บทที่ 7: แอ็กหลุมลั่นกลางดึก

บทที่ 7: แอ็กหลุมลั่นกลางดึก

เข็มยาวของนาฬิกาแขวนผนังในห้องพัก 412 ของหอพักนักศึกษาแพทย์เคลื่อนผ่านเลขหกไปแล้ว บ่งบอกเวลาตีหนึ่งครึ่ง ความเงียบสงัดยามดึกสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งชั้น มีเพียงเสียงหึ่งๆ แผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศรุ่นเก่าที่พ่นไอเย็นฉ่ำออกมาปะทะผิวกาย และกลิ่นหอมเย็นจางๆ ของบาล์มยูคาลิปตัสที่แต้มอยู่ตรงขมับเนียนทั้งสองข้าง

บนโต๊ะหนังสือตัวยาวริมหน้าต่าง กองเอกสารสรุปวิชาพยาธิวิทยาและแฟ้มประวัติเคสผู้ป่วยถูกจัดเก็บเรียงเข้าที่อย่างเป็นระเบียบตามนิสัยรักความสะอาดของเจ้าของห้อง แว่นตากรอบเงินถูกถอดวางพักไว้ข้างโคมไฟตั้งโต๊ะที่ดับสนิทไปแล้ว

ร่างโปร่งของภีมภัทรนอนตะแคงอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เสื้อยืดคอกลมสีเทาตัวหลวมกับกางเกงผ้าฝ้ายขายาวทำให้เขาดูตัวเล็กลงกว่าตอนกลางวัน เส้นผมสีดำสนิทที่แห้งสนิทหลังอาบน้ำทิ้งตัวลงปรกหน้าผากมน แสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ปรับระดับความสว่างไว้ต่ำสุด ส่องสะท้อนเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ยังคงฉายแววตื่นตัวเต็มที่

ความจริงแล้ว ภีมควรจะหลับไปตั้งแต่เที่ยงคืนหลังจากอ่านหนังสือจบทบทวนเคส

แต่สมองเจ้ากรรมกลับไม่ยอมปิดสวิตช์ลงง่ายๆ ภาพเหตุการณ์ที่ศูนย์กีฬาทางน้ำเมื่อตอนบ่ายยังคงลอยวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย โดยเฉพาะภาพใบหน้าหล่อเหลาที่บวมเป่ง ตาแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากเป็นสายเพราะโดนคลอรีนเข้มข้นกัดตา สภาพหมาตัวโตที่นอนเกาะขอบสระร้องโอดโอยเหมือนจะขาดใจตายตรงนั้น

‘ไม่รู้ป่านนี้จะยอมหยอดตาตามที่สั่งหรือยัง... หรือจะปล่อยให้กระจกตาอักเสบจนติดเชื้อลามไปใหญ่โต’

ภีมขมวดคิ้วแน่นกับความคิดไร้สาระของตัวเอง เขายกมือขึ้นตบหน้าผากเบาๆ หนึ่งทีเพื่อเรียกสติ คนพรรค์นั้นต่อให้ตาบอดไปข้างหนึ่งก็คงไม่สำนึกเรื่องความปลอดภัยหรอก แล้วทำไมเขาต้องมานอนกังวลแทนคนบ้าพลังแบบนั้นด้วย

นิ้วเรียวสวยเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์สลับแอปพลิเคชันไปมาอย่างกระสับกระส่าย ก่อนจะไปหยุดนิ่งอยู่ที่ไอคอนรูปตัวเอ็กซ์สีดำ

ภีมเม้มริมฝีปากแน่น ลังเลอยู่เกือบสองนาทีเต็ม

สุดท้าย ความอยากรู้ที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจก็เอาชนะความมีเหตุผลจนได้

นิ้วโป้งกดเปิดแอปพลิเคชันขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ หน้าจอไม่ได้ล็อกอินค้างไว้ที่บัญชีหลักที่ภีมใช้ติดตามเฉพาะข่าวสารทางการแพทย์และสมาคมวิชาชีพ หากแต่ถูกสลับไปยัง ‘แอ็กเคานต์หลุม’ ลับเฉพาะที่เขาแอบเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่สมัยสอบติดปีหนึ่ง

ชื่อบัญชีคือ @Silent_P99

รูปโปรไฟล์เป็นภาพท้องฟ้าสีเทาว่างเปล่า ไม่มีผู้ติดตามแม้แต่คนเดียว และกดติดตามไว้เพียงสำนักข่าววิทยาศาสตร์สามแห่งเท่านั้น

ภีมสูดหายใจเข้าลึก กดเข้าไปที่ช่องค้นหา แป้นพิมพ์แสดงประวัติการค้นหาล่าสุดที่ว่างเปล่า ภีมพิมพ์ตัวอักษรลงไปช้าๆ ทีละตัว

#เกียร์ล้มต้มหมอภีม

ทันทีที่กดค้นหา หน้าฟีดก็รีเฟรชตัวเองด้วยความเร็วสูง โพสต์นับพันข้อความไหลทะลักขึ้นมาจนหน้าจอแทบค้าง แฮชแท็กนี้กำลังทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของเทรนด์ทวิตเตอร์ประจำมหาวิทยาลัยตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ และยังไม่มีทีท่าว่าจะแผ่วลงเลยแม้แต่น้อย

คอมมูนิตี้สาววายและเด็กมหาลัยต่างพากันหวีดร้องกับคลิปวิดีโอเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายอย่างบ้าคลั่ง

ภีมเลื่อนหน้าจอลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับโพสต์หนึ่งที่มียอดรีทวีตทะลุสองหมื่นครั้ง

[@TU_CuteBoy_Fanclub]

รวมช็อตประวัติศาสตร์! ‘พี่เกียร์’ กัปตันทีมว่ายน้ำระเบิดฟอร์มคว้าที่หนึ่งรอบคัดเลือก หุ่นแซ่บระดับทำลายล้าง แผ่นหลังทองคำในตำนาน! แต่งานนี้ความเท่ต้องสะดุด เมื่อโดนคลอรีนเล่นงานจนตาแดงแจ๋ ร้อนถึง ‘คุณหมอภีม’ คนสวย ต้องรีบวิ่งลงจากอัฒจันทร์เอาของรักมาประเคนให้ถึงมือ! ดูสายตาตอนโยนยาหยอดตาสิคะ ปากบอกรำคาญแต่ตาวิ่งลงมาดูเขาแทบไม่ทัน! แดงทั้งตาพี่เกียร์ แดงทั้งหูหมอภีมไปเลยจ้าาา! (แนบคลิป 4K)

ภีมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันควันเมื่ออ่านแคปชันจบ

“เพ้อเจ้อกันไปใหญ่แล้ว...” ภีมพึมพำกับความมืดในห้อง ปลายจมูกรั้นเริ่มขึ้นสีเรื่อ

แต่สายตาเจ้ากรรมกลับไม่ยอมละออกจากกรอบวิดีโอความละเอียดสูงตรงหน้า นิ้วเรียวกดเล่นคลิปวิดีโออย่างห้ามตัวเองไม่ได้

ภาพในคลิปเริ่มต้นด้วยมุมกล้องระยะประชิดขอบสระ ลำโพงโทรศัพท์ส่งเสียงกรีดร้องเชียร์ดังแว่วลอดออกมา ร่างสูงใหญ่ของเกียร์ในชุดกางเกงว่ายน้ำสีดำสนิทกำลังยืนสะบัดแขนวอร์มร่างกายอยู่บนแท่นกระโดด มุมกล้องซูมเข้าไปใกล้จนเห็นหยดเหงื่อที่ไหลเกาะตามร่องกล้ามเนื้อหัวไหล่ แผงอกผายที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ และแผ่นหลังกว้างรูปตัววีที่ตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของนักกีฬาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน

ภีมเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว

ในฐานะนักศึกษาแพทย์ ภีมรู้ดีว่าโครงสร้างกล้ามเนื้อของคนตรงหน้าจัดอยู่ในเกณฑ์สมบูรณ์แบบไร้ไขมันส่วนเกิน ทั้งมัดกล้ามเนื้อแลททิสซิมุส ดอร์ซี และทราพีเซียสที่แผ่กว้างรับกับช่วงเอวสอบ แต่ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง... รูปร่างของเด็กช่างคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างร้ายกาจจนยากจะปฏิเสธ

ภาพในคลิปตัดมาที่จังหวะเกียร์แตะขอบสระเป็นที่หนึ่ง ร่างสูงโผล่พ้นน้ำขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ ก่อนที่วินาทีถัดมาจะกลายเป็นหายนะ เกียร์กระชากแว่นตาออกจนคลอรีนดีดเข้าตา ร้องลั่นสระแล้วเกาะขอบปูนดิ้นพราดๆ หมดสภาพกัปตันทีมสุดเท่ในพริบตา

จากนั้น กล้องก็แพนภาพตามขายาวของใครบางคนที่ก้าวลงมาจากอัฒจันทร์

ภีมเห็นตัวเองในคลิปอย่างชัดเจน เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดตา ท่าทางการเดินที่ดูเร่งรีบกว่าปกติเล็กน้อย ใบหน้านิ่งสนิทที่แสร้งทำเป็นดุ แต่จังหวะที่เขาย่อตัวลงวางยาหยอดตาใส่มือหนาของเกียร์ กล้องซูมจับภาพใบหูของเขาที่แดงก่ำตัดกับผิวขาวจัดได้อย่างคมชัดระดับรูขุมขน

คอมเมนต์ใต้คลิปไหลรัวเป็นสายน้ำจนอ่านแทบไม่ทัน:

‘มึงดูหูหมอภีม! ซูมดูหูเดี๋ยวนี้! แดงแจ๋ขนาดนั้นยังจะเก๊กขรึมอยู่อีก!’

‘พี่เกียร์ตอนเกาะขอบสระร้องไห้น่าเอ็นดูฉิบหาย เหมือนหมาโกลเด้นโดนตีหัว แล้วดูหมอดิ ดุเหมือนแม่แต่เอายามาให้ถึงที่!’

‘ยาหยอดตาหลอดนั้น พี่เกียร์ต้องเอาไปเลี่ยมทองห้อยคอคู่กับเกียร์รุ่นแล้วนะ!’

‘มีคนเห็นพี่เกียร์นอนกอดขวดยาหยอดตาเดินกลับตึกวิศวะด้วยค่ะ ยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิงไปแล้ว!’

“บ้าบอที่สุด...”

ภีมถอนหายใจยาว รู้สึกหัวใจเต้นระรัวอยู่ในอกอย่างบ้าคลั่ง ความร้อนจากใบหน้าลามเลียไปทั่วลำคอจนนอนไม่ติดที่ เขารู้สึกหมั่นไส้ทั้งพวกสาววายที่ชงกันไม่หยุด และหมั่นไส้ไอ้เด็กช่างหน้าหนาที่เอาแต่ทำตัวเด๋อด๋าให้คนอื่นต้องคอยเป็นห่วง

ด้วยความหงุดหงิดปนความเขินที่ตีตื้นขึ้นมาจนล้น ภีมเตรียมจะกดปิดแอปพลิเคชันเพื่อตัดความรำคาญแล้วข่มตานอนเสียที

แต่วินาทีนั้นเอง...

นิ้วโป้งขวาของภีมที่กำลังจะแตะปุ่มย้อนกลับ ดันไปสะดุดเข้ากับขอบเคสโทรศัพท์ที่ลื่นเหงื่อ ปลายนิ้วไถลพลาดไปโดนไอคอนลูกศรหมุนวนรูปสี่เหลี่ยม หรือปุ่ม ‘รีทวีต’ บนหน้าจอเข้าอย่างจัง

ป๊อป!

หน้าต่างตัวเลือกเด้งขึ้นมาถามว่าจะรีทวีตทันที หรือจะโควททวีต (Quote Tweet)

ภีมสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือสั่นระริกพยายามจะกดยกเลิก แต่ความลนลานทำให้ปลายนิ้วไปจิ้มโดนช่องพิมพ์ข้อความโควททวีตแทน แป้นพิมพ์จำลองเด้งพรวดขึ้นมาบดบังหน้าจอ

และในจังหวะที่เขารีบเอื้อมนิ้วไปจะกดกากบาททิ้ง ปลายนิ้วเจ้ากรรมก็ดันไปแตะโดนไอคอนหมวดหมู่อิโมจิที่ใช้ล่าสุด...

จิ้ม!

สัญลักษณ์หน้าสีเหลืองกลอกตามองบน ‘🙄’ ถูกแทรกลงไปในช่องข้อความอย่างแม่นยำ

และก่อนที่สมองของภีมจะทันได้ประมวลผลคำสั่งยับยั้ง ปลายนิ้วที่ลื่นไถลก็กระแทกเข้าใส่ปุ่มสีฟ้าสดใสตรงมุมขวาบน...

ฟึ่บ!

เสียงเอฟเฟกต์การส่งข้อความดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมแถบแจ้งเตือนสีเขียวด้านล่าง:

[โพสต์ของคุณถูกส่งเรียบร้อยแล้ว]

“เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!”

ภีมร้องอุทานออกมาเสียงหลง ลืมสิ้นความสุขุมที่คุณหมอควรมี เขาสปริงตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทันทีจนผ้าห่มเลื่อนหลุด ดวงตาหลังความมืดเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมตามแผ่นหลัง

เขาเพิ่งจะใช้แอ็กหลุม กดโควททวีตคลิปวิดีโอของเกียร์ พร้อมส่งอิโมจิมองบน 🙄 ออกไปสู่สายตาสาธารณชน

“ลบ! ต้องรีบลบเดี๋ยวนี้!”

มือเรียวสั่นเทาจนแทบพิมพ์ไม่ถูก ภีมรีบกดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของแอ็กเคานต์หลุมทันที นิ้วกดเลือกที่ทวีตนั้นอย่างรวดเร็ว กดที่จุดสามจุดมุมบนขวา แล้วกดยืนยันการลบทวีตทิ้งทันควัน

ฟึ่บ... ทวีตถูกลบแล้ว

กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที

ภีมทิ้งตัวหงายหลังลงบนฟูกนอน หอบหายใจแฮ่กๆ ยกมือกุมหน้าอกข้างซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครง เม็ดเหงื่อผุดพราวเต็มหน้าผากเนียน

“สิบวินาทีเอง... แอ็กเคานต์ไม่มีผู้ติดตามสักคน คงไม่มีใครเห็นหรอก...” ภีมพึมพำปลอบใจตัวเองเบาๆ ในความเงียบ พยายามปรับจังหวะลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ “ไม่มีทางมีคนเห็นแน่นอน เรากดลบเร็วขนาดนั้น...”

แต่ภีมภัทรประเมินพลังของสาววายและชาวเน็ตในแท็กไวรัลต่ำเกินไป

เพราะในโลกของโซเชียลมีเดีย สิบวินาที... มันยาวนานพอที่จะทำให้คนมือไวแคปภาพหน้าจอเก็บไว้ได้นับร้อยคน

โดยเฉพาะเมื่อทวีตต้นทางเป็นคลิปไวรัลที่มีคนคอยรีเฟรชหน้าจอวินาทีละหลายร้อยครั้ง การที่มีแอ็กเคานต์ปริศนาเข้ามากดโควทด้วยอิโมจิมองบน 🙄 ย่อมสะดุดตานักแคปหน้าจอระดับมือโปรทันที

ความเงียบในห้องนอนทอดตัวยาวนานอยู่ได้เพียงแค่สี่นาทีเศษ

ครืดดดดดด... ครืดดดดดด...

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนสั่นสะเทือนขึ้นมาสั้นๆ บนหน้าจอสีดำสนิท ปรากฏแถบการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันเอ็กซ์

ภีมชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ

สายตาเลื่อนไปมองการแจ้งเตือนนั้นอย่างหวาดระแวง

ไม่ใช่การแจ้งเตือนจากยอดไลก์... ไม่ใช่การรีทวีต...

แต่เป็น ‘ข้อความตรง (Direct Message) ’ ที่ส่งตรงเข้ามายังกล่องข้อความของแอ็กเคานต์ @Silent_P99!

และชื่อของผู้ส่ง... กลับทำให้ภีมรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหลเวียนไปชั่วขณะ

[Gear_ME_TU ส่งข้อความถึงคุณ]

“ฉิบหายแล้ว...” ภีมสบถออกมาด้วยคำที่ไม่เคยคิดจะพูดในชีวิต

มือเรียวที่สั่นเทายกโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดเข้าไปในกล่องข้อความอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตา คือ รูปภาพแคปหน้าจอ ที่เกียร์ส่งมาให้ดูอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เป็นรูปหน้าจอทวิตเตอร์ที่จับภาพทวีตของ @Silent_P99 ที่เพิ่งโควทคลิปวิดีโอพร้อมอิโมจิ 🙄 ไว้อย่างคมชัดทุกมิติ เห็นทั้งเวลาโพสต์และชื่อบัญชีอย่างครบถ้วนกระบวนความ

และตามมาด้วยข้อความพิมพ์สดๆ จากเจ้าของแอ็กเคานต์ตัวจริง ที่ส่งตามหลังมาติดๆ :

Gear_ME_TU: แอบสร้างแอ็กหลุมมาส่องคลิปพี่เหรอครับคุณหมอ? (ส่งสติกเกอร์หมาโกลเด้นกระดิกหาง)

Gear_ME_TU: นึกว่าลบทันแล้วพี่จะไม่เห็นเหรอ มีสายข่าวหน้าตึกแพทย์ส่งมาให้พี่ดูตั้งแต่สามวิแรกแล้วครับ 55555

ภีมยืนตัวชา ตาค้างมองหน้าจอข้อความด้วยความช็อกสุดขีด ริมฝีปากบางเผยอค้าง สมองตื้อจนคิดคำพูดแก้ตัวไม่ออกแม้แต่คำเดียว

และก่อนที่ภีมจะได้ทันกดบล็อกหรือปิดเครื่องหนี ข้อความไม้ตายถัดมาของเกียร์ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

Gear_ME_TU: มีใจก็บอกมาตรงๆ เถอะครับ ไม่ต้องแอบส่องคลิปกลางดึกหรอก...

Gear_ME_TU: ...พี่พร้อมถอดเสื้อให้หมอส่องตัวจริงถึงเตียงเลยนะ 😉

ตุบ!

ด้วยความตกใจ ช็อก และเขินอายจนถึงขีดสุด มือของภีมก็พลันอ่อนแรงลงกะทันหัน ส่งผลให้โทรศัพท์มือถือเครื่องบางร่วงหลุดจากมือ... แล้วตกลงมากระแทกเข้าใส่ดั้งจมูกโด่งรั้นของตัวเองเต็มๆ

“โอ๊ยยยยยยย!”

ภีมร้องลั่น ยกสองมือขึ้นกุมจมูกตัวเองพลางกลิ้งตัวไปมาบนเตียงด้วยความเจ็บปวดระคนอับอายขายขี้หน้าที่สุดในชีวิต

ใบหน้าขาวเนียนบัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและลำคอ ไม่ใช่แค่เพราะแรงกระแทกของโทรศัพท์ แต่เป็นเพราะประโยคกวนประสาทที่ดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา

พัง... พังพินาศหมดแล้ว ภาพลักษณ์คุณหมอหน้านิ่งผู้แสนเย็นชา

คืนนี้ทั้งคืน... ภีมภัทรคงไม่มีทางข่มตานอนหลับได้อีกต่อไปแล้ว!