วันนี้รับลูกค้ารึเปล่า

ตอนที่ 2

วันนี้รับลูกค้ารึเปล่า

แดดยามสายส่องลอดร่มไม้ใหญ่ตรงม้านั่งหินอ่อนหน้าตึกบริหาร

กลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งนั่งจับกลุ่มกันอย่างสนุกสนาน มีเพียงน้ำชาที่ก้มมองแฟ้มในมือ เหม่อไปไกล ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยทุกครั้งที่ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมา

ลีน่าจ้องเพื่อนรักแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“นี่ เมื่อคืนยังไม่ได้เล่าเลยว่าเกิดอะไรขึ้น”

แป้งหอมเสริมเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ ไงสำเร็จเปล่า”

“สำเร็จกับผีน่ะสิ ผลักฉันออกอย่างแรง ขายหน้ายังไม่หาย”

“สวย ๆ อย่างเธอนี่นะจะโดนปฏิเสธ ไม่ใช่ม้าง”

“จริง ๆ แต่ช่างเถอะหวังว่าจะไม่เจอกันอีกแล้วกัน”

ยังไม่ทันที่เธอจะถอนหายใจจบ แป้งหอมก็หันขวับไปทางประตูตึก ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วเอ่ยเสียงดังอย่างตื่นเต้น

“เห็นทีจะไม่ได้แล้วล่ะ…นั่นไง เดินมานู้นแล้ว!”

น้ำชาชะงักในทันที เธอเงยหน้าตามสายตาของเพื่อนอย่างเสียไม่ได้ แล้วหัวใจดวงเล็กก็เต้นแรงขึ้นมาทันที

ร่างสูงในชุดช็อปสีเข้มก้าวเข้ามาช้า ๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไหล่กว้าง ใบหน้าคมเข้มท่ามกลางแดดยามสายยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นจนใครหลายคนที่อยู่แถวนั้นเผลอหันมามอง

ลีน่าแอบกระซิบข้างหู

“เอาแล้วไง…พรหมลิขิตชัด ๆ”

น้ำชากัดริมฝีปากแน่น รีบเบือนหน้าไปอีกทาง แกล้งทำเป็นสนใจแฟ้มในมือแทน ทั้งที่มือเล็กสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกอับอายเมื่อคืนยังตามมาหลอกหลอนไม่จาง

ช่วงเลิกเรียน

ลมเย็นยามค่ำพัดผ่านบริเวณสนามหญ้าข้างตึกเรียน ไฟสนามส่องแสงสีเหลืองอ่อน ๆ ลงมาบนร่างบางที่ยืนก้มหน้าจ้องโทรศัพท์อยู่

น้ำชายืนพิงกำแพงรอเพื่อนสนิทที่กำลังไปเข้าห้องน้ำ นิ้วเล็กเลื่อนจอมือถือช้า ๆ แต่หูก็ยังเงี่ยฟังความเงียบรอบด้าน

ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดินหินกรวด

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาสะดุดกับร่างสูงในชุดช็อปสีเข้มที่เดินผ่านตรงหน้าไปอย่างไม่ใส่ใจ

ไดม่อนก้าวผ่านไปสองสามก้าว ก่อนจะชะงักหยุดกลางทาง เงาร่างสูงสะท้อนใต้แสงไฟยามค่ำ เขายืนเงียบไปอึดใจหนึ่ง แล้วหมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า

สายตาคมเข้มทอดตรงมายังเธอราวกับกำลังจับผิด

น้ำชารีบก้มหน้าลงมองมือถือทันที แกล้งทำเป็นพิมพ์อะไรบางอย่างทั้งที่นิ้วสั่นน้อย ๆ แต่เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงไม่หยุด

จนกระทั่งเขาหยุดยืนตรงหน้า ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมองช้า ๆ

กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแตะจมูก ดวงตาคมกริบจ้องลงมา ริมฝีปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายรอยยิ้มเยาะก่อนจะเอ่ยถาม

“ทำไมมายืนตรงนี้ล่ะ”

“ยุ่งไรด้วย”

“แค่อยากรู้ว่า....วันนี้รับลูกค้ารึเปล่า”

“นี่...ฉันไม่ได้ขายนะ”

“อ้าว ก็เมื่อคืนยัง....อ๋อไม่สิต้องถามว่า คืนนี้ลูกค้าเต็มยัง”

หญิงสาวหัวเราะเยาะ

“ทำไม จะสมัครเป็นลูกค้าฉันเหรอ”

“อย่างเธอไม่ต้องสมัครหรอก คืนนี้ลัดคิวให้หน่อยสิ อยากลองเหมือนกันว่าปากเก่งแบบนี้อย่างอื่นจะเก่งด้วยรึเปล่า”

“เสียใจค่ะ วันนี้ไม่สะดวก”

“แล้วทำยังไงถึงจะสะดวก ต้องจ่ายเท่าไหร่”

“แสนนึง.....มีเงินพอมั้ยล่ะ”

น้ำชายืนกอดอกอย่างท้าทาย

“ถ้าเด็ดจริงให้ล้านนึง กล้าเปล่า”

“อย่างคุณเนี่ยนะ....จะมีเงินถึงล้านนึง อย่ามาโม้หน่อยเลย”

ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ควักเงินสดปึกหนึ่งออกมาตบใส่ตรงอกเธอเบา ๆ

“ถ้าไม่กล้า…ถือว่าหมา”

เสียงทุ้มต่ำ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่าน

น้ำชาหัวเราะเบา ๆ พลางยักคิ้ว เธอเอื้อมมือหยิบเงินปึกนั้นขึ้นมา ก่อนจะก้าวเข้าใกล้เขาหนึ่งก้าวอย่างไม่เกรงกลัว นิ้วเรียวค่อย ๆ ยัดปึกธนบัตรกลับเข้าไปในขอบกางเกงยีนส์ของเขา เส้นทางปลายนิ้วลากช้า ๆ ไปตามแนวกรอบหน้าคมเข้ม

“พี่ชาย…ฉันไม่ได้ขาดเงินขนาดนั้นหรอก”

เธอกระซิบใกล้ใบหูเขา ยิ้มหวานราวกับกำลังท้าทาย

“ไว้เจอกัน แต่ไม่รู้วันไหน”

สิ้นคำหญิงสาวผละออก เดินก้าวเดินเร็ว ๆ ออกจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้ไดม่อนยืนนิ่งอยู่ใต้แสงไฟสนาม รอยยิ้มเย็น ๆ ค้างบนริมฝีปาก ราวกับกำลังเจอคู่ต่อกรที่ทำให้เลือดในกายร้อนขึ้นจริง ๆ

ตัดภาพมาที่ช่วงดึก

เสียงดนตรีหนัก ๆ ยังดังลอดออกมาจากในผับ แสงไฟหลากสีสาดวูบวาบบนถนนด้านนอกที่คนบางตา กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นเหล้าลอยคลุ้งในอากาศ

น้ำชาเดินโซเซออกมาจากประตูผับ มือเล็กกอดกระเป๋าสะพายแน่น ดวงตากลมโตแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอสูดลมหายใจแรง ๆ เหมือนพยายามตั้งสติ

เธอไม่ทันเห็นว่าตรงมุมเงาสลัว มีร่างสูงยืนพิงกำแพงอยู่ในชุดช็อปคุ้นตา ไฟปลายบุหรี่แดงวาบสลับกับเงามืด

ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นนิดหน่อยเมื่อสายตาคมกริบเห็นคนที่ไม่คิดว่าจะเจออีกในคืนนี้

ไดม่อนปรายบุหรี่ออกไปกับพื้น บดปลายมันทิ้งด้วยรองเท้าหนัง ก่อนจะก้าวออกจากเงามืด เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้องสะท้อนในทางเดินด้านหน้า

น้ำชาชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียง เธอหันไปมอง ดวงตาพร่าเพราะเมา แต่ยังจำร่างสูงนั้นได้ขึ้นใจ

เขาไม่พูดอะไรในทันที เพียงเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า เงาสูงใหญ่บังแสงไฟถนนจนร่างเล็กต้องเงยหน้าขึ้นสบตา

กลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ ยังติดตามปลายเสื้อผ้า แต่กลับผสมเข้ากับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจนแปลกประหลาดใจ

ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มบาง ๆ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเรียบ ๆ แต่ชัดเจน

“ไง...วันนี้ก็มาหาลูกค้าเหรอ”

“อ้าวสุดหล่อ....เจอกันอีกแล้วนะ”

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเมามาย

ริมฝีปากบางยกขึ้นยั่ว ๆ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย กระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อกึ่ง

“ลูกค้าเหรอ...ก็คุณไง…ลูกค้าฉันอีกคน สนใจเปล่า”

ไดม่อนหัวเราะหึในลำคอ สายตาคมวาววับกว่าทุกที

“กล้าเหรอ…แต่เสียดาย ฉันไม่ใช่คนเอาไปทั่วด้วยสิ”

น้ำชาหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะเมา ๆ แต่สายตากลับตรงแน่วแน่

“ไม่ต้องห่วงหรอก…วันนี้คุณเป็นคนแรก”

เธอยืนกอดอก ท่าทางท้าทาย แต่ร่างเล็กกลับโอนเอนไปเล็กน้อยเพราะฤทธิ์เหล้า ไดม่อนเอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้ทันทีโดยไม่ต้องคิด ดวงตาคมสบกับดวงตากลมโตอย่างจัง

“ปากเก่งนักนะ”

น้ำชายักคิ้วใส่อย่างไม่กลัว ดวงตากลมโตแดงวาวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนที่ร่างเล็กจะขยับเข้าใกล้ เอื้อมแขนขึ้นโอบคล้องรอบคอแกร่งของเขาอย่างถือวิสาสะ

ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะบดเบียดขึ้นไปอย่างแนบแน่น เสียงลมหายใจของทั้งคู่สับสนปะปนกับเสียงดนตรีที่เล็ดลอดจากในผับ จูบที่ควรจะสั้นกลับลากยาว ดูดดื่ม ราวกับต้องการลงโทษและครอบครองไปพร้อมกัน ปลายลิ้นร้อนสอดเข้าตามแรงแย้มของเธอ

ร่างเล็กถึงกับสะท้านไหว มือที่คล้องคอเขาเกร็งแน่นยิ่งกว่าเดิม ในขณะที่มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังบางเหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดรอดไปง่าย ๆ ก่อนจะผละออกพลางยิ้มเยาะ

“ไหนโฆษณาว่าตัวเองช่ำชองนักหนา แค่จูบยังทำไม่เป็นเลย”

หญิงสาวหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจทำให้ยอมแพ้ลงได้

“จูบไม่เก่ง แต่ว่าอย่างอื่นเก่งนะ”

“อะไรล่ะที่ว่าเก่ง....ถ้าไม่เคยก็กลับบ้านไปเถอะ ไม่ต้องทำมาเป็นแอ๊บ เรื่องแบบนี้มันไม่น่าภูมิใจอะไรนักหรอก”

“ยังไม่ได้ลองเลย...รู้ได้ไงว่าเคยไม่เคย”

“ถ้าเธอเคยลองจริง....ผู้ชายพวกนั้นคงโชคร้ายหน้าดู”

“นี่...”

น้ำชาหน้าแดงจัด ยกมือขึ้นสูงเหมือนจะฟาดใส่แผงอกกว้างด้วยความโมโห แต่ยังไม่ทันที่ฝ่ามือเล็กจะฟาดลงมาไดม่อนก็คว้าแขนเธอไว้แน่น ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วแล้วออกแรงลากเธอไปตามทางเดิน

“ปล่อยนะ! จะทำอะไร”

หญิงสาวสะบัดแขน แต่แรงเขาเหนือกว่ามาก จนกระทั่งเขาลากเธอมาหยุดตรงรถสีดำที่จอดอยู่มุมลานสลัว ๆ ไร้ผู้คน ร่างสูงเปิดประตูเบาะหลังแรง ๆ ก่อนดันร่างเล็กเข้าไปติดขอบประตู

ใบหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้ เสียงหอบผสมควันบุหรี่ยังอวล

“อยากโดนมากใช่มั้ย เดี๋ยวกูจัดการให้เอง”

ดวงตาคมกริบจ้องเธอจนแทบทะลุหัวใจ มือใหญ่กดแขนเธอติดเบาะไม่ให้ขยับ

น้ำชาเลิกคิ้ว ยกยิ้มอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตแม้พร่ามัวเพราะเหล้า แต่กลับแน่วแน่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด

“รออะไรอยู่ล่ะ…เข้ามาสิ”

สิ้นประโยคเธอเอื้อมมือขึ้นดึงปกคอเสื้อของเขาลงมา แล้วประกบจูบใส่เต็มแรง ร่างกายเต็มไปด้วยไฟร้อนรุ่ม เธอจูบกดแน่น กวาดลิ้นเข้าหาอย่างไม่เกรงกลัว

ไดม่อนชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเสียงคำรามจะดังขึ้นในลำคอ มือใหญ่รวบเอวบางกดเข้ามาชิดแน่น ริมฝีปากหยักบดขยี้ตอบกลับรุนแรงยิ่งกว่า กวาดชิมทุกมุมจนเธอหอบหายใจแทบไม่ทัน เสียงจูบหนักหน่วงดังสะท้อนในห้องโดยสารแคบ ๆ บวกกับเสียงหอบที่ขาดเป็นห้วง ๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเร่าร้อนจนเกินควบคุม

มือเรียวจิกคอเสื้อเขาแน่น ในขณะที่มือใหญ่ของเขาเลื่อนลูบแผ่นหลังบางขึ้นลงช้า ๆ ยิ่งทำให้ไฟในอกปะทุแรงขึ้นกว่าเดิม