บทที่ 2

นางก้าวออกมายืนกลางโถง เผชิญหน้ากับนายท่านผู้เฒ่าหลี่โดยไม่หลบสายตา

"บัดนี้พันธะของข้ากับสกุลหลี่สิ้นสุดลงแล้ว ข้าจะไม่รับผู้ใดเป็นบุตรบุญธรรมทั้งสิ้น และในเมื่อข้าไม่มีทายาทสืบสกุลหลี่ ข้าก็จะขอใช้สิทธิ์ตามกฎหมายต้าซ่ง นำสินเดิมทั้งหมดของข้า... กลับคืนตระกูลเสิ่น"

สิ้นประโยคนั้น ห้องโถงใหญ่พลันเงียบกริบราวกับป่าช้า ก่อนจะปะทุขึ้นด้วยเสียงก่นด่าและเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง

"เจ้า... หญิงแพศยา!" นายท่านผู้เฒ่าหลี่ผุดลุกขึ้นยืน ชี้หน้าด่านางอย่างลืมมาดบัณฑิต "เจ้าคิดจะหอบเงินทองหนีไปเสวยสุขงั้นหรือ! ตระกูลหลี่ของข้าเป็นตระกูลขุนนาง ให้เกียรติแต่งลูกสาวพ่อค้าต่ำต้อยเช่นเจ้าเข้ามาก็ถือเป็นวาสนาสูงสุดในชีวิตเจ้าแล้ว! เจ้าก้าวออกจากประตูนี้ไปพร้อมสินเดิม ข้าจะให้คนปล่อยข่าวไปทั่วเปี้ยนจิง ว่าเจ้าเป็นหญิงม่ายไร้ยางอาย คบชู้สู่ชายระหว่างไว้ทุกข์ ดูซิว่าตระกูลเสิ่นของเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด! ร้านผ้าไหมของเจ้าจะมีผู้ใดกล้าเหยียบเข้าไปอีก!"

คำขู่ขวัญนั้นสะท้อนความตื้นเขินของบุรุษตรงหน้า เสิ่นจือเวยไม่สะทกสะท้าน นางคาดเดาปฏิกิริยานี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว คนเหล่านี้ไม่มีสติปัญญาพอจะทำการค้า จึงได้แต่ใช้ความหน้าบางและชื่อเสียงทางสังคมมาข่มขู่สตรี

"เชิญท่านพ่อปล่อยข่าวตามสบายเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยยิ้มเย็น "แต่ข้าขอเตือนไว้สักนิด บัญชีการใช้จ่ายของตระกูลหลี่ตลอดสามปีที่ผ่านมา ข้าเป็นผู้จดบันทึกไว้ทุกอีแปะ เงินที่ท่านนำไปซื้อภาพวาดโบราณ เงินที่ท่านแม่นำไปซื้อเครื่องประดับหยกไข่มุก ล้วนดึงมาจากกำไรของร้านผ้าไหมสกุลเสิ่น หากท่านพ่อต้องการขึ้นศาลว่าการเมืองเพื่อฟ้องร้องเรื่องชื่อเสียง ข้าก็จะนำบัญชีเหล่านี้ไปกางต่อหน้าใต้เท้าผู้ว่าการ ให้ชาวเมืองเปี้ยนจิงได้รับรู้ว่า ตระกูลขุนนางเก่าแก่อย่างสกุลหลี่ แท้จริงแล้วใช้ชีวิตหรูหราอยู่ได้ด้วยเงินของสตรีม่ายที่พวกท่านด่าทอว่าต่ำต้อย"

ใบหน้าของนายท่านผู้เฒ่าหลี่เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวคล้ำ เขายกมือขึ้นกุมหน้าอก หอบหายใจรุนแรงจนฮูหยินผู้เฒ่าต้องรีบเข้ามาประคอง

เสิ่นจือเวยไม่รั้งรอให้พวกเขาตั้งสติได้ นางหันหลังกลับ เดินตรงไปยังประตูห้องโถง สาวใช้คนสนิทนามว่า 'เซี่ยจู' ยืนรออยู่ด้านนอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เซี่ยจู สั่งให้บ่าวชายเตรียมรถม้า" นางออกคำสั่งเสียงเฉียบ "แล้วให้คนของเราไปที่คลังสมบัติ เริ่มขนหีบสินเดิมของข้าขึ้นเกวียน ทุกอย่างที่มีตราประทับสกุลเสิ่น ห้ามตกหล่นแม้แต่ชิ้นเดียว"

"เจ้าค่ะนายหญิง" เซี่ยจูรับคำสั่งแล้วรีบวิ่งออกไปจัดการทันที

เสิ่นจือเวยก้าวเดินไปตามระเบียงทางเดินของจวนตระกูลหลี่ ทิ้งเสียงก่นด่าสาปแช่งของอดีตแม่สามีไว้เบื้องหลัง บ่าวไพร่ตระกูลหลี่พยายามจะเข้ามาขวาง แต่เมื่อปะทะกับสายตาดุดันและท่วงท่าสง่างามที่แผ่อำนาจของสตรีผู้กุมชะตาการเงินของทั้งจวน พวกเขาก็ได้แต่ถอยร่นไปด้านข้าง ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องตัวนาง

เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูใหญ่ของจวนตระกูลหลี่ ลมวสันต์ฤดูพัดมาปะทะใบหน้า เสิ่นจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก นางหลุดพ้นจากกรงขังแห่งความตายนี้แล้ว ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้เท่านั้น

นางขึ้นไปนั่งบนรถม้าไม้หอมที่บ่าวเตรียมไว้ เซี่ยจูตามขึ้นมานั่งฝั่งตรงข้าม รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ของเมืองเปี้ยนจิง

"นายหญิง เราจะกลับเรือนสกุลเสิ่นเลยหรือไม่เจ้าคะ" เซี่ยจูถามด้วยความเป็นห่วง "คุณชายรองส่งจดหมายมาบอกว่าเตรียมห้องหับไว้รอนายหญิงแล้วเจ้าค่ะ"

เสิ่นจือเวยส่ายหน้าช้าๆ นิ้วมือของนางคลึงผ้าเช็ดหน้าไหมในมืออย่างใช้ความคิด "กลับไปตอนนี้ก็มีแต่จะนำภัยไปให้จื่อรุ่ย ตระกูลหลี่ย่อมไม่ยอมรามือเพียงแค่นี้ พวกเขามีเส้นสายกับผู้ช่วยนายอำเภอที่ศาลว่าการเมือง หากพวกเขายัดเงินใต้โต๊ะ ฟ้องร้องอายัดสินเดิมของข้าด้วยข้อหาบิดเบือน จื่อรุ่ยที่เป็นเพียงพ่อค้าย่อมไม่อาจงัดข้อกับขุนนางท้องถิ่นได้"

เปี้ยนจิงคือศูนย์กลางของราชวงศ์ซ่งเหนือ เมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด เต็มไปด้วยตลาดน้ำ ตลาดโต้รุ่ง และความมั่งคั่งมหาศาล เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าดังลอดผ้าม่านรถม้าเข้ามา ถนนหนทางปูด้วยหินกว้างขวาง รถม้าและเกี้ยวสัญจรไปมาขวักไขว่ แม้พ่อค้าจะมีเงินทองล้นฟ้า แต่ในลำดับชั้นทางสังคม ขุนนางยังคงเป็นผู้กุมอำนาจสูงสุด บัณฑิตบุ๋นได้รับการเชิดชูเหนือสิ่งอื่นใด หากไม่มีขุนนางหนุนหลัง ทรัพย์สินของคหบดีก็เป็นเพียงชิ้นเนื้อหอมหวานที่รอวันถูกสุนัขป่ารุมทึ้ง

"เช่นนั้นเราควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ" เซี่ยจูกังวลจนคิ้วขมวด

เสิ่นจือเวยหลับตาลง ภาพโครงข่ายอำนาจในเมืองเปี้ยนจิงปรากฏขึ้นในหัว นางต้องการโล่กำบัง โล่ที่แข็งแกร่งพอจะต้านทานเส้นสายของตระกูลหลี่ โล่ที่ผู้ว่าการเมืองยังต้องหวาดเกรง และที่สำคัญ โล่ผู้นั้นต้องไม่มีความสนใจในความรักใคร่ฉันท์ชายหญิง เพื่อที่นางจะไม่ต้องตกเป็นนกในกรงทองซ้ำสอง

นางต้องการพันธมิตรที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์อย่างแท้จริง

ชื่อของบุรุษผู้หนึ่งวาบขึ้นมาในความคิด ขุนนางหนุ่มผู้ไต่เต้าขึ้นมาด้วยความสามารถอันโดดเด่นและเด็ดขาดแห่งสำนักตรวจการ 'อวี้สื่อไถ'

กู้ถิงเหิง.

ขุนนางฝ่ายตรวจการขั้นสี่ ผู้มีอำนาจถวายฎีกาตรวจสอบขุนนางได้ทั่วแผ่นดินตั้งแต่เสนาบดีลงมาถึงนายอำเภอ บุรุษผู้ได้ฉายาจากขุนนางในราชสำนักว่า 'พญายม' เพราะเขาไม่เคยเห็นแก่หน้าผู้ใด ไม่รับสินบน ไม่ปรานีต่อความผิดพลาด และไม่เคยสนใจสตรี

ตระกูลกู้เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ ทว่าบิดาของเขาซื่อสัตย์เกินไปจนไร้ซึ่งทรัพย์สมบัติจุนเจือตระกูล กู้ถิงเหิงจำต้องแบกรับภาระจวนขนาดใหญ่ด้วยเบี้ยหวัดขุนนางเพียงอย่างเดียว จวนขุนนางหากไร้ซึ่งเงินทองอุดหนุน ย่อมยากจะรักษาหน้าตาในสังคมสังคมเปี้ยนจิงที่เต็มไปด้วยงานเลี้ยงสังสรรค์และการมอบของขวัญตามเทศกาลได้

เขามีอำนาจที่นางต้องการ และนางมีเงินทองที่ตระกูลเขาขาดแคลน

นี่คือการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมที่สุด

"เซี่ยจู สั่งคนขับรถม้า"