Ep.1 เรื่องราวของเขาและเธอ

Ep.1 เรื่องราวของเขาและเธอ

โรงเรียน XXX

พักเที่ยง

ช่วงเวลาพักกลางวันของเด็กในโรงเรียน บางกลุ่มก็เล่นตีแบต บางกลุ่มก็จับกลุ่มนั่งกันที่โต๊ะไม้หินอ่อนหน้าอาคารเรียน และกลุ่มของโนเนมักจะมานั่งเล่นที่ห้องสมุดกัน เพราะมีหนังสือให้อ่านเพียบแต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ พิชชี่ เพื่อนชายใจหญิงของเธอต่างหากที่ชอบมา มาแอบหลับเวลาเหลือหลังจากพักเที่ยงเพียงแค่ 10-15 นาทีก็เอา ขอให้ได้หลับตาลง

“เฮ้ย วันนี้ไม่มีที่ว่างเลยเว้ย”

“ไอ้แอลมึงแหละช้า มาไม่ทันเห็นไหมว่าไม่มีที่ให้แอบหลับแล้ว”

“เฮ้ยๆ พอมีที่ว่างให้นั่งเบียดได้อยู่ตรงนั้น เอ๊ะ นั่น… น้องโนเนรึป่าวคนดังโรงเรียนเราหรือเปล่า” พอล

“ใช่ จริงด้วย เราไปนั่งตรงนั้นกันดีกว่า ได้มองของสวยๆ งามๆ ด้วย บุญตากูแท้ๆ” พอร์ช

แอลค่อยๆ มองตามที่เพื่อนชี้นิ้วไป เพียงเท่านั้น ความน่ารักสดใสสะกดสายตาเขาไว้อย่างไม่อยากละสายตาไปมองอย่างอื่น น่ารัก คำนี้คำเดียวเท่านั้นที่ตะโกนดังๆ ออกมา

‘น่ารักจนใจเจ็บ’ คำนี้ที่เพื่อนเขามันชอบพูดแซวสาวๆ เวลาเจอคนน่ารัก

ไม่รอช้า แอลเดินนำไปยังโต๊ะที่โนเนนั่งอยู่ทันที เป็นโต๊ะที่รองรับได้หกที่นั่ง ซึ่งโนเนและเพื่อนนั่งฝั่งเดียวหมด พิชชี่ โนเน กอหญ้า ในขณะที่พิชชี่นั่งหลับจนไม่รู้ว่าอ้าปากกว้างจนน้ำลายแทบจะไหล กอหญ้าก็เอาทิชชู่ยัดปากไว้กันไม่ให้เขื่อนแตก โนเนก็นั่งหัวเราะการกระทำของเพื่อนสาวของเธอ จนกระทั่ง…

“ตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ” พอล

“นั่งได้ค่ะพี่พอล”

พิชชี่เมื่อได้ยินเสียงผู้ชายสัญชาตญาณใจเป็นหญิงของเธอก็ทำงานทันที แก๊งค์หนุ่มหล่อของโรงเรียนมานั่งด้วยทั้งทีเป็นบุญตาของเธอ

โนเนและกอหญ้ามองหน้ากันทันที เมื่อกี้ยังหลับลึกน้ำลายไหลอยู่เลย เพื่อนตื่นตอนไหนกัน และไม่แค่นั้นนะ ไปรู้จักรุ่นพี่กลุ่มนี้ได้ยังไง เรียกซะสนิทสนมเชียว

“ขอบคุณครับน้องพิชชี่คนสวย”

พิชชี่ยิ้มเขินอายแบบไม่เก็บอาการ อยู่ๆ ก็มีกลุ่มรุ่นพี่คนดังมาขอนั่งด้วยแถมยังชมเธอไม่ขาดปาก ฝันของกระเทยเป็นจริงเพราะพอลคือผู้ชายที่พิชชี่แอบปลื้ม

ในขณะที่โนเนยิ้มทักทายอย่างเป็นมารยาทนั้น ก่อนที่เธอจะก้มหน้าเล่นมือถือของเธอต่อ กลับต้องสะดุดสายตาของคนฝั่งข้ามที่นั่งนิ่งๆ มองเธอด้วยสายตายากจะคาดเดา และมันทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นในใจแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หมดเวลาพักเที่ยง ทั้งหมดก็แยกย้ายไปเรียนตามปกติ ในแต่ละวันแอลชวนเพื่อนไปเฝ้าห้องสมุดทุกวันในช่วงเวลาพักกลางวัน หากวันไหนไม่เจอโนเนก็ชวนเพื่อนเดินผ่านหน้าห้องเรียน แค่ได้เห็นเธอ วันนั้นก็ทำให้เขารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก แอลและกลุ่มเพื่อนเป็นรุ่นพี่ที่สาวๆ ในรั้วโรงเรียนต่างก็ชื่นชอบและแอบปลื้ม แม้กระทั่งเพื่อนในห้องเรียนที่พยายามทำตัวสนิทสนมเพื่ออยากใกล้ชิด แอลที่รู้ทันแบบนั้น เขาไม่เคยให้โอกาสใครได้มาวนเวียนใกล้เขาเลย เพราะเขาไม่ชอบ มักจะโดนสาวๆ ด่าว่าหยิ่งบ้างซึ่งเขาก็ยอมรับเพราะเขาหยิ่งจริงๆ จนกระทั่งมาเจอโนเน เด็กรุ่นน้องคนนั้นที่ทำให้เขารู้สึกอยากรักอยากปกป้องใครสักคน ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนความรักในวัยเรียนนะ แต่เขายังไม่ถูกใจใครต่างหาก จนกระทั่งเห็นรอยยิ้มสดใสบนในหน้าสวยหวานและนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่เขาเริ่มเข้าหาและอยากทำความรู้จักกับเธอ

ในทุกๆ พักกลางวันเหมือนเป็นเวลานัดหมายโดยไม่ได้บอกกล่าว ทั้งกลุ่มของแอล และกลุ่มของโนเนจะมาเจอกันทุกพักกลางวัน และวันนี้หมดเวลาพักกลางวันทุกคนเตรียมตัวแยกย้ายกันเข้าเรียน ทว่า…

“น้องโนเนครับ” พอร์ชเอ่ยทักคนตัวเล็กไว้ก่อนที่จะแยกย้ายเข้าห้องเรียน

“คะ พี่พอร์ช”

“เพื่อนพี่มีเรื่องจะคุยด้วยครับ”

“ใครคะ”

“ฉันรู้ว่าใคร” พิชชี่เอ่ยแซว

“ตามสบายนะคะพี่แอล เดี๋ยวพิชชี่กับกอหญ้าขอตัวก่อน”

“ระ รอด้วยสิ”

“คุณเพื่อนเนคะ พี่เขาไม่กัดแกหรอก”

“ฝากพี่แอลเดินมาส่งเพื่อนพิชให้ด้วยนะคะ”

“ครับ”

หลังจากที่กลุ่มเพื่อนของทั้งสองสลายตัวไม่อยู่เป็นก้างขวางคอ

“พี่แอลมีอะไรจะคุยกับเนคะ”

“พี่ชอบเรา”

“บอกตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ”

“ครับ”

… “คบกันไหม”

“พี่ไม่ถามก่อนเหรอว่าเนมีแฟนหรือเปล่า”

“พี่เช็คมาดีแล้ว”

“หือ”

“คำตอบเดียวที่พี่จะฟังคือตกลง”

“...”

“พูดให้พี่ชื่นใจหน่อยครับ”

“ตะ ตกลงค่ะ”  ไม่ใช่ว่าเขาชอบฉันฝ่ายเดียวนะ การที่เรามาเจอกันทุกวันโดยไม่ได้มีการนัดหมายมาก่อน แน่นอนว่าฉันก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับพี่แอลเช่นกัน ในเมื่อเขาขอเป็นแฟนตรงๆแบบนี้ ฉันจะมัวเสียเวลาไปทำไม

… “อื้อออ เจ็บนะ”

ผมอดใจไม่ไหว ดีใจไปหน่อยเลยเผลอบีบแก้มรุ่นน้อง จริงๆอยากทำมากกว่าบีบแก้มนะ อยากหอมแก้มใสๆ นั่น น้องเนเป็นดาวเด่นประจำโรงเรียนทั้งความสวย ทั้งเรื่องการเรียน เราแลกเบอร์โทรกันเรียบร้อย ผมเดินไปส่งน้องที่หน้าห้องเรียน แน่นอนว่าคงเป็นเรื่องฮือฮาของโรงเรียนไปอีกหลายวัน 

เราคบกันมาเกือบหนึ่งปี และผมก็ใกล้จบการศึกษามัธยมปลายแล้ว ส่วนน้องตอนนี้เรียนอยู่มอสี่ น้องตั้งใจเรียนมากๆ ส่วนผมไม่ได้ตั้งใจเรียนเท่าที่ควรแต่คะแนนก็ยังดีได้เข้ามหาลัยที่เลือกไว้ 

โนเน

เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น พี่แอลก็ต้องไปเรียนต่อมหาลัยแล้ว ส่วนฉันก็ตั้งใจเรียนตามหน้าที่ของตัวเองไป ในระหว่างที่คบกันพี่แอลน่ารักมากๆ เอาใจใส่ ขยันซื้อของแทนใจให้ฉันอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด ห้องนอนของฉันมีแต่ของขวัญจากที่พี่แอลให้ ส่วนเพื่อนฉันก็ได้อานิสงส์ไปด้วย พี่แอลกับกลุ่มเพื่อนมักจะชวนไปทานของอร่อยๆ หลังเลิกเรียนเป็นประจำ และทุกเย็นหลังจากแยกย้ายกับเพื่อนๆ พี่แอลจะพาฉันมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะ พร้อมกับมีชานมเย็นหนึ่งแก้วติดมือมาด้วย

มีแต่คนบอกว่าพี่หยิ่ง แต่จริงๆ พี่เขาเป็นผู้ชายหน้านิ่งก็เท่านั้น เวลายิ้มเขาน่ารักมาก ฉันชอบรอยยิ้มของพี่แอลที่สุด รอยยิ้มของเขาเป็นฉันที่ได้มันไป และสุดท้าย… ฉันก็เป็นคนพรากร้อยยิ้มนั้นไปเช่นกัน

~~~

วันปัจฉิม

วันสุดท้ายของการศึกษารุ่นพี่มัธยมปีที่หก

วันนี้ทั้งครื้นเครงและโศกเศร้า หลายๆ คนที่ดีใจเพราะเรียนจบและอยากศึกษาต่อในรั้วมหาลัย หลายคนๆ ต้องอำลากลุ่มเพื่อนที่ต่างก็ต้องแยกย้ายกันไปเรียน แยกย้ายกันไปเติบโต และหลายคนๆ ที่มีแฟนเป็นรุ่นพี่ที่ต้องสำเร็จการศึกษาไปเรียนต่อ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น คิดถึง ใจหาย แต่ก็มีความยินดีให้ ฉันเชื่อใจพี่แอล พี่แอลก็เชื่อใจฉัน เราเชื่อกันมากพอ และรอให้ฉันไปเรียนต่อที่มหาลัยเดียวกันกับพี่เขา ไม่นานหรอกอีกแค่ 2 ปีเอง

งานเลี้ยงปัจฉิมช่วงเย็น

ฉันกับเพื่อนกำลังจะไปหาพี่แอลที่ห้องเรียนของเขา อยากเซอร์ไพร์สให้ของขวัญอย่างน้อยก็ให้เป็นตัวแทนฉันเวลาที่เราคิดถึงกัน และตอนนี้ฉันก็เดินมาถึงหน้าห้องเรียนของพี่แอลแล้ว แต่ฉันกลับได้ยินบทสนทนาของคนสองคน

“แอล เรามีอะไรอยากจะบอก”

“...” แอลเบือนหน้าหนีและกำลังจะสาวเท้าเดินออกไป ทว่า

พรึบ!

“เฮ้ย”

… “กิ๊ก ปล่อยเรา”

“เราอยากบอกความในใจ เราชอบชอบแอลมาตั้งแต่มอสี่แล้ว เรามาลองคบกันไหม”

ตุบ! เสียงกล่องของขวัญหล่นลงพื้น ภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้ฉันก้าวขาเดินไปข้างหน้าไม่ได้ เพื่อนห้องเดียวของพี่แอล พวกเขาสองคนกำลัง... ภาพนี้มันชัดเจนมากสำหรับโนเน

“ไหวไหมแก” กอหญ้าถามอย่างเป็นห่วง

“พาเราออกไปจากตรงนี้ทีกอหญ้า”

พิชชี่และกอหญ้าทำหน้าที่อยู่ข้างๆ เพื่อนรักอย่างเงียบๆ ไม่ส่งเสียงและออกความเห็นใดๆ เพราะพวกเธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมาเจอเหตุการณ์แบบนี้

“แกนั่งรอตรงนี้เน เดี๋ยวจะเทยกับชะนีจะไปซื้อน้ำกับขนมมาให้” พิชชี่ให้ฉันนั่งรอในห้องเรียน ส่วนเพื่อนสองคนไปซื้อขนมและจะมาอยู่เป็นเพื่อน

ฉันนั่งร้องไห้เงียบๆ รู้สึกผิดหวังในตัวพี่แอลมาก ระยะเวลาที่คบกันมากเกือบหนึ่งปี ฉันไว้ใจพี่แอลมาก พี่เขาวางตัวดีกับฉันมาตลอด ไม่เคยล่วงเกิน ความรักในวัยเรียนของฉันกับเขาหากแสดงความรักต่อกันมากสุดคือกอดกันและหอมแก้มกันก็เท่านั้น เขาให้เกียรติฉันเสมอ

แต่เหตุการณ์วันนี้นั้นมัน… เหมือนฉันยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลยสักนิด

✨✨✨