เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 70 “มีเด็กอยู่ด้วย พูดอะไรระวังหน่อย” ไอมิเอะก็เอ็ดเขาเบา ๆ ทั้งที่หน้าแดงก่ำ มือก็ป้อนข้าวน้องชายไปพลางอย่างพยายามไม่สบตา “หึ” จินก็ยกยิ้มมุมปากกึ่งเย้ยกึ่งเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ๆ เท้าแขนลงกับพนัก พาดขาไขว้อย่างเจ้าของบ้าน สายตาคมกริบกวาดมองเธอผ่านไอน้ำจากกาแฟในมือ
จนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เธอก็ยังไม่หลับ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดอินสตาแกรม ไม่รู้ทำไมถึงอยากเปิดดู ทั้งที่ปกติตัวเองไม่ค่อยเช็คอินสตาแกรม เธอกดเข้าไปดูที่คนดูสตอรี่ ก็ชื่อของเพื่อน ๆ ในห้องเรียนขึ้นเรียงราย ห้องเรียนของเธอมีนักเรียนทั้งหมด ห้าสิบคน ในนี้มีสี่สิบเก้าคนที่ติดตามเธอ เข้ามา
แต่จินกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาก้าวผ่านหน้าหล่อนไปราวกับหล่อนไม่มีตัวตน ไม่มีแม้กระทั่งสีหน้า หรือแววตาว่าเคยรู้จักกัน และเฉยเมยเสียยิ่งกว่าคำว่าไม่แคร์ ทำเอาหล่อนชะงักเล็กน้อย ยิ้มค้าง เหมือนถูกสะบัดหน้าทิ้งต่อหน้าฝูงชนโดยไม่ทันตั้งตัว จินเดินเข้ามาหาไอมิเอะก่อนจะหยุดยืนข้างเธอ เว้นระยะตรงกลางเ
“ยินดีต้อนรับสู่รังหมาป่า” เสียงทุ้มต่ำของจินเอ่ยขึ้นในขณะที่เขาหันมามองเธอ ริมฝีปากหยักได้รูปแสยะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมลึกจ้องตรงเข้ามาในดวงตาเธอราวกับล่วงรู้ทุกความคิดที่เธอกำลังตื่นตระหนกอยู่ในใจ แล้วเขาก็ดับเครื่องยนต์ แล้วปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะเปิดประตูออกอย่างไม่รีบร้อน แต่คำพูดขอ







