LOGINทำเอาไตเติลที่ตั้งใจมาฟังถึงกับนั่งหลังตรง ทิศเหนือเองก็เงียบสนิท เพราะแค่สายตาของคนสองคนก็ชัดแล้วว่าวันนี้คงไม่ได้มาคุยเรื่องสินสอดอย่างที่ไตเติลเข้าใจง่าย ๆ แน่นอน จนเวลาผ่านไปเกือบห้านาที ต่างคนต่างก็ยังเงียบ ไม่มีใครยอมละสายตาออกจากกัน สำหรับไตเติล รู้สึกว่าทั้งสองคนจ้องหน้ากันนานมาก นานจนคนอยา
“....” จินเอื้อมมือไปจับแก้มเธอเบา ๆ “อยู่ที่นี่ ฉันจะให้เพื่อนเธอมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าฉันจะกลับ” “แล้วถ้าพ่อโกรธแก…” “ก็ให้โกรธฉัน” “แต่เรากลัว…” เธอกลัวว่าพ่อจะบังคับให้กลับบ้าน กลัวว่าจะถูกแยกจากเขา และกลัวว่าคุณพ่อจะบังคับให้เธอไปทำแท้งอีก “ถ้าพ่อเราลงมือกับแกล่ะ” “พ่อเธอทำร้ายฉันไม่ได้หรอ
“อ๊าาาา!” จินซี้ดปากแน่น กัดฟันกรอดด้วยความเสียวซ่านจนเส้นเลือดขึ้นคอ นัยน์ตาคมหลุบมองช่องทางรักกำลังตอดรัดกลืนกินตัวตนของเขาเข้าไปมิดโคนอย่างหิวกระหาย ก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นมาซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายเธออย่างลุ่มหลง ก่อนจะย้ายลงมาตะโบมดูดเต้าอวบอิ่มเต็มคำ ลิ้นหนารัวระเลงเลียยอดอกอย่
ฝ่ามือใหญ่สอดลงใต้ผิวน้ำ อ้อมไปทางด้านหลังแล้วละไล้ต่ำลงเรื่อยๆ ก่อนจะบีบเฟ้นบั้นท้ายนุ่มแน่น แล้วส่งปลายนิ้วเข้าปาดลูบผ่านความฉ่ำแฉะตรงร่องเนื้อสาวเบาๆ เพียงสัมผัสเดียว ไอมิเอะก็สะดุ้งสุดตัว “อ๊ะ!” ร้องออกมาเสียงหลง มือเล็กเผลอไขว่คว้าเกาะไหล่หนาไว้แน่น หัวใจดวงน้อยก็เต้นกระหน่ำอย่างหนัก “แฉะขน
“แบบนี้มองง่ายกว่า” “ทำอะไรของแกเนี่ย...” “เคลมสิทธิ์” “สิทธิ์อะไร” “สิทธิ์ของคนที่เธอเพิ่งบอกว่าหล่อ” “แกนี่มัน…หาเรื่อง” “ฉันหล่อมากไหม” “...ก็มากสิ” “แล้วชอบคนหล่อไหม” “ชอบ...” “ชอบมากไหม” “มากมั้ง ถามอะไรเนี่ย ใครบ้างจะไม่ชอบคนหล่อ” “มิน่าล่ะ...ถึงยอมให้กดมิดลำ” “จิน! พูดบ้าอะไรเนี่
“หน้าเรามีอะไรติดหรือไง” “เปล่า” “...แล้วมองทำไม” “...คิดถึง” “....” “ขอมองให้หายคิดถึงหน่อย” สายตาคมกริบแพรวพราวอย่างมาก “….” ทำเอาเธอเขินมากจนรีบเบือนหน้าหนีอีกครั้ง เพราะสายตาแบบนั้นมันอันตรายต่อหัวใจมากเกินไป “หันหน้ามาหน่อย” “พอแล้ว...จะหันทำไมอีก” “จะเก็บไปชัก” จินเลิกคิ้ว นัยน์ตาคู่
ป้ายห้องน้ำหญิงปรากฏตรงหน้า จินหยุดยืนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนหน้าประตู เขายื่นมือไปเปิดประตู ทว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน ทำเอาเขาขบกรามเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดมากขึ้นอีก ปึงๆๆๆ แล้วมือหนาก็ยกขึ้นเคาะประตูดังสนั่น เคาะแรงจนแผ่นประตูสั่น “มาคุยให้รู้เรื่อง” “ฮึก!” เสียงนั้นทำให้ไ
“จะเอาใช่ไหม?” กรามเขาขบกันแน่นจนขึ้นรูปอีกครั้ง เส้นเอ็นคอก็ปูดขึ้น แล้วมือหนาก็พุ่งไปขยุ้มเส้นผมตรงท้ายทอยของเธอ แรงกระชากนั้นทำให้ศีรษะเธอเงยขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าเธอหงายขึ้นจนลำคอกางโชว์ นัยน์ตาของไอมิเอะสั่นระริก น้ำตาคลอทันที ไม่ใช่เพราะเจ็บเท่านั้น แต่เพราะตกใจสุดขั้ว “เฮ้ย!” การกระทำ
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
บทที่ 176 “เมาแล้วเสียเส้น สมงสมองไปหมดแล้ว” ทิศเหนือบ่นอย่างอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยอย่างเวทนาเต็มทน “ห้องมึงติดกล้องวงจรปิดไม่ใช่รึไง ไปเปิดดูสิ จะเดินหาให้เหนื่อยทำไม” จินก็ยืนโงนเงนอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนสมองประมวลผลช้าเพราะเหล้ายังตีขึ้นหัวเต็มที่ ก่อนจะฝืนลากขาเดินกลับไปยังห้องนอนตัวเองอย่างทุลักทุเล







