Ep.3 ไร้เยื่อใย

15.30 น.

ได้เวลารวมพลรับน้อง ทุกคนจะต้องแขวนป้ายชื่อให้เรียบร้อยและตอนนี้รุ่นน้องหนึ่งก็รวมตัวกันที่ลานกิจกรรมที่รุ่นพี่จัดไว้

“ชะนี เรากับคณะวิศวะได้อยู่ใกล้กันด้วย”

“พักบ้างนะจะเทย” กอหญ้าเอ่ยแซวอย่างไม่จริงจังนัก

“พักได้ไง หัวใจทำงานไม่พักเลยตอนนี้”

“เน เป็นอะไรเงียบๆ ไป”

“เราแค่คิดว่า ถ้าเราเจอพี่แอลไม่รู้พี่เขาจะอยากคุยกับเราไหม”

“ลุยหลังชนฝาไปเลยเพื่อนสาว จะเทยรอรับจบ”

“รอรับจบยังไงพิชชี่”

“แพทย์สนามพร้อม ให้อีหญ้าเป็นโค้ช”

“...” โนเนยิ้มร่ากับคำพูดของเพื่อน โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีสายตาคมดุจ้องมองอย่างไม่ละสายตา

~~~

“น้องๆ มากันพร้อมแล้วนะคะ ฟังทางนี้ค่ะ พี่ชื่อพี่กัส ส่วนคนนี้ที่ดูเรียบร้อยหน่อยชื่อพี่พาย และผู้ชายอันตรายคนนี้ชื่อไวน์นะคะ” รุ่นพี่ที่แนะนำตัวซึ่งจะเป็นรุ่นพี่ปีสาม

“โห น้องๆ อย่าไปเชื่อไอ้กัสนะค้าบ พี่เป็นผู้ชายแสนดีอบอุ่นชอบช่วยเหลือน้องๆ”

… “เอาล่ะครับ พี่จะบอกพวกเราว่ามีอะไรอยากปรึกษา อยากสอบถาม ถามได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ ได้ยินที่พี่พูดไหมครับ”

“ได้ยินครับ / ได้ยินค่ะ”

“มาค่ะน้องๆ พี่กัสอยากให้พวกเรามาละลายพฤติกรรมกันหน่อย คณะเราจะไม่โหด ให้พวกวิศวะเขาโหดกันไปก็พอเนอะ”

เสียงกรี๊ดและโห่ดีใจจากเด็กปีหนึ่งส่งเสียงดังขึ้นมาจนคณะวิศวะที่อยู่ลานกิจกรรมข้างๆ กันต่างก็หันมามองกันเป็นตาเดียว ในขณะที่คณะพวกเขาดูแล้วมีแต่พวกรุ่นพี่โหดๆ ทั้งนั้น

“เด็กๆ เงียบแล้วพี่ฟังนะคะ” รุ่นพี่ชื่อพายบอกให้อยู่ในความสงบ

… “พี่จะให้พวกเราทุกคนแนะนำตัวเองโดยการร้องเพลงที่ตัวเองชอบแล้วเต้นไปด้วย ขอคนละไม่เกินหนึ่งนาทีนะคะ”

เสียงกรี๊ดและโห่ดังขึ้นอีกครั้ง บางคนก็ชอบแต่บางคนก็อาย สุดท้ายก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ต้องร้องเพลงไปเต้นไปอย่างจำยอม บางคนร้องเพลงช้าแต่เต้นจังหวะเร็วที่ขัดกับเพลง ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะได้ไม่น้อยเลย บางคนก็ร้องเพลงไม่ได้เลยเสียงเพี้ยนแต่ท่าเต้นกวนๆ กินขาด ทำเอารุ่นพี่ต้องยกมือถือมาถ่ายคลิปเก็บไว้กันเลยทีเดียว จนกระทั่งวนมาถึงสาม(เกือบ)สาว

พิชชี่ ร้องเพลงเกาหลีที่โด่งดังอยู่ตอนนี้และเต้นได้สะบัดมาก เรียกเสียงโห่จากหนุ่มๆ ได้เป็นอย่างดี เกิดก็คราวนี้ ใครก็รู้จักคนนี้ชื่อพิชชี่ที่ชอบเต้น

กอหญ้า ร้องเพลงเกาหลีเช่นกัน เธอมาสายฮาเต้นจังหวะโจ๊ะๆ ที่มันดูขัดกับเนื้อเพลง แต่ถึงแบบนั้นแน่นอนว่าน่ารักไม่หยอก เรียกงานสายตาจากหนุ่มๆ ได้ดีทีเดียว

ส่วน โนเน แลดูเหมือนจะเป็นสาวขี้อายที่ไม่กล้าเต้น แต่ทุกคนคิดผิด โนเนร้องเพลงที่มีเนื้อร้องว่า ‘Sorry ถ้าไปทำให้แฟนใคร ดันมารู้สึกดีโทษที คนมันดูดีไม่ได้ตั้งใจให้เป็นงี้’...  โนเนร้องไปจนจบท่อนพร้อมทั้งเต้นเบาๆ แต่มีเสน่ห์ดูดดึงทุกสายตาในบริเวณนั้น และแน่นอนว่ามีสายตาอีกสามคู่ที่อยู่ลานกิจกรรมข้างๆ มองมาเช่นกัน 

~~~

อีกด้านฝั่งลานกิจกรรมรับน้องของคณะวิศวะฯ

“เห้ย น้องโนเนอย่างเจ๋ง”

“น้องดูเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ มึงว่าไหมไอ้แอล”

“...”

“ไอ้พอล มึงเอาเพื่อนมึงไปรักษาเถอะ สงสัยแผลมันได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก” 

“โถ่ มึงก็เอาความจริงมาพูดนะไอ้พอร์ช”

“หยุดเห่าได้ยัง”

“โห… ไอ้พอล ไอ้แอลมันว่ามึงเป็นหมา”

“ไอ้ฟาย มันก็ว่ามึงด้วยเหมือนกัน”

กิจกรรมวันแรกของการรับน้องผ่านไปด้วยดี การแนะนำตัวของคณะนิเทศฯ กินเวลายาวนานจนแต่ละคนยังไม่ได้เจอกับพี่รหัสของตัวเองก็หมดเวลาซะก่อนแล้ว

“เหนื่อยชะมัด แต่โคตรสนุกเลยชะนี”

“รุ่นพี่ใจดีนะ ไม่เหมือนที่คิดไว้ซะอีก” โนเนเอ่ยอย่างดีใจ

“ใช่ๆ ตอนแรกเราก็นึกว่าเป็นรุ่นพี่แล้วต้องโหด แต่พรุ่งนี้เราจะได้เจอกับพี่รหัสแล้วใชไหม”

“น้องพิชชี่ตื่นเต้นจังเลย ใดๆ ขอให้ได้พี่รหัสเป็นผู้ชาย” พิชชี่เอ่ยอย่างติดตลก และแน่นอนว่าความเป็นตัวของตัวเองของพิชชี่ ทำให้เพื่อนสาวอีกสองยิ้มได้ง่าย

… “เออนี่ เลิกเรียนแล้วเราไปไหนกันดี จะเทยหิว”

“เราอยากลองกินหมาล่าร้านตรงหลังมอ ได้ยินเพื่อนๆ ในสาขาพูดเมื่อตอนบ่ายว่าอร่อย”

“หือ แต่เธอไม่กินเผ็ดนะเน” กอหญ้าถามอย่างแปลกใจ

“เราอยากลองอ่า ยังไม่เคยกินเลยนะ แค่ตัดสินว่ามันเผ็ดแต่ยังไม่เคยได้รับรู้ความอร่อยของมันเลย”

“ฮ่าๆ มีเด็กน้อยอยากลองหัดกินเผ็ด งั้นไปกันเดี๋ยวพิชชี่คนนี้สั่งแบบเผ็ดน้อยให้”

“เย้ พิชชี่น่ารักที่สุด”

“ชะนีอย่ามากอดนะ ขนลุกค่ะ”

“คิกคิก”

ทั้งสามคนตัดสินใจขับรถคนละคัน เพราะทานเสร็จจะได้แยกย้ายกันเลย ไม่ต้องเสียเวลาวนกลับเข้ามาในมหาลัยอีก พิชชี่กับกอหญ้าขับรถนำไปที่ร้านก่อน ส่วนโนเนจะขับรถตามไปอีกทีเพราะรถเธอจอดอยู่ไกลกว่าเพื่อนอีกสองคน กระทั่งเดินมาถึงรถตัวเองแบรนด์ยุโรปสีขาวที่มีสัญลักษณ์สามแฉกรุ่น S คลาส

ทว่า.. ในระหว่างที่โนเนกำลังจะเปิดกดรีโมทเพื่อเปิดประตูรถ

“น้องเน” เสียงเรียกที่โนเนรู้สึกคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง จึงค่อยๆ หันไปมองตามเสียงเรียก

“พี่พอร์ช” โนเนเรียกอย่างตื่นเต้นและดีใจที่ได้พบรุ่นพี่

“ไงเรา ไม่เจอกันนานเลย สวยขึ้นนะเนี่ย”

“ขอบคุณค่ะ พี่พอร์ชสบายดีไหม” ปากถามคนตรงหน้า แต่สายตากวาดมองรอบๆ หาใครอีกคนที่เป็นสมาชิกในกลุ่มนี้

“สบายดี แล้วนั่น…มองหาไอ้แอลอยู่เหรอ”

“อะ เอ่อ…”

“กับพี่ เราไม่จำเป็นต้องปิดบังนี่นา น้องเนก็รู้นี่ครับว่าเพราะอะไร”

“ค่ะ แล้วพี่แอล…”

กำลังจะถามว่าแฟนเก่าคนโปรดของเธอหายไปไหน ทว่า กลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่บ่งบอกว่าไม่ได้เดินมาคนเดียวดังขึ้น และเสียงก็ดังใกล้เข้ามาทุกที

ตึก ตึก ตึก ตึก

สายตาคมดุเรียบนิ่งชะงักทันทีเมื่อเจอผู้หญิงร่างเล็กตรงหน้า เขาเองก็ไม่ทันตั้งตัวว่าจะเจอแฟนเก่าในระยะเผาขนขนาดนี้ ภายในใจที่เต้นแรงแต่ความรู้สึกที่แฝงออกมามันไม่ใช่ความดีใจ แต่มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดต่างหาก ดวงตาคมดุวูบไหวเพียงครู่นึงไม่นานก็เปลี่ยนสายตาเย็นชาเรียบนิ่ง พลันทำให้คนตรงหน้าที่มองเขาไม่วางตารู้สึกประหม่าและวูบไหวกับแววตาคู่นั้น

“พี่ อะ…”

ไม่รอให้โนเนเรียกชื่อเขาจนจบ เขาเดินหนีไปขึ้นรถทันที พร้อมทั้งพอลเองก็ส่งยิ้มบางๆ ให้รุ่นน้องด้วยท่าทางราวกับให้กำลังใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรก็เดินตามเพื่อนขึ้นรถไป วันนี้ทั้งสามคนมารถคันเดียวกันเนื่องจากเมื่อคืนพอร์ชและพอลมาดื่มที่ห้องแอล เมาจนขับรถกลับไม่ไหวจึงค้างที่นั่นและมาเรียนพร้อมกันในวันนี้

“...”

“ต้องให้เวลามันหน่อยนะ”

พอร์ชเอ่ยให้กำลังใจรุ่นน้อง และเขาเองก็เข้าใจเพื่อนตัวเองเหมือนกัน

“เนแค่อยากขอโทษ”

โนเนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาและเม้มปากแน่นเหมือนเป็นสะกดกลั้นไม่ให้อ่อนไหวและร้องไห้ออกมา เพราะแววตาที่แอลมองมา มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บ เจ็บกับแววตาคู่นั้นที่มองมาอย่างไร้เยื่อใย

“ตื้อไว้น้อง เชื่อพี่”

พอร์ชเอ่ยอย่างติดตลก เพราะเขารับรู้ได้ว่าคนตรงหน้าใกล้จะร้องไห้เต็มที ไม่แค่นั้นพอร์ชเองก็มองโนเนเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง จึงยกมือหนาลูบหัวเธอราวเบาๆ กับเอ็นดู

ปรี๊ดดด บรื๊นนน

ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่นั่งหลังพวงมาลัยถึงกับนั่งไม่ติด เขาจึงบีบแตรและเบิ้ลคันเร่งใส่ การกระทำของเขาทำให้เพื่อนสองคนรู้ได้ทันทีว่าแอลยังคง หวงรุ่นน้องแฟนเก่า

“หึ” พอร์ชหัวเราะในลำคอ เพราะเขารู้ว่าทำไมเพื่อนถึงทำแบบนั้น

… “งั้นพี่กลับก่อนนะ เราคงได้เจอกันอีกแน่ๆ”

พอร์ชเดินไปขึ้นรถ แอลก็ขับรถออกไปด้วยความเร็วทันที

✨✨✨