Ep.2 น้องใหม่หน้าตาคุ้นๆ

Ep.2 น้องใหม่หน้าตาคุ้นๆ

2 ปี ต่อมา

เวลาแห่งการรอคอยสิ้นสุดลงแล้ว ก่อนหน้านี้ช่วงปิดเทอมฉันและเพื่อนอีกสองคนมาสมัครเรียนที่มาหาลัยนี้และมารายงานตัวพร้อมกัน พวกเราสามคนไม่ได้พักอยู่ด้วย แต่ละคนมีคอนโดเป็นของตัวเอง พวกเราสามคนฐานะไม่ได้ไก่กา ทางบ้านของฉันและของเพื่อนๆ ตัดสินใจซื้อคอนโดส่วนตัวให้อยู่และซื้อรถเก๋งส่วนตัวให้ใช้ พวกท่านไม่อยากให้อยู่หอพักเพราะมันอันตรายและระบบรักษาความปลอดภัยมีน้อย คอนโดของพวกเราสามคนอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยมากนักใช้เวลาเดินทางเพียงไม่นาน

การมาเรียนมหาลัยที่นี่ในครั้งนี้ นอกจากมาเรียนแล้วฉันมีสิ่งหนึ่งที่อยากทำ มันเป็นสิ่งที่ติดค้างในใจมาสองปีเต็มๆ ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันเลิกกับพี่แอลไปได้ประมาณหกเดือน ฉันก็ได้รู้อะไรบางอย่างจากคนๆ หนึ่ง 

อีก 2 วัน มหาลัยก็เปิดภาคเรียน สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แน่ๆ คือการรับน้อง แต่เพื่อนสาวใจเป็นหญิงของฉัน นางตื่นเต้นมากเพราะอยากมองผู้ชายหล่อๆ ฉันกับกอหญ้าอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูพิชชี่ พูดถึงผู้ชายทีไรเพื่อนสาวของฉันตาลุกวาวทันที

@มหาลัย KLA

พวกเราสามคนมาถึงมหาลัยตั้งแต่เช้า วันแรกของการเริ่มต้นใหม่ในรั้วมหาลัย น้องใหม่ปีหนึ่งต้องเดินไปลงทะเบียนและรับป้ายชื่อมาคล้องคอ จากนั้นก็แยกย้ายเข้าห้องเรียนเพื่อเข้าเรียนก่อน ส่วนตอนเย็นจะเป็นช่วงเวลาของการรับน้อง เรียนวิชาแรกก็ผ่านไปได้ด้วยดี มีเพื่อนใหม่เพิ่มมากขึ้นเยอะเลยทั้งสาขาเดียวและต่างสาขา

ตอนนี้ก็เป็นเวลาพักกลางวัน พิชชี่เสนอชวนไปทานมื้อกลางวันฝั่งโรงอาหารของทางวิศวะ ต้องบอกก่อนว่าที่นี่พื้นที่กว้างมาก มีโรงอาหารทั้งหมดสามที่ แล้วแต่ใครสะดวกที่จะไปทานที่โรงอาหารฝั่งคณะไหนก็ได้ และตอนนี้พิชชี่ก็ชวนฉันและกอหญ้าไปโรงอาหารของวิศวะและเราก็เดินมาถึงแล้ว แต่ยังไม่กล้าเข้าไปด้านใน พวกผู้ชายปีหนึ่งและรุ่นพี่ มองมาทางนี้เป็นสายตาเดียวกัน

“กรี๊ด อีชะนีดูสิผู้ชายละลานตามาก จะเทยชอบ”

“เบาได้เบา” กอหญ้า

“หยุดขัดใจดิ๊อีหญ้า กูจะพามาดูเผื่ออีเนมันจะเจอพี่แอล”

“แต่แบบนี้มัน…”

“อีชะนีเน มาถึงถิ่นมึงจะถอยไม่ได้นะ ไม่เจอพี่เขาไม่เป็นไร อาหารตามีอีกตั้งเยอะแยะมึงก็มองๆ ไปก่อน”

“แบบนี้ไม่ใช่ละ นั่นมันเป็นมึงเองแล้วอีเพชรที่อยากมาดูอาหารตา” กอหญ้า

“อีชะนีมึงตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้ ดูปากฉันนะเรียก พิช-ชี่ No เพชร นะยะ” ชื่อเล่นที่พ่อแม่ตั้งให้เป็นชื่อก่อนเข้าวงการ แต่ในเมื่อเข้าวงการมาแล้ว ต้องเรียกเธอว่าพิชชี่เท่านั้น ไม่รับความเห็นต่าง

“เข้าไปเถอะเน ไหนๆ ก็มาแล้ว”

“อื้ม เอางั้นก็ได้”

.

.

“ว้าว สาวๆ จากคณะไหนครับเนี้ย”

“วี๊ดวิ้ววว”

“น่ารักฉิบหาย”

“ถ้าโต๊ะไม่ว่าง มานั่งข้างๆ พี่ก็ได้นะค้าบบ”

เสียงจากหนุ่มๆ ที่เห็นน้องใหม่มาเยือนที่โรงงานของเขา สวย น่ารักจิ้มลิ้ม อดไม่ได้จะต้องเอ่ยแซว

“โต๊ะนั้นว่างไปจองที่นั่งไว้ก่อนไหม” กอหญ้าเล็งเห็นโต๊ะว่างที่มีเพียงแค่ 2-3 โต๊ะเท่านั้นจึงรีบบอกเพื่อน

“ชะนีไปซื้อก่อนเลย เดี๋ยวจะเทยนั่งเฝ้าโต๊ะให้ก่อน”

“พิชอยากกินอะไร เดี๋ยวเราซื้อมาให้” โนเนถามอย่างมีน้ำใจ

“คุณโนเนเชิญตามสบายค่ะ เดี๋ยวจะเทยจะไปเลือกเอง จะได้ส่องอาหารตาด้วย”

“นอที่หัวโผล่แล้วนะ” กอหญ้ากลอกตามองบน แต่ก็แซวเพื่อนไปแบบนั้นแหละ สนิทกันมาก แซวแรงได้

“อีหญ้า!” พิชชี่กรีดกรายนิ้วแล้วชี้หน้าเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก

กอหญ้าไม่รอให้พิชชี่อ้าปากด่าก็รีบควงแขนเพื่อนสาวหันหลังเดินหนีไปต่อแถวซื้ออาหารทันที

“โอ๊ะ น่ากินจัง” โนเนเอ่ยเมื่อสายตาสะดุดกับร้านค้าที่มีสีสันสดใส ซึ่งเป็นร้านขายบิงซู

“กินข้าวก่อน เดี๋ยวค่อยมาซื้อ”

“เราฝากกอหญ้าซื้อข้าวได้ไหม เราจะไปซื้อบิงซู”

“ได้สิ งั้นเนอยากกินอะไร”

“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ผักและไม่เผ็ด” กอหญ้าส่ายหน้าให้กับเพื่อนสาวที่ไม่ว่าจะโตเป็นสาวเข้ามหาลัยแล้วก็ยังไม่ชอบกินผักเหมือนเดิม

“พี่คะ เอาบิงซูสตรอว์เบอร์รี่กับบิงซูไมโลโอรีโอ้ค่ะ” โนเนเล็งเมนูจากรูปภาพตั้งแต่ไกล เมื่อมาถึงหน้าร้านก็สั่งทันที

ในระหว่างที่โนเนกำลังยืนรอบิงซูนั้น….

อีกด้าน

“ไอ้แอล มึงไปไหนมาวะ” พอร์ชถามเพราะเขากับพอลนั่งรอแอลที่โรงอาหารและซื้อข้าวรอเพื่อนนานแล้ว

“สูบบุหรี่”

“เหรอ กูนึกว่าไปกินน้องปีสองคนนั้น”

“กินพ่อง”

“เอ้า ก็ดูอยากได้มึงขนาดนั้น”

“กูไม่ใช่ไอ้พอล”

“เห้ย เกี่ยวไรกับกู”

“ไอ้พอร์ช มึงมองอะไรของมึงตั้งนาน”

“...”

“อ้อ ไอ้สัX ส่องสาวนี่เอง ว่าแต่… มองข้างหลังแล้วคุ้นๆ จังวะ”

“ใช่ กูคุ้นมาก ไอ้แอลมึงลองดูดิ มึงคุ้นเหมือนพวกกูสองคนไหม”

“ขี้เกียจ”

“เอ้าไอ้นี่ ว่าแต่มองข้างหลังยังสวยเลย มึงไม่มองหน่อยเหรอ” แอลผ่อนลมหายใจหนักๆ เขาขี้เกียจมอง ถ้าเพื่อนอยากมองก็มองไปไม่ต้องมาบังคับเขา แต่พอเมื่อคนที่ถูกกล่าวถึงในบทสนทนา หันหน้ามาและเดินไปอีกทางนึงโดยที่ไม่เห็นกลุ่มพวกเขาที่มองอยู่ก่อนแล้ว และแน่นอนว่า…

“เชี่ย” พอร์ช

“ผ่าง” พอล

“...” แอลหันหลังไปมองเมื่อเห็นเพื่อนสองคนอุทานตกใจพร้อมกัน และเมื่อพอเขามองตามสายตาของเพื่อนไป สายตาเรียบนิ่งได้แต่ชะงักและมองคนตรงหน้าแน่นิ่งราวกับหยุดทุกอย่างไว้ พลันทำให้ภายในใจที่เคยมีบาดแผลมันรู้สึกกระตุกหน่วงขึ้นมาทันที คนที่แลดูคุ้นๆ คนนั้นคือ โนเน แฟนเก่าที่สร้างบาดแผลในใจให้เขามาสองปีเต็มๆ

สายตาทั้งสามคู่ที่กำลังมองตามร่างเล็กคนนั้นไป จนกระทั่งเห็นเพื่อนของโนเนอีกสองคน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นรุ่นน้องที่พวกเขารู้จักดี

“มึงโอเคไหม” พอลถามอย่างเป็นห่วง

“...”

“กูว่าน้องเขาตามมึงมา” พอร์ชวิเคราะห์อย่างถ่องแท้ เพราะจำได้ว่าสองคนนี้เคยสัญญาว่าจะมาเรียนต่อที่นี่ด้วยกัน และเขาก็รู้ด้วยว่าทำไมโนเนถึงตามมา แต่อีกคนยังไม่เปิดใจยอมรับฟัง

“ทำไมมึงถึงคิดแบบนั้นไอ้พอร์ช”

“เพราะกูใช้หัวใจคิด ไม่ได้ใช้สมองคิด” พอร์ชพูดอย่างจริงจังเพื่อให้อีกคนที่นั่งไม่พูดอะไรได้ยิน แต่ก็เจอแต่ความเงียบ ใบหน้าเรียบนิ่งของเพื่อนไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใด

“เฉียบ ว่าแต่น้องโตเป็นสาวแล้วดูสวยขึ้นเยอะเลยนะ ตอนนั้นก็ว่าสวยมากแล้ว และตอนนี้กูว่าคงมีไอ้พวกหน้าหม้อต้องเล็งน้องโนเนกับน้องกอหญ้าแน่ๆ มึงดูสายตาพวกผู้ชายโต๊ะข้างๆ ดิ แม่งมองแทบจะกลืนกิน”

“...” 

ในขณะที่กลุ่มของโนเนนั่งทานข้าวและทานบิงซูอย่างเอร็ดอร่อยก็ไม่ได้รู้ตัวกันเลยว่า อีกฝั่งมีสายตาของแอล พอร์ช  พอล และโต๊ะข้างๆ มองอยู่

เมื่อแอลได้สติ จึงหันหน้ากลับมาทานข้าวที่อยู่ตรงหน้าอย่างเงียบๆ ปกติก็เป็นคนเงียบๆ อยู่แล้ว แต่วันนี้เจอเหตุการณ์นี้ เขากลับเงียบขึ้นมากกว่าเดิม เพราะคนที่สร้างบาดแผลในใจเขากลับมาอยู่ใกล้ตัวเขาแล้ว พลันทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์เจ็บปวดในครั้งนั้น

~~~

“เราต้องไปรับน้องกันกี่โมงเหรอ”

“บ่ายสามครึ่ง แล้วนี่พวกแกทำไมไม่รู้” พิชชี่ถามอย่างสงสัย

“แล้วแกรู้ได้ยังไง”

“ไลน์กลุ่มไง ไลน์กลุ่มของคณะน่ะ พวกแกยังไม่ได้เข้ากลุ่มเหรอ”

“ยัง / ยัง” โนเนและกอหญ้าตอบพร้อมกัน

“งั้นเดี๋ยวจะเทยดึงเข้ากลุ่มจ่ะ แต่วันนี้พวกเราจะได้เจอพี่รหัสของพวกเราด้วยนะ ตื่นเต้นขอให้เป็นรุ่นพี่หล่อๆ”

สองสาวนั่งยิ้มน้อยๆ และส่ายหน้าให้กับความบ้าผู้ชายของเพื่อน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนจะไปสุดที่ตรงไหน

✨✨✨