักเรียนรุ่นพี่คนหนึ่งตอบเด็กสาวรุ่นน้องที่ถามด้วยเสียงสั่นเทา

“โอ้โห ทั้งโรงเรียนเลยเหรอคะ”

“มีหมดทุกคนในโรงเรียน ได้ยินว่าไม่เว้นแม้แต่อาจารย์”

“เด็กใหม่น่ะ ไม่ต้องทำหน้าโล่งใจหรอก ไม่เกิน 2 อาทิตย์หลังเปิดเทอม ข้อมูลพวกเธอก็จะไปอยู่ในนั้น”

“หา! ได้ไงเป็นไปไม่ได้”

“ปีที่แล้วมีคนอยากลองดีประธานหลี่ ยกพวกดักตบตีประธาน ทำอะไรประธานไม่ได้ยังพอทน วันรุ่งขึ้นมีเสียงเทปกระจายอ่านข่าวเรื่องน่าอายของหัวโจกรายนั้นดังวนมาตามวิทยุกระจายเสียงของโรงเรียน“

“คนลองดีเป็นยังไงบ้างคะ?”

“ทนอับอายไม่ไหวลาออกไปวันต่อมา”