บทที่ 9

“แม่คะ หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายท้อง อาจเป็นเพราะกินของผิดสำแดงตอนบ่ายที่โรงพยาบาล” ฉู่จือจิ้นถือจานเดินกลับมาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “วันนี้คงฉลองวันเกิดกับทุกคนไม่ได้แล้ว หนูพาซินซินกลับก่อนนะคะ”

“พี่จือจิ้นไม่พอใจเหรอคะ?”

“อย่าโกรธแม่เลยนะ จินเหิงเขา...เขารู้สึกว่าหลายปีมานี้ฉันลำบากมามาก เลยอยากให้ทุกคนมากินข้าวด้วยกันสักมื้อ เพียงแต่บังเอิญกำหนดวันตรงกับวันเกิดฉันพอดี”

ฉู่ฮั่วดึงแขนเธออย่างสนิทสนม แต่มือกลับออกแรงอย่างแนบเนียน

“เปล่า” ฉู่จือจิ้นยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะดึงแขนออกอีกครั้ง แล้วจูงซินซินจากไป

กู้จินเหิงสินะ...ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะอย่างไรเสีย ฉู่ฮั่วก็คือรักแรกฝังใจที่เขาเฝ้าคะนึงหาอยู่ตลอดนี่นา

......

หลังจากฉู่จือจิ้นพาซินซินกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เธอก็อาบน้ำอุ่นให้เจ้าตัวน้อยก่อน จากนั้นจึงตรงดิ่งเข้าครัว

จนป่านนี้พวกเธอยังไม่ได้กินข้าว เจ้าตัวน้อยคงหิวแย่แล้ว

ในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

เธอเช็ดมือแล้วเดินมาเปิดประตู คนที่ยืนอยู่ด้านนอกคือพนักงานส่งอาหารในชุดยูนิฟอร์ม

ฉู่จือจิ้นเปิดดูถึงได้พบว่าข้างในเป็นเค้กมูสก้อนเล็กสีขาวนวลหนึ่งก้อน กับช่อลิเซียนทัสสีขาวช่อใหญ่

ในช่อดอกไม้มีการ์ดสีขาวล้วนหนึ่งใบ ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงข้อความหนึ่งบรรทัดที่พิมพ์ด้วยตัวอักษรเรียบ ๆ ว่า [ สุขสันต์วันเกิด ]

คนแรกที่เธอนึกถึงคือเส้าเวินเหยียน

หลายปีมานี้ คนที่ยังจำวันเกิดของเธอได้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

นอกจากอาจารย์ดร.ไป๋แล้ว ศิษย์พี่เส้าเวินเหยียนก็นับเป็นหนึ่งในนั้น

“ว้าว หม่ามี้ สวยจังเยย!”

ซินซินกะพริบดวงตากลมโตฉ่ำวาว แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ฉู่จือจิ้นหลุดหัวเราะพรืด อารมณ์ดีขึ้นมากในทันที “ไปล้างมือแล้วมากินเค้กกัน”

รอจนซินซินกระโดดโลดเต้นไปล้างมือ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

เสียงเรียกเข้าดังสามครั้ง ปลายสายก็รับ

“จินนี่?” เสียงของเส้าเวินเหยียนมีเสียงอึกทึกดังแทรกอยู่เบื้องหลังเล็กน้อย

“รุ่นพี่ ขอบคุณสำหรับดอกไม้กับเค้กนะ พี่ใส่ใจมากเลย”

“...ดอกไม้อะไร? เค้กอะไร?”

ความสงสัยวาบผ่านในใจฉู่จือจิ้น

ปลายสายของเส้าเวินเหยียนมีเสียงประกาศภาษาอังกฤษดังขึ้นพอดี เขาลดเสียงลงแล้วเอ่ยว่า “สองวันนี้ฉันมาทำงานที่ลอสแอนเจลิส ออกมากะทันหันเลยไม่ได้บอกเธอ รอฉันกลับไปค่อยชดเชยวันเกิดของเธอให้นะ...”

ไม่ใช่เขาเหรอ?

ฉู่จือจิ้นมองการ์ดใบนั้น ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เข้าใจแล้วรุ่นพี่ พี่ก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะ ฉันวางสายก่อน”

หลังวางสาย ชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจฉู่จือจิ้นอย่างไร้สาเหตุ

คนที่จำวันเกิดของเธอได้มีไม่มาก อาจารย์เองก็แทบไม่ใส่ใจกับเรื่องทำนองนี้ เมื่อตัดรุ่นพี่ออกไป ก็เหลือเพียงคนเดียว

คนที่เคยแต่งงานกับเธอ และในหนึ่งปีที่ชีวิตแต่งงานยังดำเนินอยู่ เขาก็เคยให้ของขวัญวันเกิดเธอ ทั้งยังรู้ว่าเธอแพ้ครีมด้วย

กู้จินเหิง

ฉู่จือจิ้นถือโทรศัพท์นั่งอยู่บนโซฟา นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือชื่อในรายชื่อผู้ติดต่ออยู่นาน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กดโทรออก

ซินซินนั่งอยู่ข้างเธออย่างว่าง่าย รอให้เธอตัดเค้กด้วยดวงตาเป็นประกาย

ฉู่จือจิ้นหลับตาลง ก่อนจะตัดเค้กหนึ่งชิ้นแล้วยื่นให้ลูกสาวตรง ๆ โดยไม่ได้อธิษฐานขอพรวันเกิดด้วยซ้ำ

ตอนเจ้าตัวน้อยก้มหน้ากินเค้ก เธอถึงได้เปิดไลน์แล้วเลื่อนไปยังช่องสนทนาของกู้จินเหิง

ข้อความล่าสุดยังคงหยุดอยู่ที่เมื่อห้าปีก่อน

ฉู่จือจิ้นลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้ส่งข้อความ แต่เปิดหน้าโอนเงินแทน

เธอไม่รู้ว่าดอกไม้ช่อนี้กับเค้กราคาเท่าไร จึงประเมินจากประสบการณ์แล้วโอนไปห้าพันบาท

ส่วนที่เกินก็ถือเป็นค่าขอบคุณ

ช่องหมายเหตุยังว่างอยู่ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ลงไปว่า [ ค่าเค้ก ]