Mag-log in“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“กูก็ไม่เกี่ยวนะ อีด้ายมันเป็นคนกดบล็อกมึง” ยี่หวารีบยกมือเหมือนยอมมอบตัวให้ตำรวจ ร่างทั้งร่างสั่นน้อย ๆ อย่างไม่กล้าสบตา “เออ อีสัส กูผิดเอง กูรับจบ” เส้นด้ายพยายามนิ่งที่สุดก็ถอนหายใจอย่างยอมจำนน สุดท้ายยอมแบกทุกอย่างไว้คนเดียว เพราะรู้ดีว่าถ้าโยนกันไปโยนกันมา จินไม่มีวันปล่อยให้จบง่าย ๆ “ลงไปให
บทที่ 119 “ไอ้พวกเวรนี้!” คนเป็นลูกพี่สบถออกมาอย่างหัวเสีย สายตาแดงก่ำด้วยความโมโหที่ลูกน้องของตัวเองพุ่งเข้าใส่จินอย่างบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้คนเป็นลูกพี่ชะงัก รุ่นน้องนับยี่สิบกว่าคนรุมเข้าไปปล่อยหมัด เตะเข้าใส่ทุกทิศทาง แต่จินกลับยืนนิ่ง มั่นคงเหมือนภูเขาที่ไม่อาจสั่นคลอน จินเอียงตัวหล
“เดี๋ยวก็คงมารับแล้ว” “ให้ไปส่งบ้านไหม” “ไม่ต้องการ” เธอรีบสวนทันที น้ำเสียงแข็งขืนราวกับปกป้องใจตัวเองไม่ให้เผลอไหวหวั่น แต่ปลายนิ้วกลับจิกชายกระโปรงเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว “เดี๋ยวนี้หัดพูดแรงแล้วเหรอ” จินถึงกับละสายตาออกจากจอ แล้วหันหน้ามองตรงมาที่เธอเต็ม ๆ “...ก็ปกติ” “เป็นอะไร” “เปล่า”
เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างเงียบเชียบ สายตากวาดมองไปรอบห้องรับแขกก็ไม่พบเงาของผู้เป็นแม่ มีเพียงเสียงน้ำไหลแผ่ว ๆ ลอดออกมาจากห้องน้ำอีกฝั่ง ซึ่งคงเป็นคุณแม่ที่กำลังอาบน้ำ ไอมิเอะจึงไม่กล้าเอ่ยปากบอกว่าจะลงไปซื้อของด้านล่าง เธอคิดว่ามันไม่ควร หรือง่ายๆ คือ ไม่กล้าที่จะบอก ร่างเล็กเต็มไปด้วยรอยช้ำแ







