ログイン“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“ก็ได้…ก็ได้…เลือกไปก่อนเดี๋ยวพี่มา” เธอฝืนยิ้มส่งก่อนจะรีบเดินออกจากร้านเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ตอนนี้เธอไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาซื้อของเล่นราคาหลายแสนให้น้องชาย จนสายตาไปสะดุดที่จิน ที่กำลังเดินตรงมาหา “จิน…” ไอมิเอะเอ่ยเสียงแผ่ว เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะยืนกอดอกเงอะงะ เธอไม่กล้ายืมเงินเขา แต่
“โดนคนเลวเยxเมื่อไหร่ แล้วมึงจะติดใจคนเลว” “....” ไอมิเอะทำหน้ามุ่ยใส่เขาเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เพราะนี่เป็นปฏิกิริยาเดียวที่เธอคิดออกในตอนนี้ เพราะถ้าพูดอะไรออกไปอีก เธอกลัวเสียงตัวเองจะสั่นจนเขาจับได้ว่ากำลังเขินแค่ไหน ริมฝีปากของเธอก็แดงนิดๆ จากแรงสัมผัสเมื่อครู่ เธอหลุบตาลงต่ำ แ
จินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างช้า ๆ สายตาคมจ้องปากเธออย่างไม่ปิดบังความต้องการ อย่างไม่ล้อเล่น เขาไม่ได้มองเธอถึงขั้นจะรุกล้ำ แต่ก็มองอย่างโคตรอยากได้เธอ “บ๊วบแล้วจะหายโกรธ” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่ติดจะเจ้าเล่ห์ในน้ำเสียง ไอมิเอะก็เม้มริมฝีปากแน่น ทั้งเขิน ทั้งไม่รู้จะตอบ
“อย่าทำ” ไอมิเอะหน้ามุ่ยใส่จริงจัง จินก็ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม ก่อนจะบีบบั้นท้ายขยี้แรงๆ ปิดท้ายอย่างมันเขี้ยว เขายักคิ้วให้แค่เสี้ยววินาที แล้วเดินแซงหน้าไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับการแตะก้นเธอเมื่อครู่นั้น เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ สำหรับเขา แต่มันใหญ่สำหรับเธอจนหัวใจแทบระเบิด ไอมิเอะก็มองต







