Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“ไม่ได้ชัดเหี้ยไรทั้งนั้น กูแค่เห็นว่าแม่งได้ยาก กูอยากได้ กูก็ต้องลงทุนหน่อย จีบแล้วไง ได้แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะทิ้งหรือจะเก็บ” สำหรับจิน ของแบบนี้ มีก่อนได้ก่อน ที่เหลือค่อยคิดทีหลัง จะรักไม่รักไม่รู้ รู้แค่อยากได้ก่อน เดี๋ยวที่เหลือค่อยว่ากัน เอามาให้ได้ก่อน เรื่องรู้สึกค่อยเคลียร์ทีหลัง มี
“มีอาหารในรถ เพิ่งซื้อมาก่อนเข้าเรียน ยังไม่ได้กิน” น้ำเสียงของจินเรียบ แต่แฝงแรงกดดันบางอย่างอยู่ในคำพูด เขาไม่รอคำตอบ ลากเธอเดินไปที่รถยนต์ของเขา ซึ่งจอดอยู่ในมุมเงียบสงบของลานจอด ระหว่างโดนลากไปที่รถ ไอมิเอะก็รู้สึกได้ถึงแรงบีบอ่อน ๆ ที่ข้อมือ ไม่เจ็บ แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ จิ
“เฮ้ย” เสียงเดียวสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนทำให้ทั้งกลุ่มชะงัก หันมาแทบพร้อมกัน “อะไรวะ?” กอล์ฟเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “....” จินไม่ตอบ แต่ก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว สายตาคมกริบราวกับจะเฉือนคนตรงหน้าให้ขาดครึ่ง เฉพาะกอล์ฟเท่านั้นที่จินโฟกัส แววตาของจินไม่ใช่แค่ไม่พอใจ แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะฆ่า โดยไม่ม
“..!!!” ยังพูดไม่ทันจบ แค่ชื่อจ๊ะจ๋า ออกจากปากเพื่อน จินก็แทบพลุ่งพล่าน เขาขบกรามแน่นขบแน่นราวกับจะบดฟันจนแตก มือหนากำแน่น ทิศเหนือเห็นอาการนั้น ก็ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะพูดต่อ “แล้วก็ไปเคลียร์กับผู้หญิงทุกคนที่มึงเคยเอา ก่อนที่มึงจะทุ่มสุดตัวจีบไอมิด้วย” จู่ๆ จินก็ลุกพรวดเหมือนคนพร้อมฆ่าคนกลางวง ร่า







