เข้าสู่ระบบ“....” “นักเลงอย่างแก ประวัติโชกโชน ไม่ใช่แค่เรื่องความอันธพาล แต่รวมถึงเรื่องผู้หญิงด้วย” “....” “ประวัติเรื่องผู้หญิงของแกแย่พอ ๆ กับความชั่วของแก” “นี่ล่ะปัญหาใหญ่สุด” ไตเติลเริ่มหันไปมองจินช้า ๆ ทิศเหนือเองก็เลิกคิ้ว “ฉันรู้มาว่าแกประวัติไม่ดีเรื่องผู้หญิง นอนกับผู้หญิงมาแล้วนับไม่ถ้วน คงไ
“เลวจัดเลยไอ้เวร มึงเคยมีช่วงชีวิตที่ไม่ต่อยใครบ้างไหม” ไตเติลพึมพำ “มี” จินตอบเสียงเรียบ “ตอนนอน” “กูไม่ถามแล้ว” ไตเติลหลับตาทันที “อายุสิบสี่ปี แข่งรถผิดกฎหมาย ชนรั้วกั้นสนามจนพังไปหนึ่งช่วง อายุสิบห้าปี หักคอครูที่โรงเรียนจนคอหัก” วีรกรรมช่วงอายุตั้งแต่สิบเอ็ดขวบ แทบจะมีทิศเหนือและไตเติลอยู่
“กูก็ไม่รู้” ไตเติลกัดฟันเอ่ยเบาๆ ในลำคอ “มึงไปยิงเขาตอนไหน กูไม่เห็นรู้เรื่องนี้” “อายุเก้าขวบ ขับเฟอร์รารีชนครูที่โรงเรียนจนขาหัก หมายเหตุ เพราะครูพูดไม่เข้าหู” คุณพ่อของไอมิเอะเปิดหน้าถัดไป “ไอ้เหี้ย…” ไตเติลหลับตา “แค่พูดไม่เข้าหู มึงเล่นขับรถชนเลยเหรอ กูอายแทน” “อายุสิบขวบ ยิงลูกชายของนักการ
“สามพันล้าน ค่าสินสอด?” ทิศเหนือที่ปกติแทบไม่ออกความเห็นถึงกับเลิกคิ้ว “สามร้อยล้านสำหรับหมั้นหมาย ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่สามพันล้าน รวมกันสามพันสามร้อยล้าน นี่ซื้อบริษัทได้เลยนะ” “เงินขนาดนี้ ซื้อบริษัทยังเหลือเงินทอน” ไตเติลกัดฟันพูด “หุบปาก” จินพูดขึ้นทันที คราวนี้น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือ
คุณพ่อของไอมิเอะไม่ได้ต้องการให้จินทำสำเร็จ แค่กำลังวางกำแพงที่สูงจนแทบไม่มีใครปีนข้ามได้ ถ้าจินทำไม่ได้ ก็แค่เลิกกับลูกสาวของท่าน จบ นั่นแหละคือสิ่งที่ท่านต้องการเห็น แต่คนที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับไม่ได้มีสีหน้าสิ้นหวังอย่างที่ทุกคนคิด สามเดือน เขายอมรับว่ามันสั้นเกินไป สั้นจนแม้แต่เขาเองยังต้องคิด
บทที่ 281 จินหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว ๆ กรามที่เคยเกร็งแน่นค่อย ๆ คลายออกทีละน้อย จินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม เพียงแต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนเข่ายังคงกำแน่นอยู่ “ดี…” ทิศเหนือพึมพำอย่างโล่งใจ เมื่อกี้ลุ้นสุดชีวิต
แต่ยังไม่ทันได้หายใจ เขาก็กระแทกแก่นกายสวนเข้ามาอย่างหนักหน่วง ไม่ยั้งแรงแม้แต่น้อย แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้รถสั่นสะเทือน จังหวะถี่และแรงจนรถยนต์โยกไหวเป็นจังหวะอย่างชัดเจน ไอมิเอะกัดฟันพยายามทน เสียงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ มือเล็กจิกกับเบาะเพื่อหาที่เกาะ แต่จินกลับเอื้อมมือใหญ่มาบีบแก้มทั้งสองข้างของเ
“เฮ็ดไปทั่วน้อคูบา เป็นได๋ปานหนิ จื่อบ่” ช้างเอ่ยพลางเช็ดเลือดออกจากเสื้อให้เสือ โดยคำพูดของช้างแทบจะไม่ได้เข้าหูเสือเลย ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความโกรธ มือยังกำแน่นเหมือนพร้อมจะลุยต่อทุกเมื่อ “นั่นล่ะ อย่าไปกวนเพิ่นอีก เพิ่นเป็นคนใจฮ้าย ต่อไปกะอยู่สื่อๆ คือแข่วทางเทิงเด้อ” “...!!!!” เสือเพียงขมวด
“กูพูดไม่ดีตรงไหน มันเป็นคนเดินเข้ามาหาเรื่องกูก่อน จะให้กูยอม เรื่องอะไรกูต้องยอม มันเป็นพ่อกูรึไง” “แกก็เป็นซะแบบนี้” เธอพูดเสียงเบาราวกับสิ้นหวัง “กูเป็นแบบนี้แล้วจะทำไม กูต้องทำตัวเป็นคนดี ยอมมันเหรอ กูถึงจะได้ใจมึง” คำพูดสุดท้ายหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เต็นท์ทั้งหลังเหมือนเงียบกริบ ไอม
@เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ปึก! ปึก! ปึก! สะโพกสอบยังคงกระแทกกระทั้นเข้าใส่อย่างรุนแรงและหนักแน่นไม่ลดละ ไม่ยอมผละจากร่างเธอแม้แต่วินาทีเดียว ไอมิเอะยกแขนเล็ก ๆ ขึ้น มาปิดใบหน้าตัวเองไว้ด้วยความอับอายและความเจ็บปวด พลางน้ำตายังคงไหลไม่หยุด ร่างกายก็โยกคลอนไปตามจังหวะแรงกระแทกอย่างน่าเวทนา RrrrrrRrr







