๕ คุณหนูผู้นี้คือผู้ใด

ยามนี้นางไม่ได้ยินเสียงใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับหูอื้อไปชั่วขณะ

ซูหว่านชิงเจ็บปวดเหลือเกิน…นางหลงนึกว่าหัวใจดวงนี้จะด้านชาจนไม่รู้สึกอันใดแล้ว ทว่าความจริงมันก็กลับเจ็บแปลบขึ้นมาจุกอยู่ที่อก จนรู้สึกราวกับจะกระอักเลือดออกมาเสียให้ได้

ในเมื่อสุดท้ายต้องลงเอยเช่นนี้…แล้วเหตุใดเขาจะต้องบอกให้นางรอด้วยเล่า

บอกให้รอปีแล้วปีเล่า ให้นางรอไปเพื่ออันใดกัน

เพราะในเมื่อท้ายที่สุดแล้ว…การเฝ้ารักมั่นที่ซื่อตรงของนางตลอดสิบปีที่ผ่านมา มันเป็นเพียงการรอคอยที่ไร้ค่าถึงเพียงนี้!

ซูหว่านชิงพลางหลับตาลงช้าๆ อย่างหนักอึ้ง เปลือกตาของนางร้อนผ่าว แต่กลับไม่มีหยาดน้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว เกรงว่ามันคงจะแห้งเหือดไม่มีสิ่งใดให้ไหลออกมาแล้ว

สิบปีแห่งการรอคอยอันแสนงมงายสิ้นสุดลงแล้วจริงๆ

ไม่หลงเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของความหวังเก่าๆ ใต้ต้นดอกท้อในวัยสิบหกปีที่ยามนี้ได้กลายเป็นเพียงภาพฝันร้ายที่คอยตอกย้ำความโง่เขลาของนาง

ไฉนเลยถ้อยคำพูดของบุรุษเป็นเพียงแค่ลมปากเท่านั้น

ซูหว่านชิงสูดลมหายใจลึกลืมตาขึ้นมา ก่อนที่จะหันไปจ้องสบตามองเซียวฮูหยิน ริมฝีปากโค้งยกขึ้นยิ้มจางๆ “เช่นนั้น…ข้าก็คงต้องรบกวนฮูหยินเซียวไปแจ้งแก่ท่านแม่ทัพเซียวด้วยเถอะเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นเนิบนาบ ทว่ากลับหนักแน่นจนคนในห้องโถงต้องชะงัก

“วันพรุ่งนี้ให้เขาเตรียมหนังสือถอนหมั้นเอาไว้พร้อมดี ข้า…ซูหว่านชิง จะเป็นฝ่ายเดินไปรับมันคืนที่จวนสกุลเซียวด้วยตัวเอง”

พอสิ้นประโยคที่เด็ดเดี่ยวของซูหว่านชิง บรรยากาศภายในห้องโถงกลางก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันชวนน่าอึดอัด ฮูหยินเซียวถึงกับหน้าเปลี่ยนสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและรู้สึกผิดจนท่วมท้นอก

“หว่านชิง...” น้ำเสียงของนางสั่นเครืออย่างอับจนหนทาง

“จะไม่ทบทวนดูอีกสักหน่อยหรือ…อย่างไรตั้งสิบปี”

ซูหว่านชิงกลับทำเพียงแค่โค้งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

แม้ว่าจะยังคงดูอ่อนโยนและนุ่มนวลเช่นดั่งวันวาน ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองขมขื่นต้องหลั่งน้ำตาด้วยความปวดใจยิ่งกว่าเห็นนางร้องไห้ฟูมฟานเสียอีก

“สิบปีที่ผ่านมานี้…ข้าใช้เวลาคิดทบทวนมามากพอแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินเซียว” ซูหว่านชิงเอ่ยขึ้นช้าๆ เนิบนาบ แม้จะพยายามข่มความเจ็บปวด ทว่าน้ำเสียงหวานกลับสั่นเครือยากจะควบคุม

“คงถึงเวลาที่ข้าควรปล่อยวางและคืนอิสระให้กันเสียที”

แท้จริงแล้ว…เรื่องระหว่างนางและเขาก็คงจบสิ้นไปตั้งนานแล้ว ทว่ากลับเป็นตัวนางเองที่ดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยมือเสียที

นางพยายามใชทั้งชีวิตเพื่อฉุดรั้งมันเอาไว้ แต่เขากลับใช้ทั้งชีวิตของนาง…เหยียบย่ำจนแหลกลาญไม่เหลือชิ้นดีอย่างน่าสมเพช

 

เช้าวันต่อมา...

รถม้าประทับตราสกุลซูก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวฝ่าสายลมหนาวมาหยุดลงที่หน้าประตูจวนแม่ทัพใหญ่

จวนสกุลเซียวในวันนี้ทั้งคึกคักและครึกครื้นเป็นพิเศษ ผู้คนสวมใสอาภรณ์เนื้อดีเดินเข้าออกประตูกว้างขวางไม่ขาดสาย ดูแล้วก็ล้วนแต่เป็นเหล่าขุนนางในราชสำนักและตระกูลใหญ่โตต่างเดินทางมาแสดงความยินดีกับท่านแม่ทัพใหญ่ที่นำชัยชนะกลับมา

ชิงเอ๋อร์พลางยื่นไปมือประคองผู้เป็นนายลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม ยามเมื่อสายตาของซูหว่านชิงทอดมองป้ายชื่อจวนอันโอ่อ่าเบื้องหน้า ก้อนเนื้อในอกซ้ายของนางก็พลันบีบรัดแน่นจนหายใจไม่ออกและสะดุดขาดเป็นห้วง

สถานที่แห่งนี้...ครั้งหนึ่งในอดีตนางเคยทึกทักเอาเองว่ามันจะเป็นบ้านของตนในอนาคต ทว่ายามนี้มันกลับกลายเป็นเพียงเรื่องชวนขันที่น่าสมเพชเรื่องหนึ่ง

ไม่นานนัก สาวใช้ในจวนก็พาพวกนางเดินลัดเลาะผ่านสวนหินเข้าไปยังเรือนรับรอง

แต่ในระหว่างทางเดินริมระเบียงนั้น น้ำเสียงหัวเราะคิกคักร่าเริงอย่างอารมณ์ดีของเด็กน้อยผู้หนึ่งก็ดังแว่วมาจากสวนด้านหลัง

น้ำเสียงนั้นใสกังวานและเต็มล้นไปด้วยความสุขท่วมท้น

ซูหว่านชิงเผลอชะงักเท้าและค่อยๆ หันไปมองตามต้นเสียงนั้นโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะแข็งทื่อราวก้อนหิน

ภาพใต้ต้นหลิวใหญ่ริมสระน้ำร่มรื่น...เด็กชายตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูกำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออย่างสนุกสนาน โดยมีบุรุษผู้หนึ่งยืนมองดูอยู่เคียงข้าง

ยามนี้บุรุษผู้นั้นถอดชุดเกราะเหล็กอันน่าเกรงขามออกแล้ว สวมเพียงชุดบุรุษธรรมดาสีเข้มเท่านั้น ทว่าท่วงท่าของเขากลับยังคงดูสง่างามและโดดเด่นไม่ต่างจากสิบปีก่อนเลยสักครึ่งส่วน

เด็กชายตัวน้อยหัวเราะร่าแล้ววิ่งโผเข้าไปกอดขาผู้เป็นบิดาเอาไว้แน่น

“ท่านพ่อ! ดูนี่ขอรับ…ข้าจับผีเสื้อได้แล้ว!” น้ำเสียงใสเอ่ย

เซียวมู่เฉินพลันย่อตัวลงต่ำ ฝ่ามือหนาที่เคยจับดาบสังหารศัตรูนับร้อยพัน บัดนี้กลับลูบเส้นผมของบุตรชายด้วยความอ่อนโยนสายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

ภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่นตรงนั้นช่างงดงามเหลือเกิน

ดูงดงามเสียจนใจของซูหว่านชิงถูกเหยียบย้ำบดขยี้ซ้ำๆ จนกลายเป็นผุยผงไม่เหลือชินดี…เพราะบุรุษที่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะสร้างครอบครัวกับนาง  ยามนี้เขากลับสร้างมันกับสมบูรณ์แบบแล้ว

เพียงแต่ในนั้นไม่มีนางก็เท่านั้น

และราวกับรับรู้ถึงสายตาที่จับจ้อง เซียวมู่เฉินพลันเงยหน้าขึ้นมา ดวงของทั้งสองสบประสานกันกลางอากาศพอดี

แม่ทัพหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดมุ่นดูราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง และซูหว่านชิงเผลอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

หัวใจดวงน้อยระรัวอย่างควบคุมไม่ได้...แม้นางจะเจ็บ หรือปากจะพร่ำบอกว่าจบสิ้นแล้ว ทว่าในส่วนลึกในใจอันโง่งมนางยังคงแอบหวังลึกๆ ว่า บางทีเขาอาจจะยังจำนางได้

แม้เพียงสักเศษเสี้ยวก็ยังดี ทว่า…ประโยคถัดมาที่หลุดออกจากริมฝีหนาปากของบุรุษตรงหน้า กลับเป็นน้ำเย็นจัดที่สาดใส่หน้าของนางจนชาปวดไปถึงกระดูก

“คุณหนูผู้นี้...คือผู้ใดกันหรือ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างสุภาพและมีมารยาท ทว่ามันกลับไม่ต่างจากคมมีดแหลมที่ปักทะลุทะลวงถึงขั้วหัวใจของคนฟังอย่างโหดเหี้ยม

ซูหว่านชิงยืนนิ่งงันราวกับร่างไร้วิญญาณ แม้นางจะเตรียมใจยอมรับความผิดหวังมาตลอดทั้งคืน แต่เมื่อได้ยินความจริงเย็นชาเช่นนี้จากปากของเขาเอง ความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีความรุนแรงจนนางแทบจะทรงตัวไม่อยู่

สายตาที่เซียวมู่เฉินมองมายังนางนั้น ช่างราบเรียบและว่างเปล่า ไร้แววความคุ้นเคย ไร้ซึ่งความถวิลหาและไร้แม้กระทั่งเศษเงาของความทรงจำในอดีตที่เคยมี

ราวกับ...คนทั้งสองเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่เคยร่วมทางกันมาก่อนในชีวิต

ร่างบางระหงยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้าบุรุษใจดำ คำพูดนับหมื่นคำที่เตรียมมาก็พลันจุกอยู่กลางอกจนไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ได้

ยามนี้นางอยากจะร่ำไห้ออกมาให้สาสมเหลือเกิน อยากให้เขาไดเเห็นหยาดน้ำตาที่แทบเป็นสายเลือด และได้รับรู้ว่านางกำลังเจ็บปวดเจียนตายเพราะเขามากเพียงใดกัน

แต่ในชั่วขณะนั้น ฮูหยินเซียวที่เพิ่งก้าวเท้าตามออกมาเห็นเหตุการณ์ถึงกับน้ำตาร่วงรินตกในด้วยความอัดอั้น

“เซียวมู่เฉิน!” นางตวาดใส่บุตรชายปรามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือปนโกรธจัด ก่อนจะที่นางรีบยกชายกระโปรงเดินดุ่มพุ่งตรงมาอย่างรวดเร็ว

“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดออกมา นี่คือคุณหนูซู! ซูหว่านชิงคู่หมั้นของเจ้าที่เฝ้าคอยอยู่ที่เมืองหลวงมานานถึงสิบปีอย่างไรเล่า!”

พอสิ้นคำตวาดนั้น บรรยากาศทั่วทั้งสวนพลันเงียบกริบลงฉับพลัน แม้แต่สาวใช้ที่ยืนอยู่รายรอบยังมิกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เซียวมู่เฉินขมวดที่ได้ยินคำพูดของมารดา หัวคิ้วมุ่นเข้มก็ยิ่งกว่าเดิม สายตาคมกริบหันกลับมาจับจ้องใบหน้าซีดเผือดของสตรีผู้นี้อีกครั้ง คล้ายพยายามจะรื้อค้นความทรงจำเลือนรางที่ของตนเอง

ทว่าสุดท้าย... แววตาของเขากลับยังคงว่างเปล่าดังเดิม

“ขออภัยด้วย” เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

“ข้าจำคุณหนูไม่ได้จริงๆ” เซียวมู่เฉินจ้องมองสตรีตรงหน้า อยู่หนึ่ง แม้ว่าจะรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง ทว่าเขากลับจำไม่ได้จริงๆ

ประโยคนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน ทว่ามันกลับทุบทำลายหัวใจของซูหว่านชิงจนแหลกละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว...สิบปีแห่งการรอคอยอันแสนไร้ค่า สิบปีของความรักมั่นอันซื่อตรง

และสิบปีแห่งคำมั่นสัญญาใต้ต้นดอกท้อในวันวาน

สุดท้ายแล้ว...สิ่งที่หลงเหลือกลับคืนมามีเพียงประโยคสั้นๆ ที่เยียบเย็นว่าข้าจำคุณหนูไม่ได้เท่านั้นเอง

เหอะ! ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน

ในเมื่อเขากล่าวว่าจำไม่ได้ นางเองก็อยากจะลืมเลือนเขาไปให้สิ้นซากเช่นกัน นับจากนี้จะไม่ขอจดจำเศษเสี้ยวความทรงจำของเขาอีกตลอดชั่วชีวิตนี้ และทุกภพทุกชาติก็อย่าได้มาพบเจอกันอีก!

ซูหว่านชิงพลางแค่นหัวเราะเยาะออกมาแผ่วเบา ริมฝีปากบางกระตุกโค้งยกยิ้มกว้าง…หากแต่รอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตาคู่งาม นางเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษตรงหน้าซึ่งๆ หน้า แล้วจ้องลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้นของเขาอีกครั้งอย่างไม่คิดหลบเลี่ยง

“ไม่เจอกันนานถึงสิบปี…ท่านไม่เพียงแต่นำชัยชนะกลับมายังเมืองหลวง ได้เลื่อนขั้นเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ทั้งยังมีชีวิตรอดปลอดภัยกลับมา มิหนำซ้ำข้างกายก็ยังมีทั้งภรรยาและบุตรชายตัวน้อย” น้ำเสียงของนางสั่นเครือจนยากเกินที่จะควบคุม ก่อนแผ่วเบาลงในประโยคท้ายอย่างไม่อาจซ่อนความปวดร้าว

แม้ว่าท่าทางภายนอกจะดูดื้อรั้น แววตาแน่วแน่ไม่ยอมก้มหัวให้แก่ความพ่ายแพ้…ทว่าหัวใจในอกกลับเต้นกระหน่ำรัวแทบจะทะลุออกมา ฝ่ามือบางทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกลึกเนื้อ คล้ายเตือนสติไม่ให้ตัวเองล้มลงไป

“ทว่าสิบปีที่ผ่านมาสำหรับข้านั้น ช่างโง่งมนัก! ที่ข้าเอาแต่เฝ้ารอแล้วรอเล่า ดูมิต่างจากคนโง่เขลาผู้หนึ่ง…หึ! เราสองคนจบกันตรงนี้เถิด ข้ายังอยากเจอใครสักคน และได้แต่งงานออกเรือนก่อนที่จะแก่ตัวไปมากกว่านี้ ใครสักคนที่ดีต่อข้า นึกถึงจิตใจของข้าและไม่ปล่อยให้ข้าต้องทนรอคอยอย่างสิ้นหวังเฉกเช่นนี้อีก…คนที่เขาจะรักข้า มากเสียยิ่งกว่าที่ข้าเคยรักตัวเอง”

ซูหว่านชิงแค่นยกยิ้มเย้ยหยัน นัยน์ตาเมล็ดซิ่งสั่นไหวระริกจ้องมองคนตรงหน้าราวกับว่ามันเป็นคราสุดท้าย “หึ! ข้าช่างโง่เขลาเสียจริง ที่ข้าต้องมาเสียเวลาทั้งชีวิตไปกับบุรุษที่น่าสมเพชเช่นท่าน”