บทที่ 01 หุ้นส่วนไร้หัวใจ [5]

“เดี๋ยวฉันตามไปที่รถค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้สายตาของเขาดูพึงพอใจขึ้นเหมือนกัน

“อ้อ คุณภากรคะ” คาริสารีบเรียกเขาไว้เพราะนึกถึงอีกเรื่องขึ้นมาได้พอดี

เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธอ สายตายังคงเรียบเฉย มีเพียงคิ้วหนาเข้มทั้งสองข้างที่ยกขึ้นสูงเป็นเชิงรอให้เธอพูด

“ฉันเป็นของคุณ คุณเป็นของฉัน แค่ร่างกาย ตกลงไหมคะ” เธอย้ำอย่างต้องการจะขีดเส้นให้ชัดเจน

“คุณกลัวความรักเหรอ” ภากรย้อนถาม ทำรอยยิ้มของเธอค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา

“ฉันไม่ได้กลัวค่ะ แต่ไม่มีหัวใจจะรักคุณ” เธอบอกอย่างเข้มแข็ง แล้วฝืนยิ้มอีกครั้ง

“ผมก็ไม่มี” ภากรทิ้งท้ายสั้นๆ แล้วเดินออกไป

คาริสามองตามเขาไปกระทั่งลับสายตา แผ่นหลังของเขากว้างและดูอ้างว้างทุกครั้งที่ได้มอง

ละสายตาออกจากแผ่นหลังของเขาได้ก็ต้องรีบเดินกลับมาที่โต๊ะที่ตอนนี้ทุกคนรอเธออยู่

“ฉันกำลังจะเดินไปตามพอดี อ้วกเหรอวะ”

“เปล่า ขอตัวก่อนนะ”

“อ้าว ไม่ไปต่อห้องไอ้ปาล์มหรอกเหรอ ฉันอุตส่าห์กล่อมมันตั้งนาน”

“โอกาสหน้าแล้วกัน จะขโมยเหล้าพ่อไปสักสามขวด ไปละ บาย”

บอกลาเพื่อนแล้วรีบเดินออกมาจากร้าน กวาดสายตามองหารถของภากรอยู่สักพัก หันกลับมาอีกทีก็ต้องสะดุ้งตกใจเพราะคนของเขาเดินมาจวนจะถึงตัวแล้ว

“เชิญครับคุณคริส”

คาริสาเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินคนของภากรเรียกชื่อเธอ เดินตามเขามาที่รถยุโรปคันหรู แม็กซ์เงาจนสะท้อนกับแสงไฟ นึกสงสัยว่าเขาเคยปล่อยให้หมาฉี่ใส่ล้อรถของเขาบ้างหรือเปล่า ที่บ้านเธอมีรถสี่ห้าคัน เวลาไปจอดนอกสถานที่ยังไม่เคยจะรอดพ้นหมาเจ้าถิ่นไปได้

ขึ้นรถมาได้คนของภากรก็ปิดประตูให้ ก่อนที่คนขับรถจะออกรถทันที

คาริสามองย้อนกลับไปที่ผู้ชายที่เดินมาส่งเธอ เห็นเขาเดินไปขึ้นรถอีกคันที่ฝั่งข้างคนขับ จากนั้นคนขับรถคันนั้นก็ขับรถตามมาเรื่อยๆ

“คุณเป็นคนไม่ดีเหรอคะ” เธอแสร้งถามพลางเปิดกระเป๋าหาโทรศัพท์ หางตาเหลือบเห็นสายตาของเขาที่มองเหมือนไม่เต็มใจจะมองเธอแล้วอดไม่ได้ที่จะทำปากคว่ำใส่

“ถามเฉยๆ น่ะค่ะ แค่มาเที่ยวผับเที่ยวบาร์ คุณพาคนมาเยอะแยะเหมือนกลัวจะมีใครมาดักทำร้าย ตกลงคุณเป็นนักธุรกิจหรือมาเฟีย”

“เป็นคนธรรมดา”

“ขรึมขนาดนี้ อยากให้คนเกรงกลัวหรือเกรงขามคะ”

“เคารพ” ฟังจากน้ำเสียงแล้วเธอรู้ได้ทันทีว่าเขาหมายถึงเธอ

“ชอบให้คลานเข่าเข้าหาเหรอคะ”

“เดี๋ยวคุณจะได้คลานจริงๆ”

แม้จะแอบใจหายในตอนแรก แต่ก็ยังไม่วายทำหน้าทะเล้นใส่เขา

ทว่าค้นกระเป๋าอยู่สักพักแล้วแต่กลับหาโทรศัพท์ไม่เจอจนเริ่มหงุดหงิด ทบทวนดูแล้วถึงกับต้องยกมือขึ้นตบหน้าผากเสียงดังเพราะเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าโทรศัพท์ของเธอจมน้ำอยู่ในถังน้ำแข็ง ซึ่งเดี๋ยวคงมีใครสักคนเก็บกลับไปให้

“ฉันขอยืมโทรศัพท์คุณหน่อยได้ไหมคะ”

พอแบมือของยืมโทรศัพท์ก็ถูกเขามองแรงใส่

“แค่จะโทรบอกคนที่บ้านน่ะค่ะ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง”

“เหอะ!”

“ไม่ให้ก็ไม่ให้สิคะ น้าคะ คริสยืมโทรศัพท์หน่อยค่ะ โอ๊ย!”

กระเถิบตัวไปด้านหน้าเพื่อขอยืมโทรศัพท์คนขับรถ แต่กลับถูกเขาเกี่ยวคอเสื้อแล้วดึงกลับมาหลังชิดเบาะ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ยืม

คาริสายกมุมปากยิ้มพลางยักคิ้วข้างเดียวอย่างผู้ชนะใส่เขาไปทีหนึ่ง รับโทรศัพท์ของเขามากดเบอร์โทรศัพท์บ้าน เพราะป่านนี้แม่ของเธอน่าจะหลับไปแล้ว

“สวัสดีค่ะป้านิ่มนวล วันนี้คริสค้างที่คอนโดเพื่อนนะคะ ฝากบอกแม่ว่าไม่ต้องห่วงค่ะ รักป้าค่ะ บาย”

พูดเจื้อยแจ้วเป็นนกแก้วนกขุนทองแล้วก็กดวางสาย ลบบันทึกการโทรออกออกจากโทรศัพท์มือถือของเขาแล้วรีบส่งมันคืนให้กับเจ้าของ

“ขอบคุณค่ะ”

“ทำบ่อย?”

“หมายถึงทำอะไรคะ เที่ยวกลางคืน ไม่กลับบ้าน หรือว่ากลับกับผู้ชาย” คาริสาถามดักทางเพราะเธอมองออกว่าเขากำลังอยากรู้อะไร

“ทั้งหมด”

“บ่อยค่ะ” เธอตอบตามตรง และนึกขำเมื่อสีหน้าของเขาดูผิดหวังกับคำตอบ

“ทำไมคะ คุณคาดหวังอะไรจากตัวฉัน หรือคุณคิดว่าผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานอย่างฉันจะยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ลืมหรือเปล่าคะว่าเราเจอกันที่หน้าห้องน้ำบาร์”

“เงียบ”

“ชิ!” คาริสาจิปากใส่อย่างนึกสนุก

จริงอยู่ว่าเธอเป็นผู้หญิงกินเหล้าเข้าผับ กลับบ้านดึก บ้างก็ไม่กลับบ้านเลย แต่เธอไม่เคยทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วง ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยทำเรื่องเสียหาย เรียนหนัก ทำงานหนัก เที่ยวหนักแต่ประวัติไม่เคยด่างพร้อย มันจะเกือบจะดีหากเธอได้แต่งงานกับผู้ชายที่เพอร์เฟก ได้มีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ แต่ทุกอย่างก็มาพังลงเพราะปัตถ์พงษ์

ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการที่สุดจึงเป็นการแก้แค้น เวรต้องระงับด้วยการจองเวรเท่านั้น