05 แตกกลุ่ม [3/5]

“แค่นั้นนอนได้เหรอ” หมีหหนุ่มค่อนข้างเป็นกังวล เจ้ากระต่ายไม่ได้เตรียมที่นอนหมอนมุ้งออกมา แค่นอนทับบนกระเป๋าที่แบกมาเท่านั้น

เฉินเฟิงตั้งใจจะนอนในสภาพนี้ตั้งแต่แรก บ้านบนภูเขาไม่ได้มีเครื่องนอนมากมายนัก เขากลัวว่ามันจะทำให้พื้นที่ในกระเป๋าลดน้อยลง เวลาต้องการเก็บตุนสิ่งของจำเป็นจะทำได้ลำบาก

มีแค่ฮู้ดกับกางเกงขายาวก็พอแล้ว

ฟากโจเซฟก็จนปัญญาจะให้ความช่วยเหลือ พวกเขาเป็นทหาร สิ่งที่ต้องพกติดตัวอยู่เสมอเวลาออกไปข้างนอกก็คือถุงนอนส่วนตัวของใครของมัน เป็นการยากที่จะชักชวนให้มาใช้ร่วมกัน ขืนนอนสองคนอัดกันถุงคงปริ

“งั้นคุณนอนของผม” นิโคลัสยื่นถุงนอนของตนเองให้อย่างไม่ลังเล

“เอ่อ ไม่ดีมั้งครับ แล้วคุณจะนอนยังไง” เฉินเฟิงส่ายศีรษะไม่เห็นด้วย ทั้งยังเกรงใจมาก ๆ คนคนนี้ช่วยเขาจากซอมบี้ แบ่งขนมปัง แล้วยังแบ่งถุงนอนด้วย ใจดีเกินไปไหม?

“ผมต้องอยู่เฝ้าเวร คุณนอนไปก่อนเถอะ” นิโคลัสตอบอย่างไม่คิดมาก เขาได้เวรตั้งแต่ตอนนี้จนถึงสี่ทุ่ม ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไรถ้าเขาจะนั่งพิงกำแพง

“แต่ว่า…” มันเป็นของใช้ส่วนตัวของคนอื่น

“ผมรับประกันว่าไม่มีลูกเล่นอะไรอยู่ในนั้น คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พักไปเถอะ” นิโคลัสพยายามสื่อสารออกมาอย่างสุดความสามารถ เขาไม่ใช่คนพูดเยอะนัก น่าแปลกที่พอต้องอธิบายให้คนตรงหน้าฟังเขากลับพูดออกมาได้ไม่มีติดขัด

“งั้นก็ขอบคุณครับ” เฉินเฟิงคร้านจะปฏิเสธให้เสียน้ำใจ รับถุงนอนนั้นมาปูไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่ชายหนุ่มนั่งอยู่

“...” เพื่อนร่วมทีม

หมอนี่นิสัยเป็นแบบนี้เหรอ… ทำไมพวกเขาไม่เห็นรู้เลย

“ขอบคุณมากนะครับ” เฉินเฟิงโผล่หน้าออกมาจากถุงนอน ใบหูยาวกระดิกดุ๊กดิ๊ก กล่าวขอบคุณเจ้าของผืนผ้าอุ่น ๆ ผืนนี้

                “...” นิโคลัสผู้เม้มปากสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ กว่าจะพูดออกมาได้สักคำ “ไม่เป็นไร” พร้อมใบหูแดง และเป็นเพราะความมืดจึงทำให้มีแค่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่าใบหูของตนนั้นร้อนลวกไม่ต่างจากแก้มเลย

ในขณะที่เฉินเฟิงกำลังพักผ่อนอยู่นั้น ทางด้านดาริณีและลูกชายเองก็ไม่ได้ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปอย่างเปล่าประโยชน์ ในตอนกลางวันเมื่อชายหนุ่มเริ่มเดินทางลงจากเขา หญิงสาวก็เดินไปคว้าจอบมาขุดดินไม่ไกลจากบ้านต้นไม้นัก

ถึงจะเรียกว่าบ้านต้นไม้ ทว่ามันก็ไม่ได้ตั้งอยู่บนต้นไม้แต่อย่างใด เจ้าของบ้านทำเพียงแค่สร้างให้ตัวบ้านล้อมรอบต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ดังนั้นจึงมีพื้นที่บางส่วนของบ้านถูกเว้นไว้ให้ต้นไม้เติบโต และคนในบ้านก็ใช้ประโยชน์จากตรงจุดนั้นไว้สำหรับตอกตะปูทำชั้นวางของประหนึ่งว่าเป็นของตกแต่งกลางบ้านก็ไม่ปาน

เพราะก่อนหน้านี้ชายหนุ่มอาศัยอยู่คนเดียว บ้านน้อยหลังนี้จึงมีเพียงห้องนอนและห้องเก็บของด้านข้างเท่านั้น ห้องปลดทุกข์ก็ใช้บริการธรรมชาติแทน

ซึ่งตรงจุดนี้เองที่ทำให้หญิงสาวเกิดไอเดียอยากทำห้องสุขาขึ้นมา ไหน ๆ เธอก็มีพละกำลังมาก ระหว่างที่ชายหนุ่มไม่อยู่เธอจะสถาปนาตัวเองเป็นกรรมกรชั่วคราวก็แล้วกัน ส่วนห้องอาบน้ำก็แค่เดินไปที่น้ำตกก็พอแล้ว

ดาริณีเริ่มขุดบ่อเกรอะและบ่อซึมก่อนเป็นอย่างแรก แน่นอนว่าต้องขุดให้ห่างจากแหล่งน้ำธรรมชาติ เธอวางแผนไว้ว่าตรงจุดนี้น่าจะสามารถนำไปเป็นปุ๋ยให้กับต้นไม้ใบหญ้ารอบข้างได้บ้าง ดังนั้นจึงคิดจะทำห้องสุขาสักสามห้องใกล้กับต้นไม้ใหญ่  ไม่ต้องขุดลึกมากเพราะเป็นแค่ห้องน้ำชั่วคราว พอคิดว่าน่าจะเพียงพอต่อต้นไม้แล้วก็เปลี่ยนไปใช้ห้องอื่น สลับวนเวียนกันไป ถ้าขุดบ่อเดียวสักวันคงเต็มและต้นไม้น่าจะดูดซึมไม่ทัน เน่าตายก่อนแน่ ๆ

เดินวนดูอยู่หลายรอบในที่สุดก็ได้บริเวณที่ถูกใจ ไม่นานก็ลงมือขุด ถ้าเจอรากต้นไม้ก็หลีกเลี่ยงไปขุดรอบ ๆ แทน ก็บอกแล้วนี่ว่าจะทำห้องสุขาแบบอนุรักษ์ธรรมชาติ

เด็กชายดลอาสาจะเป็นฝ่ายช่วยนำดินใส่กระป๋องไปเทไว้ข้างบ้าน เผื่อชายหนุ่มเจ้าของบ้านกลับมาจะทำแปลงผักเพิ่ม ก็ไม่ต้องออกไปขุดดินให้เหนื่อยอีก

สองแม่ลูกทำงานกันตั้งแต่เช้า ตกบ่ายก็พักผ่อนให้หายเหนื่อย ถึงมีกำลังกายมาก การพักผ่อนก็ยังจำเป็น ไม่อย่างนั้นถ้าเธอเกิดใช้พลังเกินลิมิตแล้วสลบไปเหมือนชายหนุ่ม ใครจะปกป้องลูกชายและบ้านหลังนี้ของพวกเธอกันล่ะ

สวบ ๆ

ดาริณียืนขึ้นระวังภัยทันทีเมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวไม่ไกลจากตัวมากนัก เธอไม่ได้มีหูที่ดีอย่างเฉินเฟิง ดังนั้นจึงยิ่งระมัดระวังตัวอยู่เสมอ

เด็กชายดลเองก็รีบไปยืนอยู่ใกล้มารดาทันที

กรรรซ์

เสียงคำรามในลำคอมาพร้อมกับภาพหมูป่าตัวดำมะเมื่อม นัยน์ตามีสีแดงฉาน ขนาดตัวของมันไม่ต่างจากหมูป่าปกติ แต่เธอสัมผัสได้ว่าความดุร้ายน่าจะมีมากกว่าแบบปกติเป็นเท่าตัว

ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่มนุษย์เท่านั้นที่กลายพันธุ์แล้วสินะแบบนี้…

เฉินเฟิงที่ถูกผลัดเปลี่ยนเวรในตอนตีสามควรที่จะได้อยู่เวรยามคนเดียวจนถึงรุ่งเช้า แต่เขากลับมีชายหนุ่มผู้มีใบหูกลมเหมือนหมีนั่งอยู่เป็นเพื่อน

“คุณไม่นอนเหรอครับ” เจ้ากระต่ายขาวมีอาการสะลึมสะลือเล็กน้อย เขาถูกหงส์ปลุกให้มาเปลี่ยนเวรต่อจากเธอ การนอนในช่วงหัวค่ำไม่ได้ทำให้เขาตื่นเต็มตา แต่กว่าจะหลับลงได้นั้นก็ใช่เวลาไปนานโข เอาเข้าจริงเขาอาจจะผล็อยหลับไปตอนเที่ยงคืนก็เป็นได้ ในตอนนี้จึงรู้สึกปวดหัวมาก

“นอนพอแล้วล่ะ” นิโคลัสตอบ ร่างสูงนั่งเช็กอุปกรณ์ในกระเป๋าตนเองท่ามกลางแสงตะเกียงอันน้อยนิด... มองเห็นเหรอนั่น

“ครับ” เฉินเฟิงก็ไม่ได้อยากจะจ้องจับผิด จึงได้แต่เงยหน้ามองหลังคาโกดังไปพลาง ๆ เพราะไม่มีอะไรทำ มีเสียงซอมบี้เดินอยู่ด้านนอกบ้าง แต่ก็น้อยมาก

เวรยามรอบตีสามอยู่กันอย่างสงบ ไม่มีการพูดคุยเลยสักคำ ด้วยกลัวว่าจะทำให้คนที่นอนพักอยู่ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก