บทที่ 5

“หนูต้องทำยังไงบ้าง” รัชชานนท์มองเธอด้วยสายตาวิบวับ

“กางเกงขาสั้นเธอมันขัดตาฉัน ถอดออกซะ” พรพระพายทำตามที่เขาสั่งอย่างว่าง่าย กางเกงขาสั้นสีดำขับผิวขาวผ่องถูกรูดลงไปตามขาเรียวพร้อมแพนตี้สีเดียวกับชุดชั้นใน

ความงามกึ่งกลางหว่างขากำลังฉุดให้รัชชานนท์ดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาราวกับคนจมน้ำ “เธอเป็นเด็กอายุยี่สิบที่อวบอูมมากเลยกวาง” เขาดึงมือเรียวมาวางบนท่อนลำแกร่งที่แข็งจนตั้งโด่ดันกางเกง “ล้วงมันออกมาแล้วอมให้ฉัน”

หญิงสาวทำตามที่สามีบอก ท่อนเอ็นตั้งลำชูโด่ถูกล้วงออกมาจากกางเกง มันใหญ่จนเธอแอบร้องครางในลำคอ เส้นขนหยักดำรอบลำอวบเพิ่มความเซ็กซี่ให้มันได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“รูดขึ้นลงช้าๆ เป็นจังหวะ แล้วดูดอมเหมือนที่เธอดูดไอติม เลียรอบหัวด้วยนะ มันช่วยเพิ่มความเสียวได้”

มือเรียวกำรอบลำแล้วทำตามที่เขาบอก “แบบนี้เหรอคะ” รัชชานนท์ผงกหัวขึ้นมอง ใบหน้าชายหนุ่มเหยเกบ่งบอกว่ากำลังกระสันอย่างหนัก เธอเร่งจังหวะเร็วสลับช้าอย่างนึกสนุก

รัชชานนท์จับไหล่มนทั้งสองข้างแล้วพลิกร่างอวบอั๋นให้มาอยู่ใต้อาณัติ เขาสลับมาเป็นฝ่ายปรนเปรอเจ้าหล่อน ริมฝีปากร้อนโลมเลียเนื้อกายสาวขาวเนียนอย่างชื่นชมและหลงใหล “นับจากวินาที ฉันจะทำให้เธอได้รู้ซึ้งถึงคำว่าหน้าที่เมียว่ามันเป็นยังไง” ดวงตาหวานปรือมองเขาอย่างเว้าวอน “กลางวันฉันกับเธอ เราต่างคนต่างอยู่ แต่ตะวันตกดินเมื่อไหร่ เราทั้งคู่จะแนบชิดกันเช่นนี้.. ทุกคืน”

นายแพทย์รัชชานนท์เหลือบมองภรรยาสาวที่รู้ข้อมูลเพียงแค่ว่าพึ่งจบมหาวิทยาลัย โดยไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าหล่อนทำงานอะไรที่ไหน แต่ก็ไม่คิดจะสนใจ เพราะไม่ใช่เรื่องของเขา

“วันนี้หนูกลับดึกหน่อยนะ” รัชชานนท์หันมามองเธอ เขาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมองย้อนจากเท้าขึ้นไปบนหัวอีกครั้ง

“เรื่องของเธอ”

เมียขออนุญาตถอนหายใจสักเฮือกนะคะผัว พรพระพายมองชายหนุ่มแล้วแอบส่ายหัว เจ้าหล่อนเปิดตู้รองเท้าแล้วหยิบส้นสูงสีดำเข้ากับชุดทำงานสีสุภาพออกมาสวม

“ไม่เห็นหน้าหนูทั้งวัน อย่ามาแอบคิดถึงแล้วกัน” ได้ผล หมอผีดิบหันมาตีหน้ายักษ์แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจที่ได้ยินประโยคนี้จากปากเธอ

“ใครคิดถึงเธอมิทราบ ฉันจะดีใจมากถ้าเห็นเธอลากกระเป๋าแล้วหายไปจากชีวิตทั้งชาตินี้และชาติหน้า”

อยากจะแหมให้ถึงดาวอังคาร เมื่อคืนยังฟาดเธอเกือบค่อนรุ่ง จุกจนแทบลุกไม่ไหว

“ต่อให้พี่ไหว้พระสิบวัดอธิษฐานไล่หนู พี่ก็ไม่สมหวังหรอก เพราะหนูได้ฉี่รดตีตราเป็นเจ้าของพี่เรียบร้อยแล้ว”

คนหรือหมาวะ

“เธอนี่มันจริงๆ เลยนะ แล้วนี่จะไปเดินสมัครงานเหรอ” ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอมีน้อยกว่าความอยากรู้ รัชชานนท์จงเอ่ยถามออกไป

“ไปทำงานค่ะ”

“งานบริษัทเหรอ”

ดูจากหน้าตา อย่างมากพรพระพายก็คงเป็นเด็กเดินเอกสารหรือพนักงานต๊อกต๋อย น่าเสียดายที่ชีวิตเขาต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ มีดีเพียงแค่รูปร่างและความสวย

“ใช่ค่ะ” เธอควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า “พี่แบงค์ หนูขอไลน์กับเบอร์โทรศัพท์หน่อยสิ”

อนาถนัก แต่งงานจดทะเบียนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ไม่มีแม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์หรือช่องทางการติดต่อสื่อสารใดๆ