ログインความสัมพันธ์ระหว่างภัควัฒน์และอลิสาเหมือนจะจบสิ้นไปตั้งแต่วันนั้นตามความเข้าใจของภัควัฒน์ เพราะอล
บริษัทของรัญชิดากำลังอยู่ในขั้นพัฒนาแต่บริษัทของภัควัฒน์เจริญเติบโตไปจากเมื่อสี่ปีก่อนค่อนข้างมาก จากบริษัทเล็ก ๆ บัดนี้กลายเป็นบริษัทใหญ่ที่หากจะนึกถึงการก่อสร้างอาคารหรือออกแบบภายใน ก็ต้องนึกถึงบริษัทของภัควัฒน์เป็นอันดับแรกบนโต๊ะประชุมของบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่ได้รับความไว้วางใจเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ แต่ละฝ่ายต่างรายงานความคืบหน้าในแผนกของตัวเองให้แก่ภัควัฒน์ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทรับทราบ จากเรื่องการเงินวนไปเรื่องจัดซื้อและมาจบลงที่เรื่องงานที่รับมาจากลูกค้าเนื่องจากเป็นบริษัทที่ค่อนข้างใหญ่โต ลูกค้าแต่ละรายที่ว่าจ้างจึงล้วนแต่เป็นโครงการใหญ่ ๆ แทบทั้งนั้น ชื่อโครงการใหญ่ถูกรายงานแก่ที่ประชุมจนหมดคงเหลือแต่เพียงโครงการสุดท้ายที่กำลังจะเอ่ยถึง แต่ผู้ที่รับผิดชอบเรื่องติดต่อกับลูกค้ากลับชะงักและเงยหน้าขึ้นถามประธานของที่ประชุมก่อนการรายงาน“งานสุดท้ายเพิ่งติดต่อมาเมื่อเช้านี้แต่เป็นงานเล็ก ๆ ไม่ทราบว่าพี่ภาคย์จะให้รับไหมครับ”“งานอะไร” ภัควัฒน์มุ่นคิ้วถาม หากเป็นแค่งานเล็ก ๆ อย่างตกแต่งภายในเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่วนมากเขาจะไม่รับทำเนื่องจากมีโครงการใหญ่ ๆ ที่รอต่อคิวยังต้องใช้เวลาและคน
บริษัทขายของออนไลน์ที่มีสินค้าทั้งในประเทศและต่างประเทศคือธุรกิจที่มีรัญชิดาเป็นเจ้าของบริษัทร่วมด้วยบุษบาเพื่อนสาว จากแม่บ้านธรรมดาที่ภัควัฒน์เคยตราหน้าว่าเป็นคนล้าสมัย ตามไม่ทันยุคของระบบคอมพิวเตอร์และคงจะหางานทำไม่ได้ กลับกลายเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทที่กำลังเป็นที่จับตามองในโลกของการขายสินค้าออนไลน์ อาจจะจริงอย่างที่ภัควัฒน์ว่า คนที่ลาออกจากงานมาหลายปีอย่างเธอคงไม่รู้ว่าระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของการทำงานต้องทำกันอย่างไร แต่ในเมื่อมีสมองและสองมือถึงไม่รู้เทคโนโลยีก็ใช่ว่าจะต้องรอวันอดตาย เธอไม่รู้แต่ยังมีบุษบาให้เธอได้ปรึกษา ใช้คอมพิวเตอร์ไม่เป็นแต่เธอก็ใช้โทรศัพท์มือถือหารายได้...ได้เหมือนกันช่วงเวลาที่อยู่กับภัควัฒน์เธอก็มักจะขายของออนไลน์ในยามว่างจากงานบ้าน จึงทำให้เธอพอจะมีฐานลูกค้าอยู่บ้าง ถึงแม้ไม่มากมายแต่ก็สามารถขยายต่อยอดได้ จากหนึ่งคนต่อเป็นสิบเป็นร้อย จากสินค้าเพียงหนึ่งชนิดก็ขายเพิ่มอีกหลาย ๆ อย่าง เข้าถึงกลุ่มลูกค้าทุกเพศ ทุกวัย และทุกช่วงอายุ เมื่อสินค้าหลากหลายเพียงเวลาไม่นานเธอก็มีลูกค้ามากกว่าเดิมหลายเท่า และนั่นมันก็หมายถึงรายได้ที่จะเข้ามาเริ่มแรกของการทำส
กว่าหนึ่งอาทิตย์ที่รัญชิดาใช้เวลาในการเตรียมการสำหรับการใช้ชิวิตในเมืองไทยของตัวเองและลูกชาย ด้วยวัยของเด็กน้อยที่ต้องได้รับการพัฒนาการ หญิงสาวจึงฝากลูกชายเข้าเนอสเซอรี่ทันทีที่แกสามารถปรับการใช้ชิวิตในเมืองไทยได้ และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่ลูกชายของเธอจะต้องออกไปพบปะเพื่อนใหม่ หลังจากที่คอยติดตามเธอไปที่บริษัทมาหลายวัน"น้องทิวครับ ช่วยคุณแม่เลือกหน่อย วันนี้คุณแม่ใส่ชุดไหนดีครับ" เดรสสีหวานสองชุดชูขึ้นตรงหน้าเด็กชายตัวน้อย ร่างเล็กยืนกอดอกหันซ้ายแลขวาเลือกสีที่ชอบและคิดว่าเหมาะกับผู้เป็นแม่ พิจารณาอยู่ชั่วครู่ นิ้วป้อมเล็กจึงชี้ไปยังฝั่งซ้ายพร้อมทั้งเอ่ยพูดด้วยเสียงเล็กน่ารัก"ชุดสีชมพูครับแม่ คุณแม่ใส่สีนี้แล้วสวยที่สุด" รัญชิดายกชุดสีโปรดขึ้นมามองก่อนจะยิ้มด้วยความชอบใจ และย่อตัวลงหอมแก้มลูกชายเป็นการให้รางวัล'ทิว ทิวากร' ลูกชายวัยสามขวบกว่าที่เป็นดั่งชีวิตของเธอ สมบัติล้ำค่าอีกหนึ่งอย่างที่ภัควัฒน์หลงเหลือไว้ให้เธอหลังจากที่เธอคืนอิสรภาพให้เขาไป ลูกที่เธอตั้งใจจะให้เขาเกิดมาเพื่อเป็นโซ่คล้องเอาความรักของคนเป็นพ่อกลับคืน แต่ในเมื่อหนึ่งชีวิตนี้ถือกำเนิดในวันที่สายเกินแก้ แกจึงไม่ใช่
หลังจากไปพบลูกค้าในช่วงเช้าเสร็จ ภัควัฒน์ก็แวะเข้ามาในซอยบ้านของรัญชิดาก่อนไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน รถคันสวยจอดหน้าบ้านหลังเดิมที่เขาแวะเวียนมาดูตลอดสามปี ทุกวัน ทุกครั้งเขาก็พบเจอแต่ความเงียบและความว่างเปล่า ทว่า วันนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อคนงานก่อสร้างเกือบสิบคน กำลังต่อเติมเสริมแต่งบ้านของรัญชิดากันอย่างขะมักเขม้น"พี่ครับ ทำอะไรกันเหรอครับ" ภัควัฒน์ตะโกนถาม หนึ่งในคนงานก่อสร้างจึงเดินเข้ามาหาแล้วพูดตอบ"กำลังปรับปรุงบ้านครับ พอดีอีกไม่กี่วันเจ้าของบ้านก็จะเข้าอยู่แล้วครับ""เจ้าของบ้านจะเข้าอยู่เหรอครับ" ประโยคคำตอบของคนงานก่อสร้างทำให้เขาคิดไปว่าเจ้าของบ้านที่จะเข้าอยู่ไม่ใช่ รัญชิดาหรือบางทีเธออาจจะขายบ้านหลังนี้ไปแล้ว"บ้านหลังนี้ถูกขายต่อเหรอครับ" เสียงที่อ่อนลงจนน่าใจหายเอ่ยถามคนงานอีกครั้ง หากรัญชิดาขายบ้านหลังนี้ไปแล้วจริงๆ ก็เท่ากับว่า การเฝ้ารอของเขาสูญเปล่าและเขาคงไม่มีโอกาสได้เจอเธออีกแล้วอย่างนั้นหรือ"ผมก็ไม่แน่ใจนะครับ ผมได้รับคำสั่งแค่ให้มาต่อเติมและปรับปรุงให้เร็วที่สุดเท่านั้นครับ""ขอบคุณมากครับ"คนงานก่อสร้าง
สายฝนเทกระหน่ำสาดซัดร่างกายของคนที่กำลังอ้างว้างจนเปียกปอน แต่ภัควัฒน์ก็ยังไม่คิดจะล่าถอย เขาจะรอรัญชิดาอยู่ตรงนี้ รอจนกว่าเธอจะกลับ รอจนกว่าเขาจะได้เอ่ยคำว่าขอโทษจากความผิดของเขาจวบจนกระทั่งรุ่งสางที่ร่างหนานอนตากน้ำฝนอยู่หน้าบ้านของรัญชิดา ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้ามาหลายชั่วโมงแล้วแต่ร่างกายที่เริ่มจะไม่ปกติของภัควัฒน์ก็ไม่ตื่นขึ้นมาเสียทีจนเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่เที่ยงวัน เปลือกตาที่ปิดสนิทมาหลายชั่วโมงจึงค่อย ๆ ไหวระริกและปรือเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ภัควัฒน์พยายามพยุงกายที่หนักอึ้ง ภาพของสิ่งรอบด้านหมุนเคว้งอยู่กลางอากาศ ลำคอแห้งผากราวกับคนขาดน้ำติดต่อกันหลายวันชายหนุ่มสะบัดศีรษะแรง ๆ อยู่หลายครั้งเพื่อปรับประสาทการรับรู้ให้เข้าสู่สภาวะปกติ แต่ก็ทำได้ไม่ดีมากนัก เพราะเมื่อภาพทุกอย่างหยุดนิ่งก็กลายเป็นความปวดหัวเข้ามาแทนที่"รัญ รัญ" สิ่งแรกที่ทำหลังจากทรงตัวขึ้นมานั่งคือเรียกหาหญิงสาวที่เขานอนตากน้ำฝนรอมาทั้งคืน พยายามพยุงกายขึ้นยืน แตะมือไต่ไปตามฝาบ้านเพื่อมองหาเธออีกครั้ง แต่ความพยายามของเขาก็ต้องล้มเหลวเช่นเดิมรัญชิดายังไม่กลับ
ความสัมพันธ์ระหว่างภัควัฒน์และอลิสาเหมือนจะจบสิ้นไปตั้งแต่วันนั้นตามความเข้าใจของภัควัฒน์ เพราะอลิสาไม่ได้เข้ามารังควานกับชีวิตเขาเหมือนที่เคยเป็น ตรงกันข้ามเธอกลับคบหากับใครอีกหลาย ๆ คน ทั้งคนในบริษัทและผู้ชายแปลกหน้าที่เขาเองก็ไม่เคยพบเห็น แต่ไม่ว่าอลิสาจะคบหากับคนไหน เธอจะควงผู้ชายเหล่านั้นมาให้เขาเห็นแทบทุกครั้ง คงจะเป็นหนึ่งในวิธีที่เธอบอกว่าจะทำให้เขาเสียดายทว่า นอกจากภัควัฒน์จะไม่มีความรู้สึกเสียดายอย่างที่ อลิสาอยากให้เป็นแล้ว เขายังอวยพรให้เธอมีความสุขกับผู้ชายพวกนั้นเสียด้วยซ้ำ ส่วนเขาเองก็พยายามศึกษาดูใจกับผู้หญิงคนอื่น ๆ เช่นกัน คนแล้ว คนเล่าที่ภัควัฒน์คิดว่าจะสามารถช่วยลบเลือนความคิดที่กำลังจะหวนกลับมาซ้ำเติมความผิดพลาดของตัวเองในอดีต แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะทำให้เขาลบลืมความคิดนั้นไปได้ ความรู้สึกเสียใจเริ่มเด่นชัดขึ้นทุกครั้งที่เขาต้องเลิกรากับผู้หญิงทุกคน ความผิดพลาดตอกย้ำและซ้ำเติมเขามากขึ้นทุกครั้งที่การเริ่มต้นของเขาต้องจบลงแบบไม่สวยหรูแม้จะคบกับผู้หญิงมากหน้าหลายตาแต่ภัควัฒน์ก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนไหนเลยสักคน นี่คงเ


![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




