LOGIN15.30 น.
ได้เวลารวมพลรับน้อง ทุกคนจะต้องแขวนป้ายชื่อให้เรียบร้อยและตอนนี้รุ่นน้องหนึ่งก็รวมตัวกันที่ลานกิจกรรมที่รุ่นพี่จัดไว้
“ชะนี เรากับคณะวิศวะได้อยู่ใกล้กันด้วย”
“พักบ้างนะจะเทย” กอหญ้าเอ่ยแซวอย่างไม่จริงจังนัก
“พักได้ไง หัวใจทำงานไม่พักเลยตอนนี้”
“เน เป็นอะไรเงียบๆ ไป”
“เราแค่คิดว่า ถ้าเราเจอพี่แอลไม่รู้พี่เขาจะอยากคุยกับเราไหม”
“ลุยหลังชนฝาไปเลยเพื่อนสาว จะเทยรอรับจบ”
“รอรับจบยังไงพิชชี่”
“แพทย์สนามพร้อม ให้อีหญ้าเป็นโค้ช”
“...” โนเนยิ้มร่ากับคำพูดของเพื่อน โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีสายตาคมดุจ้องมองอย่างไม่ละสายตา
~~~
“น้องๆ มากันพร้อมแล้วนะคะ ฟังทางนี้ค่ะ พี่ชื่อพี่กัส ส่วนคนนี้ที่ดูเรียบร้อยหน่อยชื่อพี่พาย และผู้ชายอันตรายคนนี้ชื่อไวน์นะคะ” รุ่นพี่ที่แนะนำตัวซึ่งจะเป็นรุ่นพี่ปีสาม
“โห น้องๆ อย่าไปเชื่อไอ้กัสนะค้าบ พี่เป็นผู้ชายแสนดีอบอุ่นชอบช่วยเหลือน้องๆ”
… “เอาล่ะครับ พี่จะบอกพวกเราว่ามีอะไรอยากปรึกษา อยากสอบถาม ถามได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ ได้ยินที่พี่พูดไหมครับ”
“ได้ยินครับ / ได้ยินค่ะ”
“มาค่ะน้องๆ พี่กัสอยากให้พวกเรามาละลายพฤติกรรมกันหน่อย คณะเราจะไม่โหด ให้พวกวิศวะเขาโหดกันไปก็พอเนอะ”
เสียงกรี๊ดและโห่ดีใจจากเด็กปีหนึ่งส่งเสียงดังขึ้นมาจนคณะวิศวะที่อยู่ลานกิจกรรมข้างๆ กันต่างก็หันมามองกันเป็นตาเดียว ในขณะที่คณะพวกเขาดูแล้วมีแต่พวกรุ่นพี่โหดๆ ทั้งนั้น
“เด็กๆ เงียบแล้วพี่ฟังนะคะ” รุ่นพี่ชื่อพายบอกให้อยู่ในความสงบ
… “พี่จะให้พวกเราทุกคนแนะนำตัวเองโดยการร้องเพลงที่ตัวเองชอบแล้วเต้นไปด้วย ขอคนละไม่เกินหนึ่งนาทีนะคะ”
เสียงกรี๊ดและโห่ดังขึ้นอีกครั้ง บางคนก็ชอบแต่บางคนก็อาย สุดท้ายก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ต้องร้องเพลงไปเต้นไปอย่างจำยอม บางคนร้องเพลงช้าแต่เต้นจังหวะเร็วที่ขัดกับเพลง ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะได้ไม่น้อยเลย บางคนก็ร้องเพลงไม่ได้เลยเสียงเพี้ยนแต่ท่าเต้นกวนๆ กินขาด ทำเอารุ่นพี่ต้องยกมือถือมาถ่ายคลิปเก็บไว้กันเลยทีเดียว จนกระทั่งวนมาถึงสาม(เกือบ)สาว
พิชชี่ ร้องเพลงเกาหลีที่โด่งดังอยู่ตอนนี้และเต้นได้สะบัดมาก เรียกเสียงโห่จากหนุ่มๆ ได้เป็นอย่างดี เกิดก็คราวนี้ ใครก็รู้จักคนนี้ชื่อพิชชี่ที่ชอบเต้น
กอหญ้า ร้องเพลงเกาหลีเช่นกัน เธอมาสายฮาเต้นจังหวะโจ๊ะๆ ที่มันดูขัดกับเนื้อเพลง แต่ถึงแบบนั้นแน่นอนว่าน่ารักไม่หยอก เรียกงานสายตาจากหนุ่มๆ ได้ดีทีเดียว
ส่วน โนเน แลดูเหมือนจะเป็นสาวขี้อายที่ไม่กล้าเต้น แต่ทุกคนคิดผิด โนเนร้องเพลงที่มีเนื้อร้องว่า ‘Sorry ถ้าไปทำให้แฟนใคร ดันมารู้สึกดีโทษที คนมันดูดีไม่ได้ตั้งใจให้เป็นงี้’... โนเนร้องไปจนจบท่อนพร้อมทั้งเต้นเบาๆ แต่มีเสน่ห์ดูดดึงทุกสายตาในบริเวณนั้น และแน่นอนว่ามีสายตาอีกสามคู่ที่อยู่ลานกิจกรรมข้างๆ มองมาเช่นกัน
~~~
อีกด้านฝั่งลานกิจกรรมรับน้องของคณะวิศวะฯ
“เห้ย น้องโนเนอย่างเจ๋ง”
“น้องดูเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ มึงว่าไหมไอ้แอล”
“...”
“ไอ้พอล มึงเอาเพื่อนมึงไปรักษาเถอะ สงสัยแผลมันได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก”
“โถ่ มึงก็เอาความจริงมาพูดนะไอ้พอร์ช”
“หยุดเห่าได้ยัง”
“โห… ไอ้พอล ไอ้แอลมันว่ามึงเป็นหมา”
“ไอ้ฟาย มันก็ว่ามึงด้วยเหมือนกัน”
กิจกรรมวันแรกของการรับน้องผ่านไปด้วยดี การแนะนำตัวของคณะนิเทศฯ กินเวลายาวนานจนแต่ละคนยังไม่ได้เจอกับพี่รหัสของตัวเองก็หมดเวลาซะก่อนแล้ว
“เหนื่อยชะมัด แต่โคตรสนุกเลยชะนี”
“รุ่นพี่ใจดีนะ ไม่เหมือนที่คิดไว้ซะอีก” โนเนเอ่ยอย่างดีใจ
“ใช่ๆ ตอนแรกเราก็นึกว่าเป็นรุ่นพี่แล้วต้องโหด แต่พรุ่งนี้เราจะได้เจอกับพี่รหัสแล้วใชไหม”
“น้องพิชชี่ตื่นเต้นจังเลย ใดๆ ขอให้ได้พี่รหัสเป็นผู้ชาย” พิชชี่เอ่ยอย่างติดตลก และแน่นอนว่าความเป็นตัวของตัวเองของพิชชี่ ทำให้เพื่อนสาวอีกสองยิ้มได้ง่าย
… “เออนี่ เลิกเรียนแล้วเราไปไหนกันดี จะเทยหิว”
“เราอยากลองกินหมาล่าร้านตรงหลังมอ ได้ยินเพื่อนๆ ในสาขาพูดเมื่อตอนบ่ายว่าอร่อย”
“หือ แต่เธอไม่กินเผ็ดนะเน” กอหญ้าถามอย่างแปลกใจ
“เราอยากลองอ่า ยังไม่เคยกินเลยนะ แค่ตัดสินว่ามันเผ็ดแต่ยังไม่เคยได้รับรู้ความอร่อยของมันเลย”
“ฮ่าๆ มีเด็กน้อยอยากลองหัดกินเผ็ด งั้นไปกันเดี๋ยวพิชชี่คนนี้สั่งแบบเผ็ดน้อยให้”
“เย้ พิชชี่น่ารักที่สุด”
“ชะนีอย่ามากอดนะ ขนลุกค่ะ”
“คิกคิก”
ทั้งสามคนตัดสินใจขับรถคนละคัน เพราะทานเสร็จจะได้แยกย้ายกันเลย ไม่ต้องเสียเวลาวนกลับเข้ามาในมหาลัยอีก พิชชี่กับกอหญ้าขับรถนำไปที่ร้านก่อน ส่วนโนเนจะขับรถตามไปอีกทีเพราะรถเธอจอดอยู่ไกลกว่าเพื่อนอีกสองคน กระทั่งเดินมาถึงรถตัวเองแบรนด์ยุโรปสีขาวที่มีสัญลักษณ์สามแฉกรุ่น S คลาส
ทว่า.. ในระหว่างที่โนเนกำลังจะเปิดกดรีโมทเพื่อเปิดประตูรถ
“น้องเน” เสียงเรียกที่โนเนรู้สึกคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง จึงค่อยๆ หันไปมองตามเสียงเรียก
“พี่พอร์ช” โนเนเรียกอย่างตื่นเต้นและดีใจที่ได้พบรุ่นพี่
“ไงเรา ไม่เจอกันนานเลย สวยขึ้นนะเนี่ย”
“ขอบคุณค่ะ พี่พอร์ชสบายดีไหม” ปากถามคนตรงหน้า แต่สายตากวาดมองรอบๆ หาใครอีกคนที่เป็นสมาชิกในกลุ่มนี้
“สบายดี แล้วนั่น…มองหาไอ้แอลอยู่เหรอ”
“อะ เอ่อ…”
“กับพี่ เราไม่จำเป็นต้องปิดบังนี่นา น้องเนก็รู้นี่ครับว่าเพราะอะไร”
“ค่ะ แล้วพี่แอล…”
กำลังจะถามว่าแฟนเก่าคนโปรดของเธอหายไปไหน ทว่า กลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่บ่งบอกว่าไม่ได้เดินมาคนเดียวดังขึ้น และเสียงก็ดังใกล้เข้ามาทุกที
ตึก ตึก ตึก ตึก
สายตาคมดุเรียบนิ่งชะงักทันทีเมื่อเจอผู้หญิงร่างเล็กตรงหน้า เขาเองก็ไม่ทันตั้งตัวว่าจะเจอแฟนเก่าในระยะเผาขนขนาดนี้ ภายในใจที่เต้นแรงแต่ความรู้สึกที่แฝงออกมามันไม่ใช่ความดีใจ แต่มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดต่างหาก ดวงตาคมดุวูบไหวเพียงครู่นึงไม่นานก็เปลี่ยนสายตาเย็นชาเรียบนิ่ง พลันทำให้คนตรงหน้าที่มองเขาไม่วางตารู้สึกประหม่าและวูบไหวกับแววตาคู่นั้น
“พี่ อะ…”
ไม่รอให้โนเนเรียกชื่อเขาจนจบ เขาเดินหนีไปขึ้นรถทันที พร้อมทั้งพอลเองก็ส่งยิ้มบางๆ ให้รุ่นน้องด้วยท่าทางราวกับให้กำลังใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรก็เดินตามเพื่อนขึ้นรถไป วันนี้ทั้งสามคนมารถคันเดียวกันเนื่องจากเมื่อคืนพอร์ชและพอลมาดื่มที่ห้องแอล เมาจนขับรถกลับไม่ไหวจึงค้างที่นั่นและมาเรียนพร้อมกันในวันนี้
“...”
“ต้องให้เวลามันหน่อยนะ”
พอร์ชเอ่ยให้กำลังใจรุ่นน้อง และเขาเองก็เข้าใจเพื่อนตัวเองเหมือนกัน
“เนแค่อยากขอโทษ”
โนเนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาและเม้มปากแน่นเหมือนเป็นสะกดกลั้นไม่ให้อ่อนไหวและร้องไห้ออกมา เพราะแววตาที่แอลมองมา มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บ เจ็บกับแววตาคู่นั้นที่มองมาอย่างไร้เยื่อใย
“ตื้อไว้น้อง เชื่อพี่”
พอร์ชเอ่ยอย่างติดตลก เพราะเขารับรู้ได้ว่าคนตรงหน้าใกล้จะร้องไห้เต็มที ไม่แค่นั้นพอร์ชเองก็มองโนเนเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง จึงยกมือหนาลูบหัวเธอราวเบาๆ กับเอ็นดู
ปรี๊ดดด บรื๊นนน
ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่นั่งหลังพวงมาลัยถึงกับนั่งไม่ติด เขาจึงบีบแตรและเบิ้ลคันเร่งใส่ การกระทำของเขาทำให้เพื่อนสองคนรู้ได้ทันทีว่าแอลยังคง หวงรุ่นน้องแฟนเก่า
“หึ” พอร์ชหัวเราะในลำคอ เพราะเขารู้ว่าทำไมเพื่อนถึงทำแบบนั้น
… “งั้นพี่กลับก่อนนะ เราคงได้เจอกันอีกแน่ๆ”
พอร์ชเดินไปขึ้นรถ แอลก็ขับรถออกไปด้วยความเร็วทันที
✨✨✨
ตอนพิเศษ เราทั้งสองคนเรียนจบแล้วนะ ฉันจบปริญญาตรี ส่วนพี่แอลจบปริญญาโทร พี่แอลทำธุรกิจโชว์รูมรถนำเข้า ซึ่งหุ้นส่วนก็แน่นอนว่าเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่พอร์ชกับพี่พอล และได้ยินอีกว่าอนาคตอาจจะทำธุรกิจสนามแข่งรถด้วย สามหนุ่มชอบความเร็วมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ผู้ชายก็มีความชอบไม่กี่อย่าง ไม่รถก็ปืน แต่เรื่องปืนอย่าเลย ฉันกลัว ขอไว้เรื่องนึงก็แล้วกันฉันในตอนนี้ก็ช่วยดูแลกิจการของทางบ้านก่อน คุณพ่อไม่ได้เป็นคนเลือกให้นะ ฉันเลือกเอง ในอนาคตฉันมีความคิดอยากเปิดร้านขายเพชรซึ่งมันสอดคล้องกับธุรกิจที่บ้านฉันทำอยู่ด้วย ส่วนธุรกิจของทางบ้านพี่แอล หากฉันมีเวลาว่างจากงานตัวเองก็จะเข้าไปดูแลช่วยสอดส่องบ้าง“หม่ามี๊ค้าบ”ลืมบอกไปสินะ ฉันมีลูกชายตัวน้อยกับพี่แอลแล้วนะ พี่แอลรีบทุกอย่าง เรียนจบก็แต่งงานทันที แถมยังรีบปั๊มลูกอีกด้วย แล้วก็ได้ลูกชายสมใจเขาล่ะ“ว่าไงคะ น้องอิล”“อิลอยากทานกุ้งค้าบ”“มื้อเย็นวันนี้เหรอคะ”“ค้าบ ได้มั้ยค้าบหม่ามี๊”“ทำตาหวานใส่หม่ามี๊ขนาดนี้ หม่ามี๊ก็ต้องทำให้ทานสิคะ”“เย้ หม่ามี๊น่ารักที่สุด อิลรักหม่ามี๊ค้าบ” ประจบประแจงแม่เรียบร้อย เด็กน้อยวัยห้าขวบก็สวมกอดผู้เป็นแม่ทันที อิลเ
Ep.37 กันและกันตลอดไปสามเดือนผ่านไปทุกเรื่องราวของเราผ่านได้ด้วยดีและมีความสุขมาก ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกถูกรัก ถูกเอาใจใส่เป็นอย่างดี มันอบอุ่นหัวใจอย่างยากที่จะอธิบาย เราทั้งคู่ต่างก็เติมเต็มกันและกัน ทดแทนวันเก่าๆ เหล่านั้น หากเป็นเมื่อก่อนเพียงแค่คิดหรือพูดถึงฉันยังคงรู้สึกเจ็บปวดกับมันอยู่ แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว เพราะแฟนคนโปรดของฉันลบรอยแผลในใจให้เป็นอย่างดี อีกสองเดือนพี่แอลก็เรียนจบแล้ว แต่เขาบอกฉันว่าจะเรียนปริญญาโทต่อเพื่อรอฉัน ในระหว่างนั้นพี่แอลก็จะทำธุรกิจเกี่ยวกับยานยนต์ควบคู่ไปด้วย ซึ่งมันเป็นความชอบของพี่แอลมากๆ ส่วนฉันหากเรียนจบพี่แอลจะให้ไปช่วยงานของธุรกิจครอบครัวเขาเอง นั่นก็คือห้าง Zen-Group ส่วนธุรกิจของทางบ้านฉันคือเปิดร้านขายทองขนาดใหญ่และมีโรงรับจำนำของมีค่าต่างๆ รวมไปถึงสินค้าแบรนด์เนม ในส่วนนี้ฉันต้องปรึกษาคุณพ่อก่อนว่าต้องการให้ฉันช่วยงานท่านหรือเปล่า เรื่องนี้ฉันก็แล้วแต่คุณพ่อจะตัดสินใจเลย“วันนี้อยากไปไหนไหม”“อยากทานอาหารทะเลค่ะ ร้านไหนก็ได้”“งั้นก็ไปอาบน้ำครับ”ฉันอาบน้ำแต่งตัวใช้เวลาไม่นานมาก การแต่งกายวันนี้ฉันใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวยาวถ
Ep.36 ย้อนวันวานหลายเดือนต่อมา“เน คุณครูธิดาได้ติดต่อเนมาบ้างไหม”“ติดต่อมาเมื่อวานนี้เอง เราว่าจะคุยเรื่องนี้กับหญ้ากับพิชพอดีเลย”“มีอะไรชะนีว่ามา”“ช่วงก่อนปิดเทอม คุณครูจะให้พวกเรากลับไปที่โรงเรียนน่ะ อยากให้รุ่นพี่กลับไปแนะแนวน้องๆ ที่กำลังเข้าจะเตรียมสอบเข้ามหาลัยว่าต้องเตรียมตัวยังไงประมาณนี้ ฉันว่าจะชวนพวกเธอไปด้วยกัน”“เราไปๆ เพราะคุณครูก็โทรมาเหมือนกัน” กอหญ้าก็เป็นคนที่คุณครูอยากให้ช่วยกลับไปแนะแนวเช่นกัน“อ้าว คุณครูไม่โทรหาจะเทย จะเทยงอน จะเทยไม่ไปเด็ดขาด”“ฮ่าๆ จะเทยอย่างอนเลย คุณครูฝากชวนพิชด้วยนะ บอกว่าติดต่อพิชไม่ได้น่ะ”“อุ้ย จะเทยลืมว่าจะเทยเปลี่ยนเบอร์นี่นา ขอโทษคุณครูธิดานะคะ” พิชชี่พูดขอโทษพร้อมยกมือขึ้นไหว้เหนือหัวอย่างติดตลก“งั้นก็ตามนี้แล้วกันเนอะ อาจารย์ยังบอกอีกด้วยนะว่าวันที่พวกเรากลับไปตรงกับวันปัจฉิมพอดีเลย และมีนักเรียนรุ่นเก่าหลายคนกลับไปด้วยนะ สนุกแน่นอนเลยได้เจอเพื่อนเก่าๆ ด้วย” โนเนกล่าวอย่างดีใจ รั้วโรงเรียนเป็นอะไรที่สนุกที่สุดแล้วสำหรับเธอ ถึงแม้ว่าในช่วงเวลานั้นเคยมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้จำฝังใจ แต่สุดท้ายแล้วที่แห่งนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของ
Ep.35 แฟนเก่าคนโปรด อยู่ในโหมดแฟนคนปัจจุบันวันนี้แอลพาโนเนกลับไปที่คอนโดของเธอเพื่อเอาชุดนักศึกษาและของใช้บางอย่างมาไว้ที่คอนโดของเขา ส่วนอย่างอื่นเขาจัดการให้ซื้อครบหมดแล้ว เสื้อผ้าอื่นๆ ของใช้ที่จำเป็น และไม่ลืมที่จะซื้อถุงน้ำร้อนมาให้คนตัวเล็กด้วย เขาจำได้ว่าโนเนปวดท้องประจำเดือนในตอนนั้น มานอนที่ห้องของเขาซึ่งมีเพียงแก้วเก็บอุณหภูมิที่โนเนใช้เพื่อบรรเทาอาการปวดท้อง ในตอนนั้นเขาขัดใจกับการกระทำของตัวเองอยู่ไม่น้อยที่ใจร้ายกับโนเน แต่ตอนนี้เขาจำทุกรายละเอียดที่เกี่ยวกับตัวโนเนทุกอย่าง ที่บอกไว้ว่าจะตามใจและดูแลเป็นอย่างดีเขาก็ทำมันอย่างไม่บกพร่องเช่นกันในเมื่อโนเนให้โอกาสเขาแบบนี้ เขาก็ไม่รอช้าที่จะฉวยโอกาสเอาเธอมาอยู่ข้างกาย เขาไม่ปล่อยให้โนเนอยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว แอลไม่อยากปล่อยให้เวลามันสูญเปล่า ที่ผ่านมาเรื่องราวของทั้งสองคนที่ต่างก็เข้าใจผิดกัน ระยะเวลาสองปีเต็มมันนานเกินไปที่จมอยู่กับความเจ็บปวด มาถึงตอนนี้เป็นช่วงเวลาของการตักตวงความสุข ชดเชยทุกอย่าง เขาจะไม่พลาดแม้แต่วินาทีเดียว โนเนต้องมีเขาอยู่ในชีวิตและเขาก็ต้องการเพียงแค่โนเนคนเดียวเท่านั้นเช่นกันมหาลัย KLA“เรียนเส
Ep.34 ชดเชยกันและกัน“พี่ขอนอนด้วยได้ไหม”“พี่แอลก็นอนบนเตียงของพี่สิคะ”“มันยังมีกลิ่นอาหารอยู่เลย” แผนการที่เขาวางไว้เริ่มจะได้ผลแล้ว ก่อนหน้านั้นเขาแกล้งมือสั่นเผื่อให้อาหารหกเลอะบนที่นอนจนมีกลิ่นติดอยู่และทำให้นอนไม่ได้เพราะมันไม่สบายจมูก“ขอความจริงค่ะ”“อยากนอนกอดน้องเน”“เตียงมันเล็ก แยกกันนอนนะคะ”“ครับ” โนเนแปลกใจที่แอลยอมอย่างว่าง่าย ถึงแม้เธอแปลกใจแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ จึงล้มตัวนอนทันที ทว่า..“อ๊ะ!” ที่นอนยุบเพราะมีคนตัวโตเข้ามานอนเบียด เขาอุ้มร่างนุ่มนิ่มให้มานอนทับบนตัวเขาแทน แค่นี้ก็นอนได้แล้วจะได้ไม่ต้องมีข้ออ้างว่านอนไม่พอ“พี่แอล!” โนเนตกใจเผลอตะคอกเสียงดัง ซึ่งมันไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด แต่ดูน่ารักมากกว่าต่างหาก“นอนครับ” โนเนที่นอนคว่ำอยู่บนตัวของแอลก็ได้แต่ดิ้นอยู่ในอ้อมกอด “อืมมม อย่าดิ้นครับ”… “เดี๋ยวมันตื่น” ความจริงมันตื่นแล้วต่างหาก แค่ได้กอดมันก็ตื่นทันทีราวกับคิดถึงแม่ของมัน แอลได้แต่ข่มอารมณ์ไว้ อดทนไว้ไอ้ลูกชาย อดทนก่อน โนเนรู้ว่าแอลหมายถึงอะไรและตอนนี้เธอก็รู้สึกได้อะไรสักอย่างที่มันกำลังแข็งตัวและดุนดันบริเวณน้องสาวของเธออยู่ จึงยอมหยุดดิ้นแต่โดยดีเช
Ep.33 แอลทวงคืนแอลพยายามลุกจากเตียงอย่างทุลักทุเล พร้อมทั้งลากเสาน้ำเกลือมาด้วย เขาเดินมุ่งมายังคนตัวเล็กที่ค่อยๆ ตกใจเบิกตากว้าง ขายาวๆ ของแอลเดินแค่สามก้าวเท่านั้นก็ถึงตัวของเธออย่างไว“พี่ช่วยถือครับ” แอลยื่นมือไปรับกระเป๋าจากโนเนซึ่งโนเนก็ส่งให้ทันที“ขอบคุณ…ค่ะ” โนเนวางตัวไม่ถูกกับคำพูดที่ฟังดูไพเราะขึ้น เพราะที่ผ่านมาเขามีแต่พูดจาห้วนๆ ใส่เธอ และหลายครั้งก็พูดจาไม่น่าฟังอีกด้วย ทำเอาเธอน้อยใจและเสียใจหลายครั้งอยู่เหมือนกัน“เอ่อ ทานอะไรหรือยังคะ” โนเนเธอไม่รู้จะเอ่ยถามคนป่วยอย่างไรดี จึงเอ่ยถามเพื่อไม่ให้บรรยากาศตรงหน้ามันดูเงียบเกินไป“ยังครับ”“หือ แต่นี่มันเกือบสองทุ่มแล้วนะคะ” ปกติถ้าเป็นเวลานี้ต้องได้ทานอาหารมื้อสุดท้ายแล้วนะ เพราะจะต้องทานยาหลังอาหาร“พยาบาลเอามาให้แล้ว แต่ไม่อร่อย”… “ปิ่นโตนั่น เอามาฝากพี่หรือเปล่า”ก่อนหน้านี้โนเนเข้าครัวทำอาหารเอง เธอทำไว้ทานเผื่อวันพรุ่งนี้ด้วย แต่ไม่คาดคิดว่าพอร์ชจะโทรมา และเมื่อเธอเก็บของใช้จำเป็นเรียบร้อย กำลังจะเอาอาหารเก็บใส่ภาชนะเพื่อแช่เย็นไว้ แต่สุดท้ายโนเนก็เปลี่ยนใจ นำอาหารใส่ปิ่นโตแล้วเอามาฝากคนป่วยแทน ไม่ได้เป็นห่วงหรอก ก







