INICIAR SESIÓN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
แต่ว่าคำตอบสั้นๆ นั้น ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะชะงักไปชั่วขณะ และในตอนนั้นเอง สายตาของจิน จับจ้องเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยสายตาเย็นเยียบ นิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะสั้นๆ บนโต๊ะด้วยท่าทางที่ดูเหมือนไม่แคร์ แต่จริงๆ แล้วแรงเคาะที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ กำลังแฉลบความไม่พอใจออกมาแบบแทบจะควบคุมไม่อยู่ ริมฝีปากหยักขบแน่น กร
“ทำธุระ” “ธุระอะไร” “เด็กน้อยไม่ต้องรู้หรอก” คราวนี้เขาหันมามองหน้าเธอแวบหนึ่ง แววตาคมลึกนั้น ทำเอาไอมิเอะสะดุ้งเล็ก ๆเธอรีบเบือนสายตา ยู่ปากใส่เบา ๆ ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมานวดบ่าให้เขาแทน “หายหงุดหงิดแล้ว” จินพูดพลางยิ้มมุมปาก ไอมิเอะก็ขมวดคิ้วงุนงง “แกหงุดหงิดเหรอ?” “อือ” จินพยักหน้านิดหนึ่ง
แม้จะไม่สบอารมณ์ แต่จินก็ยังมองจอมือถืออยู่ตรงหน้าอยู่อย่างนั้น เฝ้ารอไอมิเอะตอบกลับมา รอฟังเสียงแจ้งเตือน รอแสงไฟหน้าจอที่อาจจะสว่างขึ้น รอแม้แต่คำว่าอ่านแล้ว เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วโมง แต่สิ่งที่จินได้กลับมีเพียงความเงียบเหมือนเดิม กับเข็มวินาทีบนข้อมือที่เดินไปเรื่อย ๆ อย่างเยาะเย้ย จนครึ่งช
บทที่ 23 “แม่ง…” จินสบถต่ำในลำคอหนาอีกครั้ง เสียงกระแทกฟันแน่นกรอด ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนรถพุ่งทะยานออกไปอย่างแรง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง สันกรามขึ้นชัด เพราะกำลังข่มอารมณ์ที่เดือดปุดอยู่ข้างใน เวลาหัวร้อนแบบนี้ ผับเท่านั้นที่เยียวยาได้ @ผับหรู แสงไฟหลากสีตัดกับกลิ่นเหล้าคลุ้งในอากาศทันทีที่การ์ดผับ







