บทที่ 3

"เซี่ยจู สั่งคนขับรถม้า" เสิ่นจือเวยลืมตาขึ้น ประกายในดวงตาแน่วแน่เด็ดขาด "ไปที่หน้าศาลาว่าการสำนักตรวจการอวี้สื่อไถ"

"นายหญิง!" เซี่ยจูเบิกตากว้าง "ที่นั่นเป็นสถานที่ราชการ สตรีไม่สมควรไปด้อมๆ มองๆ นะเจ้าคะ อีกอย่าง... ขุนนางที่นั่นล้วนแต่ดุร้าย โดยเฉพาะใต้เท้ากู้..."

"ข้าไม่ได้ไปด้อมๆ มองๆ" เสิ่นจือเวยจัดแจงแขนเสื้อของตนให้เรียบร้อย "ข้ากำลังไปเจรจาการค้าที่สำคัญที่สุดในชีวิต"

รถม้าเปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าสู่อวี้สื่อไถซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของพระราชวังหลวง ยิ่งเข้าใกล้สถานที่แห่งนั้น บรรยากาศรอบด้านก็ยิ่งเงียบสงัด ร้านรวงสองข้างทางลดน้อยลง ชาวเมืองที่สัญจรผ่านไปมาต่างเร่งฝีเท้า ไม่กล้าหยุดมองรูปปั้นสิงโตหินสองตัวที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าประตูศาลาว่าการอันน่าเกรงขาม

รถม้าของเสิ่นจือเวยจอดเทียบอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ฝั่งตรงข้าม นางเลิกผ้าม่านขึ้นเล็กน้อย จับจ้องมองประตูใหญ่ของอวี้สื่อไถ

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำ ลมเย็นเยียบพัดเอากลิ่นดินและใบไม้แห้งลอยมา ในที่สุด ประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดออก

เหล่าขุนนางสวมชุดสีเขียวและสีน้ำเงินทยอยกันเดินออกมา ทว่ามีเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่เดินแยกตัวออกมาเพียงลำพัง โดยที่ขุนนางคนอื่นต่างทิ้งระยะห่างจากเขาด้วยความยำเกรง

กู้ถิงเหิงสวมชุดขุนนางสีแดงเข้มประจำตำแหน่งขั้นสี่ คาดเข็มขัดประดับหยกเรียบง่าย ไร้ซึ่งถุงหอมหรือเครื่องประดับลวดลายฉูดฉาดใดๆ รูปร่างของเขาสูงใหญ่ ไหล่กว้างตั้งตรงราวกับสนภูเขา ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคาย ทว่ากลับเรียบตึงเยือกเย็นประดุจหยกสลักที่ไร้ชีวิต ดวงตาเรียวยาวของเขามองตรงไปเบื้องหน้า ไม่แวะเวียนสนใจสิ่งรอบกาย กลิ่นอายรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันและอันตราย

เขาคือพญายมแห่งเปี้ยนจิงอย่างแท้จริง

ด้านหลังเขามีองครักษ์ติดตามเพียงสองคน กำลังจูงม้าสีดำทมิฬเดินตามมา

เสิ่นจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก แม้แต่นางที่คุ้นเคยกับการรับมือพ่อค้าหน้าเลือด ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกดดันเมื่อมองบุรุษผู้นี้ แต่นางไม่มีทางเลือกอื่น นางต้องคว้าเกราะป้องกันชิ้นนี้ไว้ให้ได้

"เซี่ยจู รออยู่ในรถ"

นางสั่งสั้นๆ ก่อนจะผลักประตูรถม้าออก ก้าวลงไปยืนบนพื้นถนนหิน

การปรากฏตัวของสตรีในชุดเป้ยจื่อสีฟ้าหม่น ใบหน้างดงามหมดจดทว่าเรียบเฉย ท่ามกลางบรรยากาศหน้าศาลาว่าการ ดึงดูดสายตาของขุนนางหลายคนให้หันมามอง ทว่าเสิ่นจือเวยไม่สนใจสายตาเหล่านั้น นางก้าวเดินตรงไปยังทิศทางที่กู้ถิงเหิงกำลังจะก้าวขึ้นม้า

"ใต้เท้ากู้"

เสียงเรียกของนางใสกระจ่าง ไพเราะทว่าไม่อ่อนหวานจนเกินไป ดังฝ่าความเงียบของถนน

องครักษ์ทั้งสองของกู้ถิงเหิงขยับตัวบังหน้าผู้เป็นนายทันที มือของพวกเขากุมด้ามดาบเตรียมพร้อม ทว่ากู้ถิงเหิงเพียงยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงห้าม องครักษ์จึงถอยหลบไปด้านข้าง

กู้ถิงเหิงหันมามองนาง ดวงตาสีหมึกของเขากวาดมองเสิ่นจือเวยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ปิ่นปักผมหยกขาวไร้ลวดลาย เสื้อผ้าสีหม่นที่บ่งบอกถึงการเพิ่งพ้นไว้ทุกข์ และใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด

ไม่มีความประหลาดใจในดวงตาคู่นั้น ไม่มีความขุ่นเคืองที่ถูกสตรีแปลกหน้าเรียกขานหน้าสถานที่ราชการ มีเพียงความนิ่งงันที่ลึกซึ้งจนเสิ่นจือเวยไม่อาจคาดเดาความคิดได้

"ฮูหยินมีธุระอันใดกับเปิ่นกวน" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ราบเรียบ ไร้ระลอกอารมณ์

เสิ่นจือเวยประสานมือคารวะตามมารยาท "ผู้น้อยเสิ่นจือเวย เถ้าแก่เนี้ยร้านผ้าไหมสกุลเสิ่น มีเรื่องสำคัญยิ่งยวดต้องการหารือกับใต้เท้าเป็นการส่วนตัว ไม่ทราบว่าใต้เท้าพอจะสละเวลาให้ผู้น้อยสักครึ่งเค่อได้หรือไม่เจ้าคะ"

การที่สตรีม่ายเอ่ยปากเชิญบุรุษแปลกหน้าพูดคุยส่วนตัวกลางถนน ถือเป็นการกระทำที่ผิดจารีตอย่างร้ายแรง ขุนนางที่ยืนอยู่ไกลออกไปเริ่มกระซิบกระซาบกัน ทว่าเสิ่นจือเวยยังคงยืนนิ่ง ไม่หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมา

กู้ถิงเหิงมองเลยนางไปยังรถม้าที่จอดอยู่ใต้ต้นหลิว ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่ใบหน้าของนางอีกครั้ง

"เรื่องสำคัญยิ่งยวดของร้านผ้าไหม ควรไปแจ้งที่ว่าการเมือง ไม่ใช่อวี้สื่อไถ" เขาตอบปฏิเสธอย่างเย็นชา เตรียมจะหันหลังกลับ

"มิใช่เรื่องของร้านผ้าไหมเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยเอ่ยขัดขึ้น เสียงของนางดังพอให้เขาได้ยินเพียงผู้เดียว "แต่เป็นเรื่องความมั่นคงของจวนสกุลกู้ และการตรวจสอบบัญชีเบี้ยหวัดที่ใต้เท้ากำลังปวดหัวอยู่"

คิ้วเข้มของกู้ถิงเหิงกระตุกเพียงนิดเดียว หากไม่สังเกตย่อมมองไม่เห็น นางสืบรู้มาว่าจวนสกุลกู้กำลังขาดแคลนเงินทุนซ่อมแซมหลังคาจวนและจ่ายเบี้ยหวัดบ่าวไพร่เนื่องจากบิดาของเขาเพิ่งนำเงินไปบริจาคช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วมที่เจียงหนาน

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงกว่าเดิม "บนรถม้าของเจ้าหรือ"

"เจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยผายมือเชิญ

กู้ถิงเหิงไม่พูดสิ่งใดเพิ่มเติม เขาสาวเท้าก้าวยาวๆ ผ่านร่างของนาง ตรงไปยังรถม้าสกุลเสิ่น องครักษ์ของเขาทำท่าจะตามไป แต่เขาปรายตามองเป็นเชิงสั่งให้อยู่รอด้านนอก

เสิ่นจือเวยลอบระบายลมหายใจที่กลั้นไว้ นางเดินตามเขาขึ้นรถม้า เซี่ยจูรีบหลบออกไปรอที่ด้านคนขับ ปล่อยให้พื้นที่ภายในรถม้าตกเป็นของคนทั้งสอง

เมื่อประตูกั้นปิดลง ความเงียบก็โรยตัวปกคลุม พื้นที่ภายในรถม้าแม้จะกว้างขวาง แต่เมื่อมีร่างสูงใหญ่ของกู้ถิงเหิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เสิ่นจือเวยกลับรู้สึกว่าอากาศหายใจลดน้อยลง กลิ่นหอมจางๆ ของหมึกชั้นดีผสมกับกลิ่นสนเย็นเหยียบแผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้ลุ่มหลง แต่เป็นกลิ่นที่ทำให้ผู้คนต้องตั้งสติและตื่นตัวตลอดเวลา