Ep.4 คนเย็นชา

Ep.4

คนเย็นชา

พอร์ชเดินไปขึ้นรถ แอลก็ขับรถออกไปด้วยความเร็วทันที

“ไอ้ห่าแอล เมื่อกี้เกือบชนน้อง” พอล

“...”

“น้องหน้าเสียเลย มึงทำเกินไปหรือเปล่า” พอร์ช

“น้อยไป” แอล

“ไอ้นี่เลือดเย็นชิบ” พอล

“มึงไม่อยากฟังเรื่องนั้นจริงเหรอวะ” พอร์ชถามย้ำอีกครั้งให้แน่ใจ และคิดว่าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย หากเพื่อนเลือกที่จะไม่ฟัง เขาก็จะไม่ถามอีกต่อไปอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เพราะเขาก็พยายามเต็มที่แล้วเหมือนกัน

“ไม่”

“มึงจะประหยัดคำพูดเพื่อ?” พอร์ชถามอย่างประชดประชัน เดี๋ยววันนึงก็หมาคอยดู

“เออๆ อย่าเถียงกัน ไอ้แอลกูอยากกินหมาล่าหลังมอ ขับรถวนไปหน่อย”

“อืม”

“เฮ้อ / เฮ้อ” สองคนพร้อมกันถอนหายใจ เพื่อนเจอคนเคยสร้างแผลใจไว้ให้เพื่อนก็เลยประหยัดคำพูดมากขึ้น ก็พอจะเข้าใจได้ว่ามีอะไรรบกวนใจเพื่อนอยู่เป็นแน่

@ร้านหมาล่าลงอาคม

กอหญ้ากับพิชชี่เดินไปจองโต๊ะรอโนเนก่อนแล้ว ซึ่งเธอกำลังจอดรถและกำลังจะเดินเข้ามาหาเพื่อน

“อ้าว น้องปีหนึ่ง”

“คะ”

“อย่าบอกนะว่าจำชื่อพี่ไม่ได้”

“เอ่อ.. พี่ พี่ไวน์ใช่ไหมคะ”

“ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าจะลืมกันซะแล้ว”

... “แล้วนี่มาคนเดียวเหรอ”

“มีเพื่อนด้วยค่ะ รอที่โต๊ะแล้ว พี่ไวน์จองโต๊ะหรือยังคะ”

“ยังเลยครับ งั้น…”

“งั้นไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับเนและเพื่อนๆ ก็ได้ค่ะ” โนเนจำเป็นต้องเอ่ยชวนรุ่นพี่ เพราะไวน์แสดงท่าทางแบบนั้น เธอไม่อยากปฎิเสธรุ่นพี่

“อ้าว พี่ไวน์ สวัสดีค่า” พิชชี่เอ่ยทักทายอย่างร่าเริง

“พี่ขอนั่งด้วยคนนะครับ”

“เชิญเลยค่า” พิชชี่กับกอหญ้านั่งข้างกันตั้งแต่แรก ซึ่งที่ว่างก็จะเหลือฝั่งตรงข้ามอีกสองที่ดังนั้นทำให้โนเนต้องนั่งคู่กันกับรุ่นพี่อย่างไม่มีทางเลือก

“ไปเจอกันได้ยังไงคะ” กอหญ้าเอ่ยเพื่อไม่ให้บทสนทนาบนโต๊ะมีแค่พิชชี่ที่ชวนคุย

“เจอหน้าร้านครับ พี่ยังไม่ได้จองโต๊ะ น้องเนก็เลยชวนมานั่งด้วยกัน” ไวน์พูดไปเอามือลูบท้าทอยไปอย่างเขินอาย เขารู้สึกเสียอาการเมื่ออยู่ใกล้ๆ โนเน เพราะโนเนคือสเปคสาวในฝันของเขา

“อ่าาา แล้วแบบนี้แฟนพี่ไวน์ไม่หวงเหรอคะมานั่งกับสาวๆ” พิชชี่ถามเอ่ยแซว หากไวน์ตอบว่าโสด เธอก็อยากจะชงให้กับโนเน ถ้ารักครั้งเก่ามันทำให้ใจเจ็บ เธอก็อยากให้เพื่อนสาวเริ่มใหม่กับใครสักคนดีกว่า

“พี่โสดครับ”

“ว๊าย เพื่อนพิชชี่ก็โสดนะคะ”

“พี่ไวน์อย่าถือสาพิชชี่นะคะ นางแค่หยอกเล่น” กอหญ้าเอ่ยตัดจบเพราะแอบเห็นสีหน้าอึดอัดของโนเน

อีกด้าน

“พวกมึงเข้าไปก่อน” แอลเอ่ยบอกเพื่อนทั้งสองคน

“แล้วมึงล่ะ”

“สูบบุหรี่”

“วันนี้มึงสูบหนักจังว่ะ”

“เออ อย่าพูดมากไอ้พอล ไอ้แอลมึงรีบตามเข้าไปนะ”

“อืม”

แอลยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างกำแพง แต่ภายในใจนั้นเหม่อลอยและคิดถึงใครบางคน ใครคนนั้นที่ทำให้เขาเจ็บ เจ็บที่ไม่ใช่การเจ็บตัว แต่เป็นเจ็บจากความรักแล้วรู้สึกปวดใจ วันนี้ความรู้สึกภายในใจเขาหลากหลายมาก ทั้งที่ผ่านมาเขาบอกกับตัวเองว่าเขาลืมผู้หญิงคนนั้นได้แล้ว ไม่รู้สึกอะไรด้วยแล้ว และการที่เขาไม่มีใคร ไม่ใช่ว่าเขาลืมเธอคนนั้นไม่ได้ แต่เพียงเขายังไม่ถูกใจใครต่างหาก หากไม่ถูกใจก็จะยอมคบใครเพื่อแก้ขัดเพราะนั่นมันไม่ใช่นิสัยของเขา

และเขาก็ไม่คิดว่าจะเจอแฟนเก่าในระยะเผาขนแบบนี้ พลันทำให้รู้สึกคิดถึงวันเก่าๆ

‘พี่แอล

วันนี้เนอยากกินชานมอีกแล้ว’

‘ครับ

ร้านเดิมนะ’

‘เย้

แฟนเนน่ารักจัง’

‘เน

อย่าซน’

‘แก้มพี่น่าบีบนี่นา’

‘แก้มน่าหอมมากกว่า’

‘ฟอดดด’ รุ่นน้องฝังจมูกเรียวเล็กลงบนแก้มของรุ่นพี่

‘น่าหอมจริงด้วย

คิกคิก’

เขายืนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยคิดถึงช่วงเวลาเก่าๆ ที่เขาเองพาโนเนไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะและมีชานมไข่มุกที่โนเนชอบทานทุกเย็นหลังเลิกเรียน จนกระทั่งบุหรี่หมดมวน ทว่า… เมื่อเขากำลังจะเดินเข้าไปในร้าน กลับเห็นรถเก๋งคุ้นตาที่เห็นก่อนหน้านี้ ‘รถของโนเน’ เขาจำได้ มองเพียงแค่ครู่เดียวเขาก็จำรถได้

และเมื่อเขามองหาเพื่อนภายในร้านแต่กลับได้ยินบทสนทนาบางอย่าง

“ไปเจอกันได้ยังไงคะ”

“เจอหน้าร้านครับ พี่ยังไม่ได้จองโต๊ะ น้องเนก็เลยชวนมานั่งด้วยกัน”

“อ่าาา แล้วแบบนี้แฟนพี่ไวน์ไม่หวงเหรอคะมานั่งกับสาวๆ”

“พี่โสดครับ”

“ว๊าย เพื่อนพิชชี่ก็โสดนะคะ”

ใบเรียบนิ่งแววตาดุดันอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาได้ยินบทสนทนาก่อนหน้า

ปึก!

เสียงวางมือถือกับกุญแจรถกระแทกโต๊ะบ่งบอกถึงอารมณ์ของคนวางสิ่งของนั้นเป็นอย่างดี พอร์ชและพอลมั่นใจว่าเพื่อนคงได้ยินอะไรหมดแล้ว และเสียงจากการวางของกระแทกโต๊ะ ทำให้โต๊ะข้างๆ ที่ไม่ได้สังเกตว่าภายในร้านมีคนมาเพิ่ม และเมื่อมองตามเสียงมาทว่าก็ต้องชะงัก เพราะโต๊ะข้างๆ นั้นเป็น….

“น้องเนรู้จักเหรอครับ” ไวน์เอ่ยถาม เพราะทั้งสามคนมองไปยังโต๊ะที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลไม่วางตา

“อะ อ๋อ รุ่นพี่ค่ะ”

“รุ่นพี่?”

“ค่ะ เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันตอนมัธยม”

“บังเอิญจังเลยนะ แล้วไม่ทักกันหน่อยเหรอ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ รุ่นพี่คงจำเนและเพื่อนๆ ไม่ได้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับน้อยใจ เธอรู้ว่าแอลไม่ได้ลืม แต่เขาทำเหมือนราวกับว่าไม่เคยรู้จักกัน

“งั้นสามสาวจบจากที่เดียวกัน ก็ตามมาเรียนด้วยกันสินะ”

“ใช่ค่าาา พวกเราสนิทกันมาก เลยมาเรียนด้วยกัน” ประโยคนี้พิชชี่เป็นคนตอบ เพราะสังเกตเห็นสีหน้าของเพื่อนที่ดูอึดอัดที่จะตอบคำถามนั้น

เนโนเป็นคนที่แสดงอารมณ์ทางใบหน้าชัดเจน เพื่อนๆ และคนใกล้ตัวจะรู้ดี

ร้านนี้มีทั้งเมนูหมาล่าและชาบู กอหญ้าจัดการสั่งหมาล่าเป็นเผ็ดน้อยมาให้โนเน และสั่งชาบูที่มีหม้อสองหลุมมาเพิ่ม ผ่านไปไม่นานนักอาหารก็มาเสิร์ฟ

โนเนที่ได้ลองทานหมาล่าครั้งนี้เป็นครั้งแรก

“ลองกินคำเล็กๆ ก่อนนะเน ระวังเผ็ด”

“น้องเนไม่ทานเผ็ดเหรอ”

“ทานได้ค่ะ แต่ต้องเผ็ดน้อย”

“งั้นเดี๋ยวพี่ชิมให้ก่อนดีกว่า” ไวน์ชิมให้ก่อน และเขาก็ชิมดูแล้วว่าไม่เผ็ดมาก โนเนคงจะทานได้

“ไม่เผ็ดครับ ลองทานดูนะ” ไวน์หยิบหมาล่าวางบนจานให้โนเน และจัดการดึงไม้ออก การกระทำดังกล่าวแน่นอนว่าโต๊ะข้างๆ ลอบมองอย่างไม่พอใจ แต่โนเนไม่รู้ตัว เธอไม่กล้ามองหน้าแฟนเก่า เพราะก่อนหน้านี้แอลเมินเฉยใส่อย่างไร้เยื่อใย แถมยังขับรถออกตัวเร็วจนเกือบจะโดนตัวเธอ เธอ… ไม่กล้ามองเขาในตอนนี้ เพราะยังรู้สึกหน่วงในใจกับแววตาคู่นั้น

“ขอบคุณนะคะ พี่ไวน์ทานเลยก็ได้ค่ะ เนดูแลตัวเองได้”

“ครับ”

“แค่กๆๆ”

“เฮ้ย โนเน น้ำๆ รีบกินเข้าไปก่อน” โนเนสำลักความเผ็ดจนใบหน้าสวยหวานนั้นแดงกว่าเดิมจนดูออกได้ง่าย และการกระทำของไวน์ก็ทำให้ใครบางคนไม่พอใจอีกครั้งเพราะเขายกมือขึั้นลูบหลังโนเน

“ดีขึ้นไหมครับ พี่ขอโทษนะ”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ” โนเนทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนรุ่นพี่มาสัมผัสตัว

“ดีขึ้นแล้วแน่นะ”

“ค่ะ รบกวนเอามือออกจากหลังเนด้วยนะคะ”

“ขอโทษทีครับ”

ปึก!

เสียงแก้วน้ำวางกระแทกโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง นอกจากเพื่อนร่วมตกใจแล้ว โต๊ะของกลุ่มโนเนก็ตกใจเช่นกัน บรรยากาศมันเริ่มน่าอึดอัด โนเนจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เพราะเธอเผลอไปสบตากับคนเย็นชาที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกัน

“เดี๋ยวเรามานะ”

“ไปไหนชะนีน้อย”

“ไปห้องน้ำน่ะ”

“ให้เราไปเพื่อนไหมเน” กอหญ้าถามอย่างเป็นห่วง นิสัยเพื่อนรักเป็นยังไงเพื่อนในกลุ่มรู้กีดี แล้วยิ่งมาเจอรุ่นพี่ที่เป็นแฟนเก่ามองมาแบบนั้น….

“ไม่เป็นไรหรอกกอหญ้า เราไปไม่นาน”

โนเนเดินออกไปทางหลังร้านเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์อึดอัด แม้จะเป็นเวลาไม่นานแต่ก็รู้สึกดีขึ้น

✨✨✨