บทที่ 3

"ใช่" เสิ่นจือเวยเอนกายพิงพนักนวมภายในรถม้า เปลือกตาปิดลงช้าๆ ซ่อนประกายความคิดอันซับซ้อนไว้ภายใน "หากจะหาเกราะคุ้มกันภัย จะมีเกราะใดมั่นคงไปกว่าดาบที่คมที่สุดในราชสำนักเล่า"

ศาลาว่าการสำนักตรวจการ (อวี้สื่อไถ) ตั้งตระหง่านอยู่บนถนนปูหินกว้างขวางทางทิศเหนือของเมืองหลวง กำแพงอิฐสีเทาเข้มและประตูไม้หนาหนักที่ทาด้วยสีดำสนิทขับเน้นให้สถานที่แห่งนี้ดูเคร่งขรึม น่าเกรงขาม และเย็นเยียบประหนึ่งสุสาน ขุนนางน้อยใหญ่ในราชสำนักต่างรู้ดีว่า หากมีสารเรียกตัวจากอวี้สื่อไถ นั่นย่อมหมายถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือนชีวิตราชการ

รถม้าของเสิ่นจือเวยจอดสงบนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นหลิวริมถนนฝั่งตรงข้าม ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเพียงเล็กน้อย พอให้นางมองเห็นความเคลื่อนไหวบริเวณหน้าประตูใหญ่

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม แดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง อากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงเริ่มทวีความหนาวเย็น เสิ่นจือเวยนั่งนิ่งไม่ไหวติง ปลายนิ้วของนางประสานอยู่บนตัก สัมผัสได้ถึงความเย็นของเหงื่อที่ซึมออกมาเล็กน้อย แม้นางจะผ่านการเจรจาการค้ามูลค่านับหมื่นตำลึงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นี่คือการเดิมพันด้วยชีวิตและอิสรภาพของนางเอง

ทันใดนั้น ประตูไม้สีดำสนิทของอวี้สื่อไถก็เปิดออกอย่างช้าๆ

บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางขั้นสี่สีม่วงเข้มก้าวออกมาเป็นคนแรก บนศีรษะสวมหมวกขุนนางทรงสูงตามแบบแผนราชวงศ์ซ่ง สายรัดคางสีดำขับเน้นให้สันกรามคมคายและใบหน้าหล่อเหลาดูเย็นชาจนน่าขนลุก ท่วงท่าการเดินของเขามั่นคง สง่างาม และแผ่รังสีแห่งอำนาจที่กดข่มผู้คนรอบข้างให้ต้องก้มหน้าหลบสายตาโดยสัญชาตญาณ

กู้ถิงเหิง... ขุนนางสำนักตรวจการผู้กุมอำนาจในการถวายฎีกาฟ้องร้องขุนนางได้ทุกระดับชั้นในแผ่นดิน ชายผู้ไม่เคยยอมรับสินบน ไม่เคยเกรงกลัวอิทธิพลใดๆ และไม่เคยแย้มยิ้มให้แก่ผู้ใดจนได้รับฉายาว่า 'พญายมแห่งอวี้สื่อไถ'

ด้านหลังของเขาคือผู้ติดตามและทหารยามในชุดเกราะเบาที่ก้าวตามด้วยความเงียบกริบ

เสิ่นจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก นางเคาะผนังรถม้าเบาๆ เป็นสัญญาณ

คนขับรถม้าสกุลเสิ่นบังคับม้าให้เคลื่อนตัวออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าขบวนของกู้ถิงเหิงอย่างพอดิบพอดี เป็นการกระทำที่อุกอาจและท้าทายอำนาจขุนนางอย่างยิ่ง ทหารยามของอวี้สื่อไถชักกระบี่ออกจากฝักครึ่งเล่มทันทีด้วยความระแวดระวัง

"ผู้ใดบังอาจขวางทางใต้เท้ากู้!" หัวหน้าองครักษ์ตวาดเสียงเข้ม

ทว่า กู้ถิงเหิงกลับยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็นสัญญาณห้าม ดวงตาเรียวยาวดุจพญาเหยี่ยวของเขาจับจ้องไปยังรถม้าคันหรูที่เบื้องหน้า นัยน์ตาสีหมึกคู่นั้นนิ่งสงบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความประหลาดใจ ราวกับว่าเขาล่วงรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้น

ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้างดงามหมดจดของเสิ่นจือเวย ผิวขาวผ่องราวหิมะแรกฤดูตัดกับชุดเป้ยจื่อสีครามเข้ม ดวงตาดอกท้อสบประสานกับสายตาคมกริบของเขาอย่างไม่ยอมจำนน

"ผู้น้อยเสิ่นจือเวย คารวะใต้เท้ากู้เจ้าค่ะ" เสียงของนางกังวานใส ท่ามกลางความเงียบงันของถนนหลวง "ข้ามีเรื่องสำคัญยิ่งยวดจะหารือกับท่าน เป็นเรื่องที่มิอาจเอ่ยกลางถนนหลวง... ใต้เท้าจะกรุณาขึ้นมานั่งสนทนากันในรถม้าสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ?"

การเชิญบุรุษขึ้นรถม้าของสตรี โดยเฉพาะสตรีม่ายที่เพิ่งพ้นไว้ทุกข์ ย่อมถือเป็นการละเมิดจารีตประเพณีอย่างร้ายแรง เหล่าทหารยามต่างพากันสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง พวกเขาคาดหวังจะได้ยินคำสั่งจับกุมสตรีผู้ไร้ยางอายผู้นี้ไปลงทัณฑ์

ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง

กู้ถิงเหิงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้านวลของนาง ปลายนิ้วยาวภายใต้แขนเสื้อกว้างขยับเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งองครักษ์เสียงเรียบ

"พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ถอยออกไปยี่สิบก้าว ห้ามผู้ใดเข้าใกล้"

"แต่ใต้เท้าขอรับ..."

"นี่คือคำสั่ง"

คำพูดสั้นกระชับแต่เฉียบขาดตัดบททุกข้อโต้แย้ง กู้ถิงเหิงก้าวขึ้นไปบนบันไดรถม้าอย่างมั่นคง ชายเสื้อคลุมสีม่วงเข้มสะบัดพัดพากลิ่นอายเย็นยะเยียบและกลิ่นหอมจางๆ ของหมึกจีนและไม้สนเข้ามาภายในห้องโดยสารแคบๆ

เมื่อร่างสูงใหญ่ของเขาก้าวเข้ามา นั่งลงบนเบาะฝั่งตรงข้าม รถม้าที่เคยกว้างขวางพลันดูคับแคบลงไปถนัดตา

เสิ่นจือเวยรักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวบุรุษผู้นี้ กลิ่นหมึกของขุนนางผสมผสานกับกลิ่นชาดอกมะลิที่นางอบไว้ในรถม้า สร้างบรรยากาศที่ตึงเครียดและเย้ายวนอย่างประหลาด

นางสังเกตเห็นว่า... กู้ถิงเหิงไม่มีแววตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขานั่งหลังตรง ทอดสายตามองนางด้วยความสุขุมลุ่มลึก สายตาของเขามิได้จับจ้องที่ทรวดทรงหรือความงามของนางอย่างหยาบคายเหมือนบุรุษทั่วไป หากแต่กวาดมองการแต่งกาย ปิ่นปักผม และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ประหนึ่งกำลังตรวจทานฎีกาที่มีความสำคัญสูงสุด

"แม่นางเสิ่น" กู้ถิงเหิงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบไร้อารมณ์ "เจ้าเพิ่งถอดชุดไว้ทุกข์เมื่อเช้า บ่ายนี้กลับมารอพบขุนนางตรวจการกลางถนนหลวง คงมิใช่เพียงเพื่อจะมาดื่มชากระมัง"

เสิ่นจือเวยลอบประหลาดใจในใจ ชายผู้นี้รู้ได้อย่างไรว่านางเพิ่งถอดชุดไว้ทุกข์เมื่อเช้า? หรือว่าเขาส่งคนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของตระกูลหลี่อยู่แล้ว? ทว่านางมิได้ปล่อยให้ความสงสัยนั้นปรากฏบนสีหน้า

"ใต้เท้ากู้เฉลียวฉลาดสมคำร่ำลือ"