ANMELDEN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“เข้าห้องได้แล้ว” ลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นเป้าหมาย นานะก็เอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์ ไอมิเอะยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไรเพื่อย้ำให้แน่ใจว่านานะจะไม่ปริปากเรื่องนี้ แต่เมื่อสบกับสายตาของอีกฝ่าย เธอก็ก้มหน้าหลบ แล้วเดินออกจากลิฟต์อย่างจำยอม “หึ…อีเด็กซื่อบื้อ” เสียงหัวเราะในลำคอของนานะด
บทที่ 105 วี๊ดดดดด เสียงนกหวีดดังเรียกให้นักกีฬาบาสทุกคนเดินมารวมกันที่กลางสนามเพื่อจับสลากเลือกฝ่ายเริ่มเกม จังหวะนั้น จินกำลังเดินมาพร้อมเพื่อนร่วมทีม ก็เบนทิศทางกะทันหัน ก้าวขายาว ๆ พุ่งตรงมาทางไอมิเอะ ทำเอาไอมิเอะชะงักไปทั้งร่าง หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม ยิ่งเมื่อดวงตาคมเข้มจ้องตรงมาที่เธอต
บทที่ 97 “มันผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน มันดูปุ๊บก็รู้ว่ามึงซื่อบื้อ แล้วมึงก็เสือกไปทำตัวเป็นเหยื่อให้มันหลอก หน้าโง่อย่างมึง ไม่ทันเกมมันหรอก ยิ่งมันเห็นมึงง่าย มันก็ยิ่งหลอกแดกมึง อีเด็กโง่” “...ฮือฮึก” คำพูดของนานะทำเอาไอมิเอะเม้มปากสั่น ก่อนน้ำตาจะไหลพรั่งพรูอย่างห้ามไม่อยู่ “กูรู้ว่ามึงซื่อบื้
“เล่นแรงไปไหมไอ้เหี้ย แข่งบาสนะเว้ย! ไม่ใช่แข่งมวยไทย” นักกีฬาฝั่งตรงข้ามต่อว่าจิน ซึ่งจินก็ยืนเช็ดเหงื่อที่กรอบหน้า ดวงตาคมกริบใต้เส้นผมเปียกชื้นเหงื่อเหลือบมองอย่างไม่แยแส “เล่นแรงแล้วไง กากก็แพ้ไป” แล้วจินก็เอ่ยเสียงเรียบทำให้ฝั่งตรงข้ามหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธทันที “มึงพูดจาหมาๆ แบบนี้ได้ไงวะ!







