Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“ถ้าให้ทำ สัญญาก่อนว่าจะไม่ทำแรง” แล้วเธอก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมา “…ไม่” จินปฏิเสธเสียงต่ำ ใบหน้าเรียบนิ่งไม่ไหวติง “…เราไม่อยากโดนปล้ำ…มันเจ็บ” เสียงเธอเริ่มสั่นมากขึ้น ดวงตาคลอ น้ำใสๆ เริ่มเอ่อรื้นเหมือนพร้อมจะไหลทุกเมื่อ “…ท…ทดเอาไว้ก่อนได้ไหม” เธอเบ้หน้า ทำท่าจะร้องไห้จริงๆ ดวงตาก็เริ่มแดงก่ำจ้องเข
บทที่ 117 “….” จินมองหน้าคนตรงหน้าด้วยสายตาไร้ความรู้สึก แต่สายตาคมเข้มกลับกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนจะพิจารณา แต่ก็เย็นชา ไม่ได้ให้น้ำหนักความสำคัญ “มองกันแบบนี้ ฉันก็เขินเป็นนะ” นานะแหย่เบาๆ พลางคลี่ยิ้มมุมปาก เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ร่างบางอวดเรือนร่างราวกับตั้งใจให้เขาเห็นเต็มตา มือ
บทที่ 120 “อาเมะกะ ฟุริโซวดะโย” (เหมือนฝนจะตก) เมื่อขับรถออกมาจากโรงพยาบาล คุณแม่ก็เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล ด้วยท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเหมือนฝนจะตก ไม่นาน ฝนก็เป็นใจให้จิน ฝนตกลงมาจริง ๆ และตกอย่างรุนแรง “ยาบาอิ, อาเมะกะ ฟุทเตะคิตะ” (แย่แล้ว ฝนตกจนได้) คุณแม่เอ่ยออกมาเบา ๆ แต่มือยังจับพวงมาลัยแน่น ข
ทว่า เธอหยุดชะงักเมื่อจินพูดขึ้นมาว่า… “เด็กไค โอะชิริ” (ยัยก้นใหญ่) จินเอ่ยภาษาญี่ปุ่น ทำให้ไอมิเอะหันขวับมามองทันที เธอหน้าแดงขึ้นมาทันที ทั้งตกใจและเขินปนงง ไม่แน่ใจว่าตกใจที่เขาพูดภาษาญี่ปุ่นหรือจะตกใจที่ถูกแกล้งว่าก้นใหญ่ดี “อะนะตะโนะ โอมันโค โอะทาเบไท” (ผมอยากกินหีของคุณ) “O_O จิน!” ไอมิ






