เข้าสู่ระบบ“ฟังดูเป็นนักเลงมากเลยนะ” “งั้นเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “แต่เธอก็ยังชอบนักเลงคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “พูดอะไรเนี่ย” ไอมิเอะสะดุ้งทันที มือที่กำลังถือแปรงแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แก้มที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “เราบอกตอนไหนว่ายังชอบแกอยู่” “สายตาเธอมันบอกทุกอย่าง”
“ใครหึง” เธอก็รีบหลบตา “คิดไปเองทั้งนั้น” “หึงก็บอกมาเถอะ” “ไม่ได้หึง!” “ฉันชอบเวลาที่เธอหึง” “…!!!” ประโยคนั้นทำเอาไอมิเอะแทบทำแปรงหลุดมือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ แก้มนวลก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ก็แค่อยากให้เธอหึง ก็เลยพูดไปแบบนั้น อย่าโกรธเลย ยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เป็นเธอม
“ตกใจทำไม” จินเลิกคิ้ว “ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันรึไง” “....” ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนมองรอยแตกตรงหางคิ้วกับมุมปากของเขา ถึงจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่ถ้าต้องขึ้นเวทีต่อหน้าคนเป็นหมื่น ก็เห็นชัดอยู่ดี “ฉันไม่ได้อยากแต่ง” จินถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “…เหรอคะ?” “ถ้าวันนี้ไม่ต้องขึ้นเวที คิดว่าฉันจะแต่ง
บทที่ 264 09.00 น. ไอมิเอะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของจินที่กำลังหลับอยู่ใกล้ ๆ เธอนิ่งมองอยู่พักใหญ่ ไม่บ่อยนักที่เขาจะหลับลึกขนาดนี้ คิ้วเข้มที่ชอบขมวดอยู่ตลอดเวลาคลายออก สีหน้าดูสงบกว่าปกติ จนเธออดยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มของเขาเบา ๆ แล้วลากผ่านสันจมูกโด่งอย่
“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
“กลัวอะไร มีแบ็คใหญ่อย่างไอ้จินอยู่ในแก๊ง อีพวกนี้ไม่มีปัญญาทำอะไรพวกเราหรอก ปากดีกันจัด เอาควยยัดปากพวกมันหน่อย” ไตเติลเอ่ยพลางกระตุกยิ้มมุมปาก “งั้นกูเย็ดให้ H e e บานเลยนะ” ช้างเอ่ย ก่อนจะบีบขย้ำบั้นท้ายของหญิงสาวอย่างรุนแรง “จัดไป” “ใครเอาเหล้าให้กิน” ขณะเดียวกัน จินเอ่ยถามพลางเดินไปตามโถงทาง
“เป็นธรรมดาของอาการติดสัตว์” เส้นด้ายเอ่ยเสริมขึ้นมา คำพูดนั้นทำให้ไอมิเอะหน้าแดงวาบขึ้นทันที “เออ ยังไม่ถึงฤดูผสมพันธุ์ ก็เริ่มแล้วเหรอ ทำอย่างกับของขาด” แก้มยุ้ยเอ่ยกวน สายตาก็เหลือบมองมาที่ไอมิเอะอย่างรู้ทัน ราวกับยืนยันข้อกล่าวหานั้นให้หนักแน่นขึ้นไปอีก ไอมิเอะก็ก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ มือเล็กขย
ทำเอาไอมิเอะหน้าซีดทันที ด้วยรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุผ่านข้ออ้างตื้น ๆ ของตัวเอง หัวใจวูบลงไปที่ตาตุ่ม ริมฝีปากเม้มแน่น พยายามกลืนความร้อนรนลงคอ เธออยากพูดอะไรสักอย่าง อยากแก้ตัว แต่สมองกลับว่างเปล่าไปหมด “รีบขึ้นรถได้แล้ว ทำเวลากันหน่อยนะเด็กๆ เราต้องไปกันอีกหลายที” ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียง
บทที่ 181 “ใช้แค่นี้ทำแผลเหรอ” เธอหันมามองถุงยาในมือของเสือ “แค่นี้ก็พอแล้ว” น้ำเสียงของเสือเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก “มันยังไม่พอ ตอนนี้ร้านขายยายังเปิดอยู่ นายไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลเพิ่มสิ” ไอมิเอะพูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเป็นห่วงหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว “เป็นห่วงฉันเหรอ” “...มะ..






