Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“ถูกต้องค่ะ คำถามต่อไปค่ะ ชุดนักเรียนประจำโรงเรียนของเราคือสีอะไรคะ?” “ง่ายไปไหม ลายสก็อตแดงแซมทอง” “ถูกต้องค่าาา~” รุ่นน้องยิ้มตาหยี “คำถามสุดท้ายแล้ว~ คำขวัญประจำโรงเรียน อ.พ.ว. คืออะไรคะ?” “ปัญญาคือเกียรติ ศักดิ์ศรีคือวิถีอนันต์ อนันต์แห่งปัญญา พัฒนาอย่างยั่งยืน” “เย้~ ถูกต้องค่าาาาา!!” แล้ว
@เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ปึก! ปึก! ปึก! สะโพกสอบยังคงกระแทกกระทั้นเข้าใส่อย่างรุนแรงและหนักแน่นไม่ลดละ ไม่ยอมผละจากร่างเธอแม้แต่วินาทีเดียว ไอมิเอะยกแขนเล็ก ๆ ขึ้น มาปิดใบหน้าตัวเองไว้ด้วยความอับอายและความเจ็บปวด พลางน้ำตายังคงไหลไม่หยุด ร่างกายก็โยกคลอนไปตามจังหวะแรงกระแทกอย่างน่าเวทนา RrrrrrRrr
เขามองมันอยู่หลายวินาที ก่อนจะส่ายหัวลบความเมากับอีโก้ที่สั่นไหว ทำให้เขากดส่งออกไปโดยไม่ตั้งใจ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนในห้องนอนของไอมิเอะดังขึ้น เธอเพิ่งจะหลับตาลง แต่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอเอื้อมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา และพอเห็นชื่อของจินบนหน้าจอ ใจเธอก็แทบหลุดจาก
“ผู้เข้าเส้นชัยอันดับหนึ่ง หมายเลข 69!” เสียงประกาศดังกึกก้อง ทำให้สนามทั้งสนามแทบระเบิดด้วยเสียงกรี๊ดของสาวๆ แต่ไอมิเอะนั่งนิ่ง สายตาเธอจับจ้องแค่จิน จินถอดหมวกกันน็อกออก แล้วสะบัดหัวเบาๆ เผยเส้นผมเปียกชื้นจากเหงื่อ ก็ยิ่งขับความเซ็กซี่ดิบของเขาออกมา เขาแหงนหน้าขึ้น หันมาทางเธอ ทำให้ไอมิเอะสะดุ้ง







