LOGIN“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
บทที่ 22 หลังจากเส้นด้ายกับแก้มยุ้ยเดินหายลับไปจากข้างสนาม จินก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมเหมือนรูปปั้น น้ำในขวดถูกกระดกไปเพียงครึ่ง แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยจากมือ ราวกับในหัวยังค้างคาอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ พร้อมแรงกระแทกเบา ๆ ที่ม้านั่งเหล็กด้านข้าง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุ้มนุ่มของไตเติล
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
บทที่ 21 “คะ?” ไอมิเอะก็มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้านิ่งพลางพูดออกมาเสียงเบา แม้ใบหน้าจะนิ่ง แต่ในใจรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก มือที่ถือกระบวยอยู่สั่นเล็กน้อย เธอรู้ว่าเธอกับจินไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่คำว่า ‘แฟนพี่’ ที่อีกฝ่ายพูด มันทำให้เธอตกใจจนพูดไม่ออก “อีแก้ม มึงตักเนื้อมาเยอะ กินให้หมดนะ” เสียงเพื่อน ๆ ข
แล้วจู่ ๆ จินก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แรงกดดันมหาศาล “ยังไม่ได้มีแฟนใช่ไหม?” คำถามสั้น ๆ ง่าย ๆ แต่จังหวะที่เขาพูดกลับเต็มไปด้วยอะไรบางอย่าง บางอย่างที่บีบหัวใจเธอให้เต้นผิดจังหวะ ด้วยเธอไม่ยอมตอบอะไรกลับมาเลย ไม่มีแม้แต่ปฏิกิริยา จินจึงคิดว่า ถ้าเธอไม่ได้เล่นตัว ก็คงมีแฟนอยู่แล้ว เพราะถ้าเธอไ







