เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“โคตรปัญญาอ่อน” จินเผลอหลุดปากไปแบบไม่คิด ทำให้เธอชะงัก หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปครู่หนึ่ง มือเล็ก ๆ ที่ถือกล่องของขวัญแน่นอยู่ สั่นน้อย ๆ ดวงตาเบิกค้างเล็กน้อย เพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะพูดประโยคไม่รักษาน้ำใจออกมาตรงขนาดนี้ เธอแค่อยากให้ของที่เธอรักที่สุดกับเขา ของที่เธอเก็บไว้นานนับปี เธอแค่คิดว่า ถ้าให
บทที่ 73 ร่างบางก็เกร็งขึ้นทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสะกิดหัวนมของเธอผ่านเนื้อผ้าที่คลุมอกเธออยู่ “อื้ออออ” เพียงแค่สะกิดเบา ๆ ก็สามารถทำให้ลมหายใจติดขัดและสมองของเธอหยุดประมวลผลได้ทันที จนเธอเผลอหลุดเสียงเบา ๆ ออกมา ดวงตากลมโตเบิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบเบือนหน้าไปอีกทาง ใบหน้าที่ขึ้นสีชมพูระเรื่ออย
“O.O” ฮิเดโยะทำตาโตจนแทบถลน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “เสียงใคร?” ไอมิเอะก็หรี่ตาถามด้วยความสงสัย “เพื่อนโยะเอง!” ฮิเดโยะพูดจบก็กลิ้งหลุน ๆ ลงจากโซฟาโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น แล้ววิ่งตู้มตรงไปยังประตูห้องอย่างกับมีปีกติดเท้า “ไหนเมื่อกี้บอกไม่มีเพื่อน?” ไอมิเอะย่นคิ้วท้วงเสียงเรียบ แต่คำตอบไ
แล้วจินก็พันผ้าเข้ารอบเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ ปล่อยให้ปลายผ้าพลิ้วเล็กน้อยตามแรงก้าว ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมา เสียงประตูเลื่อนเบา ๆ ทำให้ไอมิเอะที่กำลังนั่งพิงพนักเตียงสะดุ้งเบาๆ เธอหันไปมอง แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนที่แก้มใสจะขึ้นสีแดงระเรื่อทันที จินยืนอยู่หน้าประตูห้







