บทที่ 2 บทสนทนาแสบ ๆ คัน ๆ (2)

บทที่ 2 บทสนทนาแสบ ๆ คัน ๆ 

“ฉันเห็นหมอนั่นบ่อยนะ เวลามันเดินผ่านตึกวิศวะ ก็มีแต่คนมองเหลียวหลัง อย่างกับนายแบบ แต่เขาเย็นชาจริงๆ นั่นแหละ”

“ช่างเถอะ ฉันไม่อยากพูดถึงเขาอีกแล้ว ยิ่งพูดถึงยิ่งหงุดหงิด” ปรายฟ้าโบกมือไล่เรื่อง

“เอาเป็นว่าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ฉันจะทำเหมือนกับว่าโลกนี้ไม่มีผู้ชายคนนั้น”

ภาคภูมิที่นั่งอยู่คนเดียวในโรงอาหารอีกฝั่งหนึ่ง กำลังกินข้าวกลางวันอย่างเงียบๆ ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ใบหน้าคมคายของเขานิ่งเรียบจนอ่านอารมณ์ไม่ออก แต่ลึกๆ แล้วในใจเขาก็ยังคงคิดถึงเรื่องงานแฟร์นวัตกรรมที่กำลังจะเป็นปัญหาใหญ่ของเขา

เขาเป็นคนชอบความเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกสิ่งต้องอยู่ในกฎเกณฑ์และหลักการที่ถูกต้อง การมีชีวิตที่ซับซ้อนยุ่งเหยิงเป็นสิ่งที่เขาไม่พึงปรารถนาที่สุดในชีวิต แต่การต้องมาเจอกับคนอย่างปรายฟ้า มันทำให้ความสงบสุขในชีวิตของเขาเริ่มสั่นคลอน

ส่วนปรายฟ้าก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมภาคภูมิถึงได้เย็นชาไร้อารมณ์ขนาดนี้ เขาไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาเลยหรือไง ชีวิตเขาไม่มีสีสันเลยหรืออย่างไรกันนะ เธอสงสัยว่าเขากินอะไรเป็นอาหารในแต่ละวัน ถึงได้ออกมาเป็นคนแบบนี้ได้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าท่าทางนิ่งๆ ของเขามันก็มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ถูกความเย็นชาบดบังไปหมด

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจของแต่ละฝ่าย ทั้งภาคภูมิและปรายฟ้าต่างก็แยกย้ายกันไปตามทางของตนเอง

ภาคภูมิเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจยังคงแอบประเมินผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับโมเดลของเขาจากการปะทะเมื่อครู่ เขาเดินไปตามทางเดินที่ค่อนข้างเงียบสงบ

ในขณะเดียวกัน ปรายฟ้าเดินออกมาจากตึกคณะนิเทศศาสตร์พร้อมมีนาและกัส ทั้งสามสาวพูดคุยกันอย่างออกรส เสียงหัวเราะสดใสยังคงดังเป็นระยะบ่งบอกถึงความร่าเริงตามแบบฉบับของคณะนิเทศศาสตร์

ภาคภูมิกำลังเดินเลี้ยวผ่านหัวมุมทางเดินที่เชื่อมต่อไปยังอาคารเรียนรวม ในจังหวะเดียวกันนั้น ปรายฟ้าและเพื่อนๆ ก็กำลังเดินสวนทางมาในระยะไกลพอสมควร

สายตาของภาคภูมิเหลือบไปเห็นกลุ่มคนจากคณะนิเทศฯ ที่มีปรายฟ้าอยู่ในนั้น เขารู้สึกเหมือนโดนน้ำแข็งสาดใส่เล็กน้อย รีบเบนสายตาหลบไปอีกทางอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่อยากจะเห็นภาพนั้นแม้แต่วินาทีเดียว