วิศวะคลั่งรัก

วิศวะคลั่งรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-07-19
Oleh:  กวีสวาทTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
120Bab
5.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อวิศวะสุดเย็นชาโคจรมาพบสาวนิเทศฯ สุดว้าวุ่น อุบัติเหตุครั้งนั้นนำพาหัวใจสองดวงที่แตกต่างให้ใกล้กัน จนเกิดเป็นความคลั่งรักที่คาดไม่ถึง!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 ชนแล้ว (ไม่) จบ (1)

ตอนที่ 1 ชนแล้ว (ไม่) จบ

เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยดังหึ่งๆ แทบจะกลืนหายไปกับความตึงเครียดที่แขวนอยู่ในอากาศ จากการถกเถียงอันดุเดือดกลางโต๊ะ ที่มีผังงานและเอกสารวางกระจัดกระจาย

“ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้สีสันฉูดฉาดขนาดนี้! นี่คืองานแฟร์นวัตกรรมนะครับ ไม่ใช่เทศกาลงานวัด” ภาคภูมิกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกลับจ้องตรงไปยังปรายฟ้าด้วยแววตาฉุนเฉียวสุดขีด เขากำลังชี้ไปที่ภาพจำลองบูธที่เต็มไปด้วยสีชมพู ม่วง ฟ้า และรูปทรงแปลกตา ราวกับหลุดมาจากโลกการ์ตูนที่ขัดกับหลักการทุกอย่างในหัวของเขา

ปรายฟ้าที่นั่งฝั่งตรงข้ามยกยิ้มเย็นๆ มุมปาก แต่ประกายท้าทายวูบไหวในดวงตาเรียว เธอประสานสายตากลับไปอย่างไม่ลดละ “แล้วคุณเข้าใจคำว่าดึงดูดความสนใจบ้างไหมคะภาคภูมิ ถ้าบูธของคุณมีแต่ความแห้งแล้ง สีเทาๆ ดำๆ เหมือนชีวิตของคุณ ใครเขาจะอยากเดินเข้ามาดู” เธอตวัดสายตามองเขาราวกับเป็นอากาศธาตุพร้อมกับคำพูดที่เชือดเฉือน 

“ฉันรู้สึกว่าคุณคงไม่เคยรู้จักคำว่าจินตนาการเลยสินะคะ”

“ความน่าสนใจควรมาจากประสิทธิภาพของนวัตกรรม ไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์ที่ฉาบฉวย! คุณต้องเข้าใจหลักการพื้นฐานของการนำเสนอข้อมูลอย่างเป็นระบบนะครับ” ภาคภูมิสวนกลับเสียงหนักแน่น กรามของเขาขบแน่นอย่างหงุดหงิดกับแนวคิดที่ดูไร้สาระและไม่เป็นรูปธรรมของเธอ 

“มันคือสิ่งที่ถูกต้อง และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”

“แล้วถ้าไม่มีใครสนใจที่จะเข้ามาถึงประสิทธิภาพของคุณล่ะคะ ถ้าทุกคนคิดเหมือนคุณ โลกนี้ก็คงมีแต่ของสี่เหลี่ยมไร้สีสันที่ไม่มีใครอยากมอง” ปรายฟ้าตอกกลับอย่างไม่ลดละ เธอรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าคือภาพสะท้อนของความน่าเบื่อหน่ายและไร้จินตนาการอย่างที่สุดจริงๆ ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเอือมระอา 

“คุณเคยเข้าใจคำว่าศิลปะบ้างไหมคะ”

การถกเถียงของทั้งคู่ดังลั่นห้อง จนหัวหน้าทีมย่อยคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่เงียบๆ ต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลัก บรรยากาศภายในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก อาจารย์ผู้ประสานงานต้องเข้ามาแทรกกลาง พร้อมกับเสียงกระแอมไอที่จงใจให้ดังขึ้น 

“พอได้แล้วทั้งสองคน ขอให้ทุกคนกลับไปทบทวนแนวคิดอีกครั้ง และหาจุดกึ่งกลางที่สามารถผสมผสานทั้งสองมุมมองเข้าด้วยกันได้ จบการประชุมวันนี้”

ภาคภูมิและปรายฟ้ายังคงจ้องตากันอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างจะหันไปเก็บแฟ้มเอกสารของตัวเองด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด การประชุมที่ควรจะหาข้อสรุปกลับกลายเป็นการปะทะกันอย่างรุนแรง และเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่วุ่นวายระหว่างพวกเขา

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
120 Bab
ตอนที่ 1 ชนแล้ว (ไม่) จบ (1)
ตอนที่ 1 ชนแล้ว (ไม่) จบ เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยดังหึ่งๆ แทบจะกลืนหายไปกับความตึงเครียดที่แขวนอยู่ในอากาศ จากการถกเถียงอันดุเดือดกลางโต๊ะ ที่มีผังงานและเอกสารวางกระจัดกระจาย “ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้สีสันฉูดฉาดขนาดนี้! นี่คืองานแฟร์นวัตกรรมนะครับ ไม่ใช่เทศกาลงานวัด” ภาคภูมิกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกลับจ้องตรงไปยังปรายฟ้าด้วยแววตาฉุนเฉียวสุดขีด เขากำลังชี้ไปที่ภาพจำลองบูธที่เต็มไปด้วยสีชมพู ม่วง ฟ้า และรูปทรงแปลกตา ราวกับหลุดมาจากโลกการ์ตูนที่ขัดกับหลักการทุกอย่างในหัวของเขา ปรายฟ้าที่นั่งฝั่งตรงข้ามยกยิ้มเย็นๆ มุมปาก แต่ประกายท้าทายวูบไหวในดวงตาเรียว เธอประสานสายตากลับไปอย่างไม่ลดละ “แล้วคุณเข้าใจคำว่าดึงดูดความสนใจบ้างไหมคะภาคภูมิ ถ้าบูธของคุณมีแต่ความแห้งแล้ง สีเทาๆ ดำๆ เหมือนชีวิตของคุณ ใครเขาจะอยากเดินเข้ามาดู” เธอตวัดสายตามองเขาราวกับเป็นอากาศธาตุพร้อมกับคำพูดที่เชือดเฉือน “ฉันรู้สึกว่าคุณคงไม่เคยรู้จักคำว่าจินตนาการเลยสินะคะ” “ความน่าสนใจควรมาจากประสิทธิภาพของนวัตกรรม ไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์ที่ฉาบฉวย! คุณต้องเข้าใจหลักกา
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 ชนแล้ว (ไม่) จบ (2)
ตอนที่ 1 ชนแล้ว (ไม่) จบกรุงเทพมหานคร บ่ายวันจันทร์ แสงแดดร้อนระอุส่องผ่านกระจกใสของอาคารเรียนรวม ภาคภูมิ ก้มหน้าก้มตาเดินเร็วๆ มือข้างหนึ่งกอดกล่องกระดาษอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังอุ้มลูกน้อยก็ไม่ปาน ในนั้นบรรจุโมเดลหุ่นยนต์กลไกชิ้นสำคัญสำหรับโปรเจกต์จบปีของคณะวิศวกรรมเครื่องกล ทุกชิ้นส่วนถูกออกแบบและประกอบมาด้วยความแม่นยำตามหลักวิศวกรรมที่เขาเชี่ยวชาญ ไม่มีอะไรผิดพลาดได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว ในหัวของเขามีแต่ภาพของวงจรไฟฟ้า กลไกเฟือง และกำหนดส่งงานที่ใกล้เข้ามาทุกที โลกภายนอกดูเหมือนจะเลือนหายไปจากความสนใจของเขา เหลือเพียงเป้าหมายเดียวคือการนำโมเดลนี้ไปถึงมืออาจารย์ที่ปรึกษาให้ทันเวลา ขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของทางเดินเดียวกัน ร่างบางระหงของปรายฟ้า กำลังรีบวิ่งสุดฝีเท้า เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มสะบัดไปตามจังหวะก้าว ดวงตาเรียวของเธอจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังเปิดอีเมลเร่งด่วนจากอาจารย์เรื่องงานออกแบบนิทรรศการที่ต้องส่งภายในวันพรุ่งนี้ เธอรู้ว่าทุกวินาทีมีค่าสำหรับเธอ “ขอทางหน่อยค่า ขอทางหน่อย” เธอพูดขึ้นมาในขณะที่มือก็จัดเอกสารกองโตในอ้อมแขนให้มั่นคง ปรายฟ้าไม่ทันมองทางตรง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 บทสนทนาแสบๆ คันๆ
ตอนที่ 2 บทสนทนาแสบๆ คันๆ“แกเชื่อไหมว่าโลกนี้มีคนประเภทที่เรียกว่ามนุษย์น้ำแข็งเดินได้อยู่จริงอะ” ปรายฟ้าเท้าคางกับโต๊ะไม้ในโรงอาหาร ริมฝีปากเม้มแน่น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมอย่างไม่สบอารมณ์สุดขีด ใบหน้าสวยง้ำงอจนเพื่อนสนิททั้งสองคนที่นั่งตรงข้ามอย่างมีนาและกัสต้องหัวเราะพรืดออกมา“โอ๊ยปราย!!! ทำไมหน้าเหมือนไปเจอใครขัดใจมาแต่เช้าเลยเนี่ย” มีนาถามพลางยื่นขนมปังเนยสดส่งให้ มือเรียวของเธอวางแหมะลงบนแขนของปรายฟ้าอย่างปลอบประโลม“เอาไป กินซะ จะได้ใจเย็นลง”"แกจะให้ฉันอารมณ์ดีได้ยังไง นายนั่นเดินชนฉันแท้ ๆ แต่มาพูดเหมือนฉันผิดอยู่คนเดียว" ปรายฟ้าพูดขึ้นมาด้วยท่าทีที่หงุดหงิดมาก ๆ จนเพื่อนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง“ไหนเล่ามาซิ ใครกันที่ทำให้ปรายฟ้าคนสดใสของฉันหัวเสียได้ขนาดนี้” กัสเท้าคางมองอย่างสนใจปรายฟ้าเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่ชนกับภาคภูมิเมื่อวันก่อนให้เพื่อนๆ น้ำเสียงของเธอเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ เธอเล่าตั้งแต่จังหวะชนกันเสียงดัง ผลของความเสียหายที่ของหล่นกระจัดกระจาย ไปจนถึงท่าทีเย็นชาไร้มารยาทของอีกฝ่าย“แล้วแกดูสิ หมอนั่นไม่พูดอะไรสักคำ ไม่ขอโทษสักคำ แฟ้มงานฉันกระจัดกระจายเกลื่อ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 บทสนทนาแสบ ๆ คัน ๆ (2)
บทที่ 2 บทสนทนาแสบ ๆ คัน ๆ “ฉันเห็นหมอนั่นบ่อยนะ เวลามันเดินผ่านตึกวิศวะ ก็มีแต่คนมองเหลียวหลัง อย่างกับนายแบบ แต่เขาเย็นชาจริงๆ นั่นแหละ”“ช่างเถอะ ฉันไม่อยากพูดถึงเขาอีกแล้ว ยิ่งพูดถึงยิ่งหงุดหงิด” ปรายฟ้าโบกมือไล่เรื่อง“เอาเป็นว่าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ฉันจะทำเหมือนกับว่าโลกนี้ไม่มีผู้ชายคนนั้น”ภาคภูมิที่นั่งอยู่คนเดียวในโรงอาหารอีกฝั่งหนึ่ง กำลังกินข้าวกลางวันอย่างเงียบๆ ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ใบหน้าคมคายของเขานิ่งเรียบจนอ่านอารมณ์ไม่ออก แต่ลึกๆ แล้วในใจเขาก็ยังคงคิดถึงเรื่องงานแฟร์นวัตกรรมที่กำลังจะเป็นปัญหาใหญ่ของเขาเขาเป็นคนชอบความเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกสิ่งต้องอยู่ในกฎเกณฑ์และหลักการที่ถูกต้อง การมีชีวิตที่ซับซ้อนยุ่งเหยิงเป็นสิ่งที่เขาไม่พึงปรารถนาที่สุดในชีวิต แต่การต้องมาเจอกับคนอย่างปรายฟ้า มันทำให้ความสงบสุขในชีวิตของเขาเริ่มสั่นคลอนส่วนปรายฟ้าก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมภาคภูมิถึงได้เย็นชาไร้อารมณ์ขนาดนี้ เขาไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาเลยหรือไง ชีวิตเขาไม่มีสีสันเลยหรืออย่างไรกันนะ เธอสงสัยว่าเขากินอะไรเป็นอาหา
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 กลิ่นไอความขัดแย้งที่เริ่มก่อตัว
ตอนที่ 3 กลิ่นไอความขัดแย้งที่เริ่มก่อตัวเช้าวันอังคารที่สดใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามายังโถงทางเดินของคณะวิศวกรรมศาสตร์ แต่บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกระแสฮือฮา เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่สะท้อนความคาดหวังบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิจากทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะนิเทศศาสตร์ยืนอยู่บนเวที สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“นักศึกษาทุกคน” เสียงของอาจารย์ผู้ประสานงานจากวิศวะดังขึ้น“ผมมีความยินดีอย่างยิ่งที่จะประกาศโปรเจกต์พิเศษประจำปีการศึกษานั่นคืองานแฟร์นวัตกรรมมหาวิทยาลัยที่จะเป็นความร่วมมือครั้งสำคัญระหว่างสองคณะของเรา!”เสียงปรบมือดังเกรียวกราว นักศึกษาหลายคนถึงกับโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจและสนใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่สองคณะใหญ่จะทำงานร่วมกันอย่างจริงจัง วิศวะจะนำเสนอสิ่งประดิษฐ์ล้ำสมัย ส่วนนิเทศฯ จะเป็นผู้รังสรรค์ให้งานดูน่าตื่นตาตื่นใจและเข้าถึงผู้คน“สำหรับโปรเจกต์นี้” อาจารย์นิเทศฯ กล่าวเสริมด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง“เราจะคัดเลือกหัวหน้าทีมจากนักศึกษาปี 3 ของแต่ละคณะ เพื่อเป็นแกนหลักในการขับเคลื่อนงานนี้ให้ประสบความสำเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 กลิ่นไอความขัดแย้งที่เริ่มก่อตัว
ตอนที่ 3 กลิ่นไอความขัดแย้งที่เริ่มก่อตัว“ตาบ้าวิศวะนี่เอง ซวยจริงๆ” ปรายฟ้าคิดในใจ ความหงุดหงิดแล่นเข้าสู่ใจอย่างรวดเร็ว มือเรียวของเธอจิกเข้าที่ฝ่ามือเบาๆ เพื่อระงับอารมณ์ ใบหน้าพยายามเก็บอาการไม่ให้แสดงความตกใจและหงุดหงิดออกมา เธอเลือกที่นั่งที่ห่างจากภาคภูมิให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะแอบถอนหายใจออกมาเบาๆด้านภาคภูมิเอง เมื่อเห็นปรายฟ้าเดินเข้ามา ก็รู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นสาดใส่ ความสงบที่เขามีมาตลอดทั้งวันมลายหายไปในพริบตา“ผู้หญิงคนนี้อีกแล้วหรือเนี่ย งานนี้คงวุ่นวายน่าดู” เขาถอนหายใจในใจอย่างเอือมระอา กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขานั่งนิ่งๆ แสดงสีหน้าเรียบเฉยอย่างที่เคยเป็น แต่ภายในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยกับความบังเอิญที่ไม่น่าอภิรมย์นี้การประชุมเริ่มต้นขึ้นด้วยความพยายามที่จะหาข้อสรุปเบื้องต้นสำหรับทิศทางของงานแฟร์ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะติดขัดตั้งแต่ต้น เมื่อแนวคิดของสองหัวหน้าทีมต่างกันอย่างสิ้นเชิง“ในส่วนของนิเทศศาสตร์ เราจะเน้นการสร้างสรรค์บรรยากาศให้งานแฟร์เป็นเหมือนเทศกาลที่น่าตื่นตาตื่นใจค่ะ เราต้องการนำเสนอในรูปแบบที่สวยงาม แปลกใหม่ และสามารถดึงดูดผู
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ชิดใกล้แล้วไง ทะเลาะต่อ!!!
ตอนที่ 4 ชิดใกล้แล้วไง ทะเลาะต่อ!!!หลายวันผ่านไปหลังจากประชุมอันตึงเครียด งานแฟร์นวัตกรรมก็เริ่มเข้าสู่ช่วงของการลงมือปฏิบัติจริง โดยเฉพาะการตกแต่งบูธและพื้นที่จัดแสดง เหล่านักศึกษาต่างกระตือรือร้น ทว่าสำหรับสองหัวหน้าทีมอย่างภาคภูมิและปรายฟ้า นี่กลับกลายเป็นสนามรบย่อมๆ ที่รอให้พวกเขาเผชิญหน้ากันอีกครั้งภาคภูมิกำลังยืนคุมงานติดตั้งโครงสร้างบูธด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาของเขากวาดมองทุกรายละเอียด ทุกส่วนประกอบต้องเป็นไปตามแบบที่เขาวางไว้เป๊ะๆ ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว เสื้อช็อปช่างสีเข้มขับให้ไหล่กว้างดูเด่นชัด เขาสั่งงานช่างและเพื่อนร่วมทีมอย่างกระชับ รวดเร็ว และไม่มีพื้นที่ให้ความผิดพลาด“นั่นวางเอียงไปหนึ่งองศาครับ จัดให้ตรงแกน X มากกว่านี้”ภาคภูมิชี้ไปที่โครงเหล็ก น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเฉียบขาดในขณะเดียวกัน ไม่ไกลกันนัก ปรายฟ้ากำลังบัญชาการทีมศิลปะ ในชุดเสื้อยืดสีสดใสและกางเกงยีนส์สบายๆ เธอวาดมือไปมากลางอากาศอย่างมีจังหวะ อธิบายให้เพื่อนๆ ติดตั้งแผงไฟ LED สีสันสดใส และม่านผ้าโปร่งแสงตามจุดต่างๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและจินตนาการ“ตรงนี้เราจะใช้ไฟสีฟ้าน้ำท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ชิดใกล้แล้วไง ทะเลาะต่อ!!! (2)
ตอนที่ 4 ชิดใกล้แล้วไง ทะเลาะต่อ!!!ขณะที่ทั้งคู่กำลังยืนประจันหน้ากันและถกเถียงเรื่องแผงไฟอยู่นั้นเอง จู่ๆ ก็มีทีมช่างก่อสร้างอีกกลุ่มเดินผ่านมาพร้อมกับอุปกรณ์ชิ้นใหญ่ ทำให้พื้นที่ทำงานวุ่นวายขึ้นไปอีก“ระวังหน่อยครับๆ” เสียงช่างคนหนึ่งตะโกนเตือนแต่ด้วยความที่ภาคภูมิและปรายฟ้ากำลังจ้องหน้าและเถียงกันอย่างดุเดือด ทำให้พวกเขาไม่ได้สังเกตถึงการเคลื่อนไหวรอบข้างเท่าที่ควรในเสี้ยววินาทีที่รถเข็นบรรทุกอุปกรณ์ขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนผ่านอย่างกระชั้นชิด ภาคภูมิพยายามจะดึงปรายฟ้าให้หลบ แต่ด้วยความรีบร้อนและจังหวะที่ไม่ดี ทำให้เขาทั้งคู่เสียหลักไปพร้อมกัน“โอ๊ย” เสียงอุทานของปรายฟ้าดังขึ้นทั้งคู่ล้มลงไปบนพื้น โดยที่ภาคภูมิอยู่ด้านบนและปรายฟ้าอยู่ด้านล่าง ใบหน้าของภาคภูมิอยู่ห่างจากใบหน้าของปรายฟ้าไม่ถึงคืบ ดวงตาคมของเขามองสบกับดวงตากลมโตของเธอในระยะประชิด หัวใจของปรายฟ้าเต้นระรัวอย่างแปลกประหลาด เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายที่รินรดอยู่บนใบหน้า กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของภาคภูมิลอยมาแตะจมูก ราวกับหลุดเข้ามาในห้วงเวลาที่ไร้เสียงและเวลาหยุดนิ่งไปชั่วครู่วินาทีที่ปรายฟ้ารู้สึกถึงน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ประกายไฟคู่กัด
ตอนที่ 5 ประกายไฟคู่กัดเช้าวันรุ่งขึ้น ณ พื้นที่จัดงานแฟร์นวัตกรรม ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อวานยังคงอบอวลอยู่ระหว่างภาคภูมิและปรายฟ้า แม้ว่าทั้งคู่จะทำเป็นมองไม่เห็นกัน แต่ก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายตลอดเวลา บรรยากาศรอบตัวราวกับมีกำแพงน้ำแข็งกั้นกลางที่มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้วันนี้เป็นวันสำคัญของการขึ้นโครงสร้างหลักของบูธต่างๆ และทีมของภาคภูมิกำลังสาละวนอยู่กับการประกอบแผงเหล็กขนาดใหญ่ด้วยความแม่นยำ ทุกสกรูถูกขันอย่างแน่นหนา ทุกข้อต่อถูกตรวจสอบอย่างละเอียด ราวกับกำลังสร้างสะพานแขวนขนาดยักษ์ที่ต้องรองรับน้ำหนักมหาศาล“ตรวจสอบระยะห่างของจุดยึดให้เป๊ะนะครับ หากคลาดเคลื่อนเพียงเล็กน้อยจะส่งผลต่อความแข็งแรงโดยรวม” ภาคภูมิสั่งเพื่อนร่วมทีมด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับกวาดมองไปรอบ ๆ เขาในแว่นสายตากรอบเหล็กที่ดูเรียบแต่เข้ากับใบหน้าคมๆ ได้เป็นอย่างดี กำลังถือแบบแปลนขนาดใหญ่และวัดระยะอย่างพิถีพิถันในขณะเดียวกัน ทีมของปรายฟ้าก็เริ่มนำอุปกรณ์ตกแต่งขนาดใหญ่เข้ามาในพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นจอ LED ขนาดมหึมา แผงไฟนีออนรูปทรงแปลกตา และแผ่นอะคริลิกสีรุ้งยักษ์สำหรับตกแต่งด้านหน้าบูธ เสียงหัวเราะของพ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ประกายไฟคู่กัด (2)
ตอนที่ 5 ประกายไฟคู่กัด"โหยปราย! ทำหน้าบูด เดี๋ยวงานแฟร์จะกร่อยนะ" ชัยวัฒน์พูดแซวพร้อมรอยยิ้มกวนๆ"ยิ้มหน่อยสิครับคุณหัวหน้าทีมออกแบบ สงสัยต้องไปหาคอร์สบริหารจัดการความเครียดให้ภูมิแล้วมั้ง"ปรายฟ้าหันขวับมามองชัยวัฒน์ด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผา เธอไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาแซวแบบนี้ และยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มยียวนของเขาแต่ก่อนที่ปรายฟ้าจะได้ตอบโต้ มีนาที่เดินตามมาพร้อมกับกัสก็ก้าวเข้ามาบังปรายฟ้าเล็กน้อย เธอจ้องหน้าชัยวัฒน์ด้วยสายตาเอาเรื่องทันที "ระวังเถอะตาคนนี้ เดี๋ยวหน้าหุ่นยนต์ที่นายทำจะบูดไปตามนะ" มีนาสวนกลับอย่างฉับไว ใบหน้าของเธอดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดชัยวัฒน์ถึงกับชะงักเล็กน้อย รอยยิ้มกวนๆ ค้างอยู่บนใบหน้า เขาไม่คิดว่ามีนาจะตอบกลับมาได้แสบขนาดนี้ เขาพิจารณาเธออย่างประเมิน ก่อนที่ประกายความสนใจจะฉายชัดในแววตา"โธ่ แค่แซวเองครับคุณมีนา ทำไมต้องดุขนาดนั้น" ชัยวัฒน์ยิ้มแหยๆ แต่ในใจกลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรบางอย่างที่น่าสนใจไม่เบามีนาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่สายตาของเธอยังคงจ้องมองชัยวัฒน์อย่างไม่ลดละ ราวกับประกาศว่าเธอไม่ยอมคนง่ายๆภาคภูมิที่ยืนอ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status