05 แตกกลุ่ม [2/5]

“แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะคะ” หงส์แย้ง “ส่วนหนึ่งที่คุณหนีไม่ทันน่าจะเป็นเพราะซอมบี้ที่นี่เกิดการวิวัฒนาการ”

“แต่มันเพิ่งเริ่มเดือนกว่าไม่ใช่เหรอครับ” วิวัฒนาการเร็วไปแล้ว

“อันนี้เป็นสิ่งที่ฉันสังเกตจากที่เคยไปทำภารกิจมานะคะ” หญิงสาวทำหน้านึก “ยิ่งสถานที่ไหนมีคนเปลี่ยนเป็นซอมบี้มาก คุณคิดว่าพวกมันที่ไล่กัดกินเนื้อและมนุษย์จนหมดจะทำอย่างไรเมื่อไม่มีอาหาร” หงส์หรี่ตาพูดเสียงเรียบ ประกอบกับความมืดโรยตัวเข้ามาทำให้แสงสะท้อนจากตะเกียงบดบังซีกหน้าหญิงสาวไปหนึ่งด้าน ดูลึกลับราวกับกำลังนั่งเล่าเรื่องสยองขวัญในงานกิจกรรมของโรงเรียน

“...” เฉินเฟิงเงียบรอฟังประโยคต่อมา

“พวกมันจะกินกันเองค่ะ ยิ่งกินมากเท่าไร พวกมันก็จะยิ่งวิวัฒนาการมากขึ้นเท่านั้น”

“...” เกิดความเงียบทันที

แล้วโรงงานแห่งนี้…

เจ้ากระต่ายถึงกับขนลุกซู่ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าวันนี้ออกสำรวจคนเดียวและไม่ได้เจอกับกลุ่มทหารรับจ้างกลุ่มนี้จะเป็นอย่างไร

“แต่เปอร์เซ็นต์ที่ว่าก็ไม่ได้เยอะเท่าไรค่ะ ส่วนมากพวกมันจะไม่ค่อยกินกันเอง คล้ายกับว่าเป็นการคัดสรรอย่างหนึ่ง” มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งจึงจะดิ้นรนทำทุกอย่างเพื่อให้ตนอิ่มท้อง

“ถ้าอย่างนั้นที่ผมเจอเมื่อตอนกลางวัน...”

“แจ็กพอตไงคะ” เจอซอมบี้วิวัฒนาการทีเดียวสองตัว โชคไม่ใช่เล่นเลยนะ

“...” เจ้ากระต่ายเม้มปากพูดไม่ออก

ทุกคนกินอาหารกันเสร็จเรียบร้อยก็ไม่ได้แยกย้ายกันไปที่ไหน แต่ยังคงนั่งจับกลุ่มคุยกัน เพราะค่ำคืนนี้ยังอีกยาวนาน เมื่อไร้โทรทัศน์หรือโทรศัพท์มือถือ กิจกรรมที่ทำได้ยามก่อนนอนจึงถูกจำกัด แต่พวกเขายังคงคุ้นชินกับการนอนดึก จึงเลือกพูดคุยกันจนกว่าจะง่วง

“ว่าแต่คุณกลายพันธุ์เป็นอะไรเหรอคะ” หงส์ตาเป็นประกาย เธอเคยเห็นคนในค่ายมีหูเป็นลา เป็นม้า หรือแม้แต่คนที่มีหางเป็นปลา! นี่มันเงือกน้อยในตำนานชัด ๆ

ยอมรับว่าแม้จะรู้สึกแปลกแต่หญิงสาวชอบเขากวางบนศีรษะมาก มันเติมเต็มความฝันแฟนตาซีที่เธอเคยอ่านในวรรณกรรมต่าง ๆ จะดีมากถ้าไม่มีซอมบี้พ่วงมาด้วย

“เสียมารยาทน่า” โจเซฟปราม เขาคิดว่าไม่ใช่ทุกคนจะโอเคกับสิ่งแปลกปลอมบนร่างกายของตนเอง ใจเขาใจเราหน่อย

“อ๊ะ ขอโทษนะ” หงส์รีบขอโทษ เธอลืมนึกไป

“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร” เฉินเฟิงยกมือห้ามเมื่อหญิงสาวทำท่าจะประนมมือไหว้ “ก็ไม่ได้อยากจะปกปิดอะไร แค่รู้สึกว่ามันแปลก ๆ ครับ” ชายหนุ่มเกาแก้มแก้เขิน จากนั้นเอื้อมมือไปแกะปมเชือกใต้คาง เมื่อไร้สิ่งยึดเหนี่ยว หูกระต่ายสีขาวก็ดันผ้าคลุมศีรษะผืนนั้นออกทันที เผยให้เห็นหูกระต่ายสีขาวและเส้นผมสีเดียวกัน

“กระต่าย!” หงส์ปิดปากอุทาน เธอเคยเห็นคนกลายพันธุ์มามากแต่ไม่เคยเห็นกระต่ายเลยสักครั้ง

“...” นิโคลัสเบิกตากว้าง  ฝ่ามือหนากำหมัดแน่น เส้นเลือดหลังมือนูนออกมา คล้ายกำลังข่มกลั้นอะไรบางอย่างเอาไว้สุดความสามารถ

“ถึงว่าทำไมกินแต่ผัก” ตุ่นพึมพำกับตนเอง นึกถึงมื้อเย็นที่ชายแปลกหน้าคนนี้เอาแต่เคี้ยวแครอท ไม่แตะต้องอาหารกระป๋องสักนิด

“คือมันไม่ค่อยชินน่ะครับ ก็เลยไม่อยากเอาออกมารับลมเท่าไร” เวลาเห็นหูนี่ทีไรเขามักคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนเข้าไปทุกที “พวกคุณ เอ่อ กลายเป็นแบบนี้กันนานแล้วเหรอครับ” เขาเพิ่งกลายร่างได้ไม่กี่วัน การไม่ชินนั้นจึงไม่แปลกอะไร แต่กลุ่มทหารตรงหน้าดูจะคุ้นชินมาก

“พวกเรากลายพันธุ์มาเป็นเดือนแล้วครับ น่าจะหลังจากอุกกาบาตไม่นานเท่าไร” ช่วงที่ไวรัสเริ่มเปลี่ยนตัวเองเป็นซอมบี้ระยะแรกตามที่ทีโอเล่าให้ฟังตอนต้นสินะ

“ผมเพิ่งจะกลายพันธุ์ไม่นานเองครับ อยากรู้ว่าทำไมมันถึงไม่เหมือนกัน” ไหนจะดาริณีที่มีพลังอื่นเข้ามาทดแทนการเปลี่ยนรูปลักษณ์

“หมอกับนักวิทยาศาสตร์ในค่ายเองก็มีการพูดคุยในเรื่องนี้เหมือนกัน พวกเขาสันนิษฐานว่าน่าจะมาจากวัคซีนต้านไวรัสที่เราได้รับในช่วงแรกของการเกิดโรคระบาด ใครที่กลายพันธุ์เร็วก็มีส่วนเกี่ยวเนื่องกับประสิทธิภาพวัคซีนที่ได้รับ ถ้าได้วัคซีนดีร่างกายก็จะสร้างภูมิคุ้มกันมาต่อต้านกับเชื่อไวรัสทั้งจากอุกกาบาตและเชื้อจากโรคระบาด”

“...” ก็คือพวกเขาได้รับวัคซีนไม่ได้มาตรฐานจึงกลายพันธุ์ช้า... งั้นเหรอ?

เชี่ย! ตอนนี้มีกรมไหนให้เขาฟ้องร้องได้บ้าง! พวกเขาเอาอะไรมาฉีดให้ชาวบ้านตาดำ ๆ กันฟะ!!

“ส่วนคนที่ไม่ได้ฉีดวัคซีนก็จะปรากฏออกมาในสองรูปแบบ หนึ่งก็คือไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างหัวหน้าโจของเรา” โจเซฟปรายตาไม่ได้พูดอะไร เขามีความสุขกับทรงผมเรียบลื่นของตนมากกว่า ให้มีหูอย่างลูกทีม... เขาขอบาย

“หรืออย่างทีโอที่ยังคงรูปลักษณ์เดิม แต่มีพลังพิเศษ”

“!!!” เฉินเฟิงหันขวับไปมองยังหนุ่มน้อยหนึ่งในทีมของทหารรับจ้าง

“น้องทีโชว์พลังสิจ๊ะ” หงส์คะยั้นคะยอ เธอเห็นว่าบทสนทนาเริ่มลื่นไหลจึงพูดไปเรื่อย

ทีโอหันไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้า พี่สาวคนสวยพอคุยถูกคอก็เริ่มพูดมากเกินไปแล้ว

“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ผมว่าพวกเราเตรียมพักผ่อนกันดีกว่า” เฉินเฟิงเห็นท่าทางส่งสายตาของลูกทีมและหัวหน้าก็เข้าใจได้ ตัวเขาเองยังบอกไม่หมด จะให้อีกฝ่ายเปิดเผยทุกอย่างก็ดูจะน่าเกลียดเกินไป

“อ่า นั่นสินะ นอนกันเถอะ” หญิงสาวก็เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้พยักหน้ารับข้อเสนอนี้อย่างเร็ว ทั้งยังทำทีเป็นหยิบถุงนอนออกมาจากเป้

“งั้นมาแบ่งเวรกัน” โจเซฟแจกแจงเวรเฝ้ายามในค่ำคืนนี้ โกดังมีกำแพงสูงดูปลอดภัยก็จริง แต่ก็ไม่ควรนิ่งนอนใจ เฉินเฟิงอยากมีส่วนร่วมด้วยและทุกคนก็ลงความเห็นว่าเขาได้เวรในตอนตีสามจนถึงเช้า

พอเรียบร้อยก็ถึงคราวเตรียมนอนหลับพักผ่อนกันเสียที วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว