Ep.5 ออกอาการ

Ep.5

ออกอาการ

ลาดจอดรถร้านหม่าล่า

กอหญ้าทำหน้าที่เคลียร์ค่าใช้จ่ายด้านในร้าน พิชชี่รีบกลับก่อนเพราะมีนัดกะทันหัน ส่วนโนเนยืนรอส่งรุ่นพี่ จากนั้นก็แยกย้ายกัน

“เน เรียบร้อยแล้ว กลับกัน”

“โอเค งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”

กอหญ้าขับรถออกไปก่อน โนเนขับตาม และในขณะเดียวกัน แอล พอร์ชและพอล ก็กำลังกลับเช่นกัน จึงได้เห็นว่ารถรุ่นน้องที่เป็นแฟนเก่ากำลังขับรถออกไป และไม่นานนักเขาก็ขับแซง

“นั่นมันรถพี่แอลนี่ อ๊ะ..” แอลที่ขับรถแซงไปแต่ก็ขับปาดหน้าโนเนทำให้เธอเกิดอาการตกใจ แต่ดีที่เธอขับรถไม่เร็วมาก

“ใจร้ายจังเลยนะ”

… “ถ้าคืนดีไม่ได้ อย่างน้อยพี่แอลก็น่าจะให้โอกาสให้เนได้พูดคำว่าขอโทษพี่สักครั้งนะคะ”

โนเนพูดคนเดียวราวกับระบายความรู้สึกออกมา แน่นอนว่าเธอยังรักรุ่นพี่มาตลอด รักตลอดมา แม้จะใครเข้ามามากมายแต่เธอไม่เคยสนใจ ไม่เคยให้โอกาสใครทั้งนั้น เธอไม่กล้าคาดหวังว่าเขาจะให้โอกาส เธอขอแค่ได้พูดคำว่าขอโทษ หรือจะให้ชดใช้ยังไงเธอก็ยอม อยากปลดล็อกความรู้สึกผิดที่ติดค้างในใจ และความรู้สึกส่วนลึกนั้นเธอจะแบกรับมันไว้เอง

~~~

“ไอ้แอล มึงแกล้งน้องเนทำไมวะ”

“ไม่ได้แกล้ง”

“มึงปาดหน้ารถน้องขนาดนั้น บอกไม่ได้แกล้ง”

“ขับรถโง่ๆ ช้าฉิบ”

“ปากดีไปเถอะมึง”

แอลมองกระจกหลังก็เห็นว่าโนเนตกใจเบรครถกะทันหัน ขับช้าแบบนี้ไม่โดนเขาขับปาดหน้า ก็ต้องโดนรถคนอื่นบีบแตรไล่อยู่ดี

คอนโดของโนเน

โนเน

วันแรกของการเปิดเรียนในรั้วมหาลัย ฉันเจอแฟนเก่า 2 ครั้งในวันเดียวกัน แต่เชื่อไหมว่า ฉันไม่มีโอกาสได้เปิดปากพูดหรือทักทายพี่แอลเลยสักนิด เขาไม่ให้โอกาสทั้งยังมองฉันด้วยแววตาเรียบนิ่งและเย็นชา คนแบบเขาใจแข็งมากฉันรู้ดี แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ ในเมื่อมันเจ็บแล้ว ก็ให้มันเจ็บกันไปข้างนึง ฉันพร้อมเดิมพันด้วยหัวใจของตัวเอง

เช้าวันใหม่

กิจกรรมรับน้อง

รุ่นน้องปีหนึ่งจะได้จิ๊กซอว์คนละหนึ่งชิ้น จากนั้นจะต้องตามหาพี่รหัสของตัวเองโดยที่พี่รหัสจะมีจิ๊กซอว์หนึ่งชิ้นเหมือนกัน หากต่อภาพเข้าด้วยกันแล้วเป็นภาพเดียวกันถือว่าภาระกิจตามหาพี่รหัสเสร็จสิ้น

โนเน กอหญ้า และพิชชี่ ต่างก็ต้องแยกย้ายกันตามหาพี่รหัสของตัวเอง โดยที่รุ่นพี่จะใบ้ให้ทราบว่าพี่รหัสจะแอบอยู่ที่ไหนบ้าง ซึ่งต้องตามหาเอาเอง สถานที่ก็จะมี ห้องสมุด โรงอาหาร และโรงยิมของมหาลัยที่มีขนาดใหญ่ โนเนเริ่มจากโรงยิมก่อน เพราะคิดว่าคนอื่นคงไปหาที่โรงอาหารกันมากกว่า คนน้อยๆ จะได้หาง่าย ทว่าในโรงยิมมีแต่นักกีฬาใส่ชุดกีฬาทุกคน คงไม่มีรุ่นพี่ของเธออยู่ในนี้เป็นแน่ จนกระทั่งโนเนตัดสินใจเดินไปโรงอาหาร เพราะอยากไปซื้อน้ำมาดื่มให้หายร้อนด้วย ในระหว่างที่เธอกำลังต่อแถวซื้อน้ำ เธอได้ไลน์ถามเพื่อนแล้วว่าเจอพี่รหัสของตัวเองกันบ้างหรือยัง ปรากฎว่าเพื่อนทั้งสองเจอพี่รหัสของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ทว่าเมื่อหญิงสาวได้รับน้ำจากแม่ค้าและกำลังจะเดินออกไป …

พรึบ!!

“อ๊ะ”

“ขอโทษครับเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรค่ะ โอ๊ะ เสื้อเปียก” เพราะเดินชนกับคนตรงหน้าเลยทำให้น้ำหกเลอะที่เสื้อนักศึกษาของเธอ

“ไปนั่งก่อนไหมครับ เดี๋ยวพี่ไปซื้อทิชชู่ให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ เปียกนิดเดียวเดี๋ยวก็แห้ง เอ๊ะ นั่น…”

“...”

“เย้ เนเจอพี่รหัสแล้ว” โนเนแสดงท่าทางดีใจอย่างเปิดเผย คนที่เดินมาชนเธอกลับกลายเป็นว่าเขาคือพี่รหัสที่เธอตามหา เธอเห็นว่าผู้ชายตรงนั้นกำลังถือจิ๊กซอว์ที่มันมีลักษณะคล้ายกับรูปของเธอ จึงลองเอาไปทาบกันดู และใช่ มันคือชิ้นส่วนของภาพเดียว

แต่จริงๆ แล้วโนเนไม่รู้เลยว่า เขาตั้งใจเดินมาชนเพราะเธอเป็นหญิงสาวที่เขาละสายตาไม่ได้ตั้งแต่แรกเห็น และความบังเอิญที่เข้าทางเขาเพราะโนเนเป็นน้องรหัสของเขาเอง

“น้องเองเหรอ พี่รอตั้งนาน”

“เนเดินหาทั่วมหาลัยแล้วนะคะ โรงอาหารเป็นที่สุดท้ายแล้ว”

“หึหึ ครับ งั้นเราไปนั่งคุยกันไหม เพราะตอนนี้เป็นเวลาของพี่รหัสกับน้องรหัสต้องทำความรู้จักกัน”

“ได้สิคะ”

“งั้นน้อง…”

“โนเนค่ะ เรียกเนก็ได้”

“ครับ น้องเนนั่งรอตรงนั้นนะครับ เดี๋ยวพี่ไปหาขนมให้เด็กน้อยก่อน”

โนเนยิ้มอย่างดีใจที่เจอพี่รหัสใจดี และดูแล้วเขาไม่ได้ทำตัวรุ่มร่ามใส่เธอด้วย

ทั้งสองนั่งคุยทำความรู้จักกัน และแนะนำการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย

“แห๊ะ คุยมาตั้งนานเนลืมถามชื่อพี่เลยค่ะ”

“บอกดีไหมนะ”

“ไม่บอกก็ได้ค่ะ เนก็จะเรียกว่าพี่รหัส”

“หึหึ ธามครับ เรียกพี่ว่าพี่ธาม”

การคุยกันแบบเป็นกันเองและใบหน้าสวยหวานยิ้มร่าเริงนั้น ทว่า… อีกมุมหนึ่งมีใครบางคนจ้องมองอยู่อย่างไม่วางตา เขาเพิ่งแยกย้ายมาจากกิจกรรมรับน้องของคณะ เขากับเพื่อนจึงเดินมาที่โรงอาหารเพื่ออยากหาอะไรเย็นๆ ทานคลายร้อน แต่แล้วเขาเจอกับคนที่เขาไม่อยากเจอ มหาลัยกว้างขนาดนี้ ทำไมต้องมีเหตุการณ์ต้องมาเจอกันอยู่บ่อยครั้ง เขาล่ะไม่เข้าใจจริงๆ

ภาพตรงหน้าเขามองแววตาเรียบนิ่งปนดุดันรอยยิ้มมุมปากดูเยาะเย้ย ในวันวานทำให้เขาเจ็บปวดขนาดนั้น แต่วันนี้มีสิทธิ์อะไรมาลอยหน้าลอยตามีความสุขแบบนี้

แอลไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เขาจึงเดินไปผ่อนคลายด้วยการสูบบุหรี่อยู่ที่ห้องน้ำ แต่เขากลับได้ยินบางอย่างจากผู้ชายคนนั้นคนที่นั่งอยู่กับรุ่นน้องแฟนเก่าของเขาในตอนก่อนหน้านี้

“เฮ้ย คืนนี้เดี๋ยวกูจะพาน้องรหัสไปที่ผับ มึงจะไปด้วยไหม”

“มีของเด็ดหรอวะ”

“ก็เด็ดอยู่นะ น้องใหม่ปีหนึ่ง หน้าตาสวยน่ารัก หุ่นนี่แบบละสายตาไม่ได้เลย”

“สเปคมึงเลยดิ”

“เออกูถูกใจ แถมเป็นน้องรหัสกูอีก”

… “จะไปไหม วันนี้ไปดูของก่อนก็ได้วันหลังค่อยว่ากัน”

“ถ้ามึงบอกว่าดี งั้นกูก็ไป”

“คืนนี้เดี๋ยวเจอกันที่ผับXXX”

หลังจากที่โนเนแยกย้ายจากพี่รหัสที่ชื่อธาม เธอก็มานัดเจอกับเพื่อนที่ลานจอดรถของมหาลัย เพราะตอนนี้เป็นเวลาที่จบกิจกรรมรับน้องแล้ว 

“วันนี้พี่รหัสเขาชวนไปที่ผับอ่ะ ไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมเราไม่อยากไปกับพี่เขาสองคน”

“ว้าว… เจอกันครั้งแรกก็ชวนไปเที่ยวผับกันเลยนะจ๊ะนังโนเน”

“เราเกรงใจน่ะ เมื่อกี้พี่ธามทักไลน์มาชวน ก็นั่นแหละไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมล่ะ 

“ได้สิชะนี จะเทยน่ะชอบนะผู้ชายเยอะๆ ว่าแต่หล่อหรือป่าว”

“ก็ดี แต่เราไม่ได้ชอบแบบนั้น”

... “กอหญ้าล่ะ เธอว่างหรือป่าว”

“ไปสิ เราเองก็อยากมองคนหล่อเหมือนกัน”

“อีหญ้า เบาได้เบานะ”

สามเกือบสาวแยกย้ายกันกลับคอนโดของตัวเอง เธอทำธุระส่วนตัวและปรึกษาเพื่อนๆ กันว่า วันนี้ไม่ขับรถส่วนตัวไปเพราะมันค่อนข้างอันตราย จึงเรียกใช้บริการรถสาธารณะแทน ต่างคนต่างไปเจอกันที่นั่นตามเวลาที่นัดหมาย

22.00 น. @Hipsy Pub

สองหนุ่มฮอตนั่งอยู่ชั้นบนโซน VIP ซึ่งเป็นจุดที่มองเห็นด้านล่างชัดเจน เขาจองที่นั่งตรงนี้ไว้เพื่อมองบางอย่าง แต่ทว่ายังไม่เห็นคนที่เขากำลังรอ

“ไงวันนี้มาก่อนเพื่อนวะ ทุกทีมาคนสุดท้าย” พอร์ชถามอย่างแปลกใจ ปกติเขากับพอลจะมาก่อนแอลเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่แอลมาถึงผับก่อนพวกเขา

“แล้วนี่อะไรเผาหัวคนแรกเลยหรอวะ กินไม่รอเพื่อนเลยนะ”

“ไอ้พอลล่ะ”

“กำลังมา”

“อ้าวเฮ้ยกูเพิ่งมา มึงจะไปไหนวะ”

“ดูดบุหรี่” 

“กูไปด้วย”

“อืม”

แอลและพอร์ชยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงหลังห้องน้ำซึ่งจะเป็นที่สำหรับสูบบุหรี่โดยเฉพาะ เมื่อรู้สึกว่ามีคนมายืนข้างๆ เขาจึงมองด้วยหางตา แต่มองด้วยแววตาเรียบนิ่งเพราะคนนั้นคือคนที่เขาเจอเมื่อตอนเย็นที่โรงอาหาร เห็นหน้าแล้วไม่สบอารมณ์ อยู่ๆ สมองของเขาอยากสั่งการให้ปล่อยหมัดใส่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้น แต่เขาเลือกที่จะเดินเลี่ยงออกไปอีกด้าน แต่ไม่ได้เดินไปด้วยจุดประสงค์ที่ต้องการจะหนี อยากหาเรื่องมากกว่า

ตุ๊บ!!

“เฮ้ย”

✨✨✨