เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
แม้จะไม่สบอารมณ์ แต่จินก็ยังมองจอมือถืออยู่ตรงหน้าอยู่อย่างนั้น เฝ้ารอไอมิเอะตอบกลับมา รอฟังเสียงแจ้งเตือน รอแสงไฟหน้าจอที่อาจจะสว่างขึ้น รอแม้แต่คำว่าอ่านแล้ว เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วโมง แต่สิ่งที่จินได้กลับมีเพียงความเงียบเหมือนเดิม กับเข็มวินาทีบนข้อมือที่เดินไปเรื่อย ๆ อย่างเยาะเย้ย จนครึ่งช
บทที่ 23 “แม่ง…” จินสบถต่ำในลำคอหนาอีกครั้ง เสียงกระแทกฟันแน่นกรอด ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนรถพุ่งทะยานออกไปอย่างแรง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง สันกรามขึ้นชัด เพราะกำลังข่มอารมณ์ที่เดือดปุดอยู่ข้างใน เวลาหัวร้อนแบบนี้ ผับเท่านั้นที่เยียวยาได้ @ผับหรู แสงไฟหลากสีตัดกับกลิ่นเหล้าคลุ้งในอากาศทันทีที่การ์ดผับ
“ตอนเย็นจะไปกินหมูกระทะเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นสบาย ๆ ราวกับตัดบทสนทนาเมื่อครู่ไปดื้อ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจของจิน เขากำลังวางเกม เขาไม่แน่ใจหรอกว่าจะเรียนวิศวะการบินจริง ๆ ไหม เขาแค่รู้ว่าตอนนี้ เขาอยากได้เธอมาก อยากเอาชนะเธอ อยากให้เธอรู้สึกผูกพันจนขาดเขาไม่ได้ เพราะฉะนั้นคำพู
“…กูแพ้กลิ่นแก่” คำพูดสั้น ๆ ออกมาจากปากจินด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เย็นเฉียบเฉือนหน้า จินใช้ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะ ทำเอาหญิงสาวชะงักไปทันทีเหมือนโดนฟาดหน้าด้วยฝ่ามือเสียงดังเพียะ ดวงตาเบิกเล็กน้อยอย่างตกใจ ริมฝีปากคลี่ยิ้มไม่สุด ราวกับกำลังกลืนความเสียหน้าลงคออย่







