ตอนที่ 4: เดิมพันด้วยลมหายใจและฟองอากาศ - 1

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นในโถงทางเดินชั้น 3 ของโรงพยาบาลรุนแรงจนนนท์รู้สึกเหมือนปอดของเขาถูกกัดกร่อนด้วยสารเคมี เขาหอบหายใจหนักหน่วงขณะพยุงตัวเองไปตามกำแพงสีขาวเย็นเยียบ ในกระเป๋าเสื้อของเขาคือแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุความลับระดับชาติ แต่ในอ้อมแขน (ที่เป็นอากาศธาตุ) ของเขาคือพิมพ์ขวัญที่บัดนี้เหลือเพียงเงาร่างจาง ๆ เหมือนควันที่กำลังจะจางหายไปในพัดลมระบายอากาศ

“พิมพ์... อดทนไว้ อีกนิดเดียว” นนท์กระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือและแหบพร่าอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน

พิมพ์ขวัญไม่ได้ตอบ เธอไม่ได้แม้แต่จะลืมตา ร่างวิญญาณของเธอกะพริบถี่เป็นจังหวะเดียวกับเสียงสัญญาณชีพในห้อง ICU ที่ดังแว่วออกมา ทุกครั้งที่ไฟกะพริบ ร่างของเธอจะโปร่งแสงจนมองเห็นทะลุไปถึงสายไฟและท่อออกซิเจนที่ติดตั้งอยู่ตามเพดาน ความเหนื่อยล้าจากการแฮกค์ระบบในตอนก่อนหน้านี้กำลังดึงเอา "ประจุชีวิต" ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเธอไปจนเกลี้ยง

เมื่อทั้งคู่มาถึงหน้ากระจกห้อง ICU ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือนรกของคนเป็น ทีมหมอและพยาบาลสี่คนกำลังรุมล้อมร่างของพิมพ์ขวัญ แสงไฟฉุกเฉินเหนือเตียงสว่างจ้าจนดูเหมือนกองไฟที่กำลังเผาไหม้ร่างที่ไร้สติ เสียงตะโกนสั่งการของหมอดังประสานกับเสียงเครื่องกระตุกหัวใจที่กำลังชาร์จพลังงาน

“ชาร์จไปที่สองร้อยจูล! ทุกคนถอย!”

ปัง! ร่างของพิมพ์ขวัญบนเตียงกระตุกขึ้นตามแรงไฟฟ้า ในวินาทีเดียวกัน พิมพ์ขวัญที่เป็นวิญญาณข้างตัวนนท์ก็กรีดร้องออกมาโดยไม่มีเสียง ร่างของเธอบิดเบี้ยวเหมือนถูกทุบด้วยค้อนปอนด์ที่มองไม่เห็น เธอกระเด็นไปกระแทกกับผนังกระจก นนท์ถลาเข้าไปคว้าเธอไว้ แต่คราวนี้เขาไม่รู้สึกถึงความอุ่นหรือไฟฟ้าสถิตใด ๆ เลย เขาสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บที่สุดในชีวิต

“หยุด! อย่าทำเธอ!” นนท์ตะโกนใส่กลุ่มหมอที่มองไม่เห็นเขา เขาอยากจะพังประตูเข้าไปหยุดยั้งความทรมานนั้น แต่เขารู้ดีว่าถ้าหมอหยุด... พิมพ์ขวัญบนเตียงจะตาย และพิมพ์ขวัญที่อยู่ในอ้อมกอดเขาก็จะดับสูญไปตลอดกาล

ในขณะที่ความตายกำลังร่ายรำอยู่ตรงหน้า โทรศัพท์ในกระเป๋าของนนท์ก็สั่นรัว มันคือเบอร์แปลกที่เขาไม่คุ้นเคยแต่สัญชาตญาณบอกว่านี่คือคำเตือนจากนรก เขากดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา

“คุณนนท์... ผมหวังว่าคุณจะยังมีสติพอที่จะคุยกับเรา” เสียงทุ้มต่ำที่ดูสุภาพแต่แฝงด้วยความอำมหิตดังมาจากปลายสาย “ข้อมูลที่คุณเอาไป มันมีราคาแพงกว่าชีวิตคนหนึ่งคน และตอนนี้เพื่อนสาวของคุณกำลังจะจ่ายราคานั้นแทนคุณ”

นนท์กัดฟันจนได้ยินเสียงกรามลั่น “พวกแกทำอะไรกับเธอ?”

“เราไม่ได้ทำอะไร... เราแค่ปิด ‘สวิตช์’ บางอย่างที่โรงพยาบาลนี้แอบติดตั้งไว้ ระบบสำรองไฟของห้อง ICU 302 กำลังจะมีปัญหาในอีกห้านาที และผมเชื่อว่าแบตเตอรี่สำรองของเครื่องช่วยหายใจเครื่องนั้นถูกถอดออกไปซ่อมพอดี... ช่างเป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้าจริง ๆ ว่าไหมครับ?”

นนท์มองไปที่ปลั๊กไฟและสายระย้าข้างเตียงพิมพ์ขวัญ เขาเห็นพนักงานซ่อมบำรุงคนหนึ่งเดินเลี่ยงออกจากโซนนั้นไปอย่างมีเงื่อนงำ ความโกรธแค้นพุ่งขึ้นจนบดบังทุกตรรกะในสมอง เขาไม่ใช่ชายหนุ่มผู้สุขุมอีกต่อไป

“ต้องการอะไร?” นนท์ถามเสียงเย็น

“แฟลชไดรฟ์นั่น... นำมันมาวางไว้ที่ถังขยะหน้าโรงพยาบาลภายในสามนาที แล้วไฟในห้องนั้นจะกลับมาทำงานปกติ เพื่อนคุณจะมีโอกาสรอด แต่ถ้าคุณเลือกจะไปหาตำรวจ หรือพยายามอัปโหลดมันขึ้นคลาวด์... ผมรับรองว่าก่อนที่ไฟล์จะถึง 10% วิญญาณของพิมพ์ขวัญจะไม่มีที่ให้อยู่บนโลกนี้อีกต่อไป”

นนท์มองดูแฟลชไดรฟ์ในมือ มันคือความหวังในการกระชากหน้ากากฆาตกรที่ทำลายชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน มันคือหน้าที่ของนักข่าว... แต่มันคือคำสั่งประหารผู้หญิงที่เพิ่งจะหัวเราะไปกับเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“นนท์...” เสียงกระซิบที่เบาบางยิ่งกว่าลมหายใจดังขึ้นจากข้างกาย พิมพ์ขวัญกึ่งลืมตาขึ้นมา มองดูแฟลชไดรฟ์ในมือนนท์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ “เอาไป... ส่งมันไป... อย่าให้ฉันต้องตายฟรี”

“ไม่! ผมไม่ยอมให้คุณตาย!” นนท์ตะคอกกลับ เขาไม่สนแล้วว่าพยาบาลที่เดินผ่านจะมองว่าเขาเป็นคนบ้าที่ตะโกนใส่กำแพง