LOGINประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 54 จินเหลือบตามองเธอจากด้านข้าง ดวงตาคมขุ่นคล้ายมีบางอย่างคุกรุ่นอยู่ข้างใน ปลายลิ้นหนากระแทกกับกระพุ้งแก้มเบา ๆ ก่อนกัดกรามแน่น ราวกับกำลังอดกลั้นไม่ให้พูดบางอย่างออกมาแรงกว่านี้ “ที่บ้านมีเน็ตเล่นไหม?” ในที่สุดจินก็เอ่ยออกมา แต่เป็นการเอ่ยอย่างประชดประชัน แม้น้ำเสียงจะเรียบ แต่แฝงความห้วน
“ทำไมยังไม่ลบ” เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรดี เสียงทุ้มต่ำก็แทรกขึ้นมาอย่างกดอารมณ์ เหมือนเขากำลังกลั้นความหงุดหงิดไว้อย่างเต็มที่ ริมฝีปากเม้มแน่น คล้ายไม่อยากโวยวาย แต่ใจมันเดือดจนจะระเบิดอยู่แล้ว ไอมิเอะก็สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาเขา ก้มหน้าตอบเสียงเบา “…เราไม่เห็นว่ามีความจำเป็นต้องลบ” “อะไรน
บทที่ 50 (ถ้างั้น พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าแถวตอนเช้า ขึ้นไปเจอกันที่ดาดฟ้าเลย) “…แต่ตอนเช้าอากาศมันร้อน…เราไม่ชอบแดดแรง ๆ” ไอมิเอะหลุบตาลงเล็กน้อย (งั้นก็เข้าห้องเรียนเลย ไม่ต้องแวะที่หน้าเสาธง) “…แต่ว่า…พ่อเราจะไปส่ง…พ่อจะส่งเราที่หน้าโรงเรียนตลอด...แล้วอาคารเรียนของเราก็อยู่หลังสุดเลยต้องเดินผ่านหน
“…เทสดีซะด้วย” จินกัดฟันพึมพำในลำคอเบา ๆ สายตาก็มองเด็กชายร้ายกาจที่ยังทำหน้าตาใสซื่ออยู่ “โยะ ไม่เอา เกรงใจพี่เขา” ไอมิเอะก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ ทั้งตกใจคำพูดและรสนิยมของน้องชายที่เกินพอดี ก็รีบพูดห้ามแทบไม่ทัน เธอไม่รู้ว่าน้องชายไปรู้จักของแพงๆ มีรสนิยมหรูแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่เธอไม่เคยส







